De roman "De smaak van droef en zoet" van Aimee Bender vertelt het verhaal van Rose Edelstein, een meisje dat op negenjarige leeftijd een bijzondere gave ontdekt. Op de avond voor haar negende verjaardag neemt Rose een hap van haar moeders zelfgemaakte citroentaart en ontdekt ze dat ze emoties kan proeven in eten. Ze proeft niet zozeer de heerlijke smaak van de taart, maar de emoties van haar moeder.

Een op het oog doorsnee gezin in een buitenwijk van Hollywood; vader, moeder, dochter Rose en zoon Joseph. Het verhaal begint in de week dat Rose haar negende verjaardag viert. Rose proeft de taart, de eerste hap was verrukkelijk ‘warm gebakken luchtig beslag met citroensmaak omhuld door een koele, intens donkere zoete glaceerlaag. Vanaf dat moment begint het leven van Rose, die we met tussenposen blijven volgen tot haar tweeëntwintigste, te veranderen. Alles wat ze eet zit vol gevoelens.

Vanaf dat moment vormt eten geen genot meer voor Rose, want iedere maaltijd kan weer iets onthullen. Tijdens het lezen van dit boek kwam het woord ‘waarom’ nog al eens in mijn gedachte.

Samen met haar broer en zijn beste vriend George bezoekt Rose een bakker die gespecialiseerd is in (dure) zelfgebakken koekjes om er achter te komen wat er nu echt met Rose aan de hand is. “Ik beet in het haverkoekje. Dezelfde lagen - de haverkorrels, goed gedroogd maar te weinig water gekregen, daarna de rozijnen, een beetje smakeloos, van verschrompelde druiven, geplukt door dorstige arbeiders, tot slot de bakker, die haast had gehad. Het hele koekje smaakte zo gehaast dat ik het heel snel moest opeten, anders zou het mij om een of andere reden opeten.” Zo samen met George komt Rose erachter dat ze vooral de gevoelens waarvan mensen zich niet bewust zijn proeft. Door het boek heen blijft de smaak van Rose zich ontwikkelen, en wordt duidelijk wat deze gave te weeg brengt in haar dagelijks leven.

De gave van Rose dwingt haar de confrontatie aan te gaan met de geheimen van haar familie - de waarheid over het verborgen leven van haar moeder, haar vaders vreemde afstandelijkheid en het voortdurende gevecht dat haar broer Joseph heeft met de wereld. Maar hoe ouder Rose wordt, hoe beter ze met haar gave leert omgaan en ze komt tot de ontdekking dat er meer geheimen zijn dan haar smaakpapillen kunnen bespeuren.

Daarnaast speelt ook de broer van Rose, Joseph, een grote rol in het verhaal. Hij heeft ook een speciale gave, maar wat dit precies is, wordt in het verhaal heel vaag en onbegrijpelijk omschreven en wordt helaas aan het einde van het verhaal niet veel duidelijker.

In de laatste hoofdstukken wordt op al deze vragen antwoord gegeven, maar in een tempo en op een manier dat het ineens een heel keurig boek wordt, als een grindpad dat direct wordt aangeharkt nadat er overheen is gelopen.

De smaak van droef en zoet is een gevoelige coming of age-roman, een metafoor voor het verlies van onschuld, en tegelijkertijd een ontroerend portret van een gezin dat langzaam uiteen dreigt te vallen.

Het verhaal kent weinig spanning en kabbelt maar door, wat het niet echt uitdagend maakt om te lezen. Ik dacht steeds dat er vast nog een bijzondere wending aan het verhaal zou komen en dat Rose haar gave ergens voor in zou gaan zetten, maar dat was helaas niet het geval. De smaak van droef en zoet is gebaseerd op een goed en uniek idee voor een verhaal, maar doet hier helaas weinig mee. Erg jammer!

Over de auteur: Aimee Bender (1969) schreef vier boeken waarvan twee in het Nederlands vertaald, De smaak van droef en zoet en Onzichtbaar teken van mijzelf. Haar werk is in zestien landen vertaald. Bender woont in Los Angeles waar zij creatief schrijven doceert aan de USC.

labels:

Zie ook: