Wie aan Duitse hondenrassen denkt, denkt waarschijnlijk meteen aan de Duitse herder. Dit komt zeker niet alleen door zijn grootte en zijn opvallende aanwezigheid, maar ook omdat wij hem steeds in het dagelijks leven blijven tegenkomen als dienst- en hulphond. De Duitse Herdershond of kortweg Duitse Herder is van oorsprong gefokt als schaapherdershond, om vee te hoeden en bewaken. Aan het einde van de 19e eeuw werd de Duitse Herdershondenvereniging opgericht die sindsdien de fokrichtlijnen voor het hondenras heeft vastgesteld.

De Duitse herders werden in die tijd gefokt door herdershonden uit midden en zuid Duitsland te kruisen: het doel was het creëren van een hoog presterende werkhond. Tegenwoordig wordt de Duitse Herder voor allerlei taken ingezet: als huishond, maar daarnaast als werkhond bij politie, douane en leger en ook wel als blindengeleidehond, reddingshond en hulphond. De Duitse Herder is een van de populairste rassen in de wereld. Het ras wordt ingedeeld bij rasgroep 1: ‘Herdershonden en veedrijvers’.

Uiterlijk van de Duitse Herder

De Duitse Herdershond is een middelgrote, sterke en goed gespierde hond. Met een schofthoogte van 55 tot 65 centimeter (teefjes tot 60 centimeter) wegen de sportieve herdershonden ongeveer 22 tot 40 kilo (teefjes tot 32 kilo). Hun lichaamsbouw is gespierd maar ook slank en uitgerekt. Zijn vacht heeft twee varianten, beide bestaande uit een deklaag van stokhaar met daaronder een ondervacht. De stokhaar variant heeft stevig, goed aangesloten stokhaar, bij het langstokhaar type is de deklaag langer, zachter en minder aangesloten.

Duitse Herders hebben staande oren en een afhangende, goed behaarde staart. Met een gemiddelde van 13 jaar bereiken ze een mooie leeftijd voor grote honden. De robuuste en korte zwarte vacht met gele tot roodachtig bruine plekken en dichte ondervacht hebben maar weinig verzorging nodig. De volledige rasstandaard van de Duitse Herdershond kunt u vinden bij de rasverenigingen.

Karakter van de Duitse Herder

Als herdershonden hebben Duitse herders een uitgesproken familiegevoel en een beschermend instinct, waardoor ze in principe dol zijn op kinderen. Duitse Herders zijn actieve, intelligente honden die erg op hun eigenaar gericht zijn en graag met hem samenwerken. Ze zijn waaks, beschermend voor hun gezin en daarnaast aanhankelijk. Naar onbekenden zijn ze vriendelijk of neutraal, soms wat terughoudend. Met andere honden kunnen ze in principe goed omgaan, maar de Duitse Herder heeft de neiging de baas te willen spelen. Duitse Herders gaan goed om met de kinderen uit het eigen gezin.

De dieren hebben stalen zenuwen, zijn zelfverzekerd, moedig, in gevaarlijke situaties onbevreesd en klaar om te vechten. Ze kunnen echter de neiging hebben om ‘hun’ kinderen te willen verdedigen tegen te wild spelende vriendjes. De aangeboren gehoorzaamheid en de wil om zijn verzorger te plezieren maakt de Duitse herder de ideale kandidaat voor hondensporten, evenals een uitermate competente reddings-, speur- of politiehond. Ook als blindengeleidenhond of metgezel voor mensen met een handicap is dit hondenras uitermate geschikt. Bij het fokken van de Duitse Herder kan de nadruk liggen op werkdriften of op uiterlijke kenmerken.

Bij het leren hebben de dieren absoluut geen harde toon nodig, ze willen graag leren door positieve affirmatie en slim geplaatste beloningen met een direct gevolg. Zo getraind zijn het veilige en loyale familieleden of partners voor bij je hobby’s en op het werk. Als er bij zogenaamde werklijnen vooral op werkdrift geselecteerd wordt, kunnen deze honden minder geschikt zijn als huishond, omdat zij feller en reactiever zijn en veel beweging en denkactiviteit nodig hebben. De rasverenigingen streven naar een eenheid binnen het ras waarbij het uiterlijk en de werkaanleg van het ras goed samengaan.

Verzorging en Beweging

De vacht van een Duitse Herdershond moet regelmatig worden geborsteld. Bovendien verharen ze vrij veel. De behendige Duitse herders houden van sporten zoals hardlopen, fietsen of behendigheid, evenals lange wandelingen in alle weersomstandigheden. Duitse Herders hebben vrij veel beweging nodig. Ze moeten dan ook voldoende worden uitgelaten en tenminste eenmaal per dag moeten ze flink kunnen rennen.

Ze zijn gefokt om lang te draven en hebben veel uithoudingsvermogen, fietsen en zwemmen zijn dan ook goede activiteiten. Bovendien is dit goed om spieren op te bouwen die gewrichtsklachten kunnen helpen voorkomen. Zorg voor een goede kwaliteit voer en laat de hond tenminste twee uur na het eten rusten, de spijsvertering van de Duitse Herder is vrij gevoelig en vanwege de diepe borstkas loopt hij risico op maagverdraaiing (maagtorsie) als hij zich vlak na het eten te druk maakt.

Bouw fietsen met de hond wel langzaam op en begin niet voor de hond ongeveer een jaar oud is, anders worden zijn gewrichten te veel belast. Duitse Herders hebben ook denkwerk nodig. Oefeningen leren of allerlei spelletjes zijn daarvoor geschikt. Een puppycursus en vervolgcursussen of hondensport zorgen ervoor dat de hond zijn hersens kan gebruiken en het versterkt de band tussen u en uw hond. Bij hondenscholen en kynologenclubs kunt u allerlei activiteiten doen.

De rasvereniging VDH heeft kringgroepen waar men met zijn hond gerichte trainingen kan volgen. Ook is er een overkoepelende bond voor verenigingen die trainingen aanbieden voor gebruikshonden, de NBG Hondensport. Een nuttige opleiding is bijvoorbeeld die voor Verkeerszekere (begeleidings-)Hond (VZH), een goede aanvulling op de opvoeding van uw hond. Duitse Herder pups zijn vrij snel onder de indruk van nieuwe, onbekende dingen.

Een goede maar vooral ook rustige en goed begeleide socialisatie is dan ook erg belangrijk. Laat de pup op een rustige manier kennis maken met mensen en honden, zo voorkomt u dat hij op latere leeftijd tegen vreemden en soortgenoten blaft of uitvalt. Duitse Herders leren snel. Ze zijn vrij ongevoelig voor fysieke straf, maar gevoelig voor uw stem of een beloning in de vorm van een speeltje. Door goed gedrag te belonen zult u hem snel dingen kunnen leren.

De Duitse Herder heeft een vrij sterke achtervolgingsdrift en de neiging om te 'herderen'. Hij moet dan ook op jonge leeftijd leren om katten of vogels met rust te laten, maar ook om niet achter rennende kinderen, joggers of fietsers aan te gaan. Ook het wandelen zonder aan de lijn te trekken moet u op jonge leeftijd aanleren, want een volwassen Duitse Herder is enorm sterk, vooral de reu. Omdat de Duitse Herder erg op zijn gezin gericht is, kan het alleen thuis blijven problemen opleveren als u dit niet geleidelijk aanleert. Zorg ervoor dat uw herder genoeg activiteit krijgt, zowel lichamelijk als geestelijk.

Gezondheidsproblemen

Helaas komen gewrichtsaandoeningen relatief veel voor bij herdershonden en dan vooral in de heupen en ellebogen. Bij elk ras kunnen erfelijke aandoeningen voorkomen. Getroffen dieren zijn min of meer beperkt in hun bewegingsvrijheid en lijden veel pijn. Een HD-controle door de fokkerijverening evenals methodes voor genetische evaluatie zijn bedoeld om de verspreiding van heupdysplasie te verminderen.

Elleboogdysplasie (ED) is een verzamelnaam van (voornamelijk) erfelijke afwijkingen in de ontwikkeling van het ellebooggewricht. Symptomen zijn pijn en kreupelheid aan één of beide voorpoten. Deze treden al op vanaf een leeftijd van rond 6 maanden. Heupdysplasie is een afwijkende ontwikkeling van het heupgewricht waardoor de heupkop niet goed in de heupkom past. Dit veroorzaakt schade in het gewricht. De aandoening heeft een erfelijke basis en wordt beïnvloed door omgevingsfactoren, zoals een hoge groeisnelheid en overbelasting door verkeerd of te veel bewegen of overgewicht.

Jonge dieren met heupdysplasie vertonen een afwijkende gang, plotselinge pijnlijkheid in de achterpoten en heup en verminderde activiteit vanwege de pijn. Vaak zijn de achterpoten en heupen minder sterk bespierd. Het is voor een goede ontwikkeling van de gewrichten belangrijk om een jonge hond die nog niet uitgegroeid is niet te wild te laten spelen, te veel achter ballen aan te laten rennen of andere belastende activiteiten te laten doen. Degeneratieve myelopathie is een aandoening waarbij de zenuwen in het achterste gedeelte van het ruggenmerg langzaam minder goed gaan werken.

Daardoor wordt de hond eerst zwakker in de achterpoten, wat te merken is aan wankelend lopen, maar raakt uiteindelijk helemaal verlamd aan de achterpoten. Daarnaast wordt de hond incontinent en kan zijn ontlasting niet meer ophouden doordat ook de zenuwen naar de blaas en het laatste deel van de darmen niet meer werken. Het komt voor op oudere leeftijd. Degeneratieve lumbosacrale stenose is een vernauwing van het wervelkanaal in de overgang van lendenwervels naar bekken.

Deze ontstaat onder andere door afbraak van tussenwervelschijven. Hierdoor komen zenuwen bekneld te liggen in het bekkengebied (lumbosacrale gebied). Atopische dermatitis is een ontsteking van de huid door een allergische reactie op stoffen uit de omgeving, bijvoorbeeld huisstofmijt of pollen van grassen of bomen. Dit kan jeukklachten geven over het hele lichaam, maar voornamelijk aan de poten, in de liezen en op de rug bij de staartbasis. Honden kunnen deze plekken tot bloedens toe kapot bijten, likken en krabben. Er kunnen ook infecties, kale plekken en bultjes ontstaan.

Bij exocriene pancreas-insufficiëntie werkt het gedeelte van de alvleesklier (pancreas) dat verantwoordelijk is voor de aanmaak van verteringseiwitten niet goed meer. De verteringseiwitten hebben een rol bij de afbraak van voedsel in de darm. Selectieve IgA deficiëntie is een aandoening waarbij immunoglobuline A (IgA), een afweerstof, onvoldoende wordt aangemaakt. IgA wordt normaal gesproken gemaakt in de huid en de slijmvliezen van onder andere spijsverteringsorganen en ademhalingsstelsel, om ziekteverwekkers uit te schakelen. Bij een tekort is het dier vatbaar voor infecties.

Pups met de aandoening groeien slechter, zijn vaak sloom en eten minder goed. Pannus is een oogaandoening waarbij het hoornvlies steeds verder wordt aangetast door een chronische ontsteking. Er kunnen bloedvaatjes gaan woekeren, er kan littekenweefsel ontstaan en er komt pigment in het hoornvlies terecht. Dit beperkt het zicht en kan tot blindheid leiden. Inflammatory bowel disease (IBD) is een verzamelnaam voor aandoeningen van het maagdarmkanaal met chronische of steeds terugkerende verschijnselen en ontsteking. Variabel interoestrus interval wil zeggen dat de duur van de cyclus van de teef varieert.

Panosteitis (enostosis) is een groeistoornis van de lange beenderen in de poten. Het komt voor bij jonge honden van grote rassen, meestal in de leeftijd van zo’n 6 maanden tot 2 jaar. Hierbij wordt het bot aangetast, dit veroorzaakt pijn. Symptomen zijn steeds van poot wisselende kreupelheid, niet wil spelen of rennen en soms slechter gaat eten. Behandeling gebeurt met pijnstillers en ontstekingsremmers. Hypofysaire dwerggroei is een aandoening waarbij de hond klein blijft.

De oorzaak is een slecht ontwikkelde hypofyse, het hersenaanhangsel dat verschillende hormonen aanmaakt. Daardoor is er een tekort aan onder andere groeihormoon wat leidt tot een proportionele dwerggroei: de hond blijft veel kleiner dan zijn nestgenoten. Door dit tekort ontstaan ook andere ontwikkelingsproblemen, zoals slecht ontwikkelde nieren. Ook is er te weinig schildklier stimulerend hormoon, waardoor het dier een slechte, plukkerige en snel uitvallende vacht heeft, en is er een tekort aan geslachtshormonen.

Bij spondylose (spondylosis deformans) zijn er botwoekeringen aan de zijkant en de buikzijde van de ruggenwervels. Vaak zijn er geen symptomen, uiteindelijk kan de rug wat minder beweeglijk worden. In een enkel geval kan pijn ontstaan door afbreken van een botuitsteeksel of overprikkeling van een zenuw. Een hemangiosarcoom is een kwaadaardige tumor van de bloedvaten. Dit kan voorkomen in de huid, waar een donker knobbeltje ontstaat. Dit kan zich snel uitzaaien naar andere delen van het lichaam. Een maligne lymfoom is een tumor die ontstaat in de lymfocyten (een type witte bloedcel dat betrokken is bij de afweer).

Deze tumorsoort kan zich snel verspreiden over het lichaam. Het begint vaak met één verdikte lymfeknoop, maar al snel zullen alle lymfeknopen van de hond verdikt zijn. Ook kunnen verschillende organen zijn aangetast, zoals milt, lever, darmen en longen. De rasverenigingen verplichten fokkers om de ouderdieren te laten testen op elleboogdysplasie en heupdysplasie.

Aanschaf en Kosten

Voor het op een verantwoorde wijze houden van de Duitse Herdershond is geen specifieke ervaring nodig, tenzij men een hond uit een werklijn kiest. Deze zijn alleen geschikt voor mensen met ervaring. Let goed op als u een Duitse Herder pup wilt aanschaffen. Pups die via een rasvereniging worden aangeboden, zijn in elk geval gefokt volgens het fokreglement van de vereniging. Deze stellen het testen op heupdysplasie (HD) en elleboogdysplasie (ED) en een fokgeschiktheidskeuring verplicht, waaronder een gedragstest.

Koopt u elders een pup, dan zult u zelf moeten vragen of er bij de ouders tests op erfelijke aandoeningen zijn gedaan en de uitslagen moeten bekijken. Daarmee maakt u de kans dat u een pup koopt met een erfelijke aandoening zo klein mogelijk. Koop geen ‘goedkope’ pups via internet of handelaars die allerlei rassen verkopen of veel nesten tegelijk hebben. Wilt u een volwassen Duitse Herder aanschaffen dan kan dit soms ook via bij een rasvereniging aangesloten fokkers.

Het chippen en registreren van honden is verplicht. Pups moeten geregistreerd zijn op naam van de fokker. Honden uit het buitenland moeten geregistreerd zijn op naam van de importeur. Honden die herplaatst worden moeten geregistreerd zijn op naam van de vorige eigenaar. Vraag altijd om een registratiebewijs. Elke hond die na 1 november 2021 geboren of geïmporteerd is of van eigenaar wisselt moet bovendien een EU-dierenpaspoort hebben.

Krijgt u een hond aangeboden die niet gechipt is, niet geregistreerd is op naam van de verkoper of geen EU-dierenpaspoort heeft, dan houdt de verkoper zich niet aan de wet. Koop de hond niet, want dan bent u zelf ook in overtreding! U bent verplicht de registratie binnen twee weken na aanschaf op uw naam te zetten via één van de aangewezen portalen. Houd de registratie steeds up-to-date. Meer informatie vindt u op www.chipjedier.nl.

Een Duitse Herdershond met FCI-stamboom die u via een rasvereniging aanschaft kost gemiddeld 1000 tot 1500 euro, waarbij de langstokhaar vaak duurder is dan de kortharige variant. Daarnaast bent u geld kwijt aan benodigdheden zoals een mand, een riem, een etensbak en speeltjes. De tarieven van de hondenbelasting variëren per gemeente. Houd rekening met terugkerende dierenartskosten zoals entingen, ontworming en behandeling tegen vlooien. Denk daarnaast aan eventuele castratiekosten. Deze zijn mede afhankelijk van het gewicht van uw hond en zijn voor teven hoger dan voor reuen.

Informeer vooraf naar dergelijke kosten bij uw dierenarts. Daarnaast kunt u voor kosten komen te staan als uw dier onverhoopt ziek wordt.

Voeding van de Duitse Herder

Deze goed presterende werkhonden moeten voorzien worden van de juiste voeding, daarom lees in dit artikel alles over: de voeding van een Duitse Herder. De vereisten voor het voer van de Duitse herder zijn afhankelijk van hoe de Duitse herder wordt toegepast en zijn activiteit. Of de Duitse herder als reddings-, speur- of politiehond wordt ingezet of leeft als trouwe vriend en begeleider in een gezin kan effect hebben op zijn voedingsbehoeften.

Als geleide-, reddings-, speur- of politiehond is de behoefte aan energie in het voer en de hoeveelheid voer tamelijk hoog. Als gezinslid heeft de Duitse herder echter net zoveel activiteit nodig voor “lichaam en geest”, of het nu door sportactiviteiten en uitgebreide wandelingen is of door verschillende soorten spelletjes. Toch is de behoefte aan energie hierbij wel minder dan wanneer hij “in dienst” is.

Maar niet alleen door activiteit, ras en gewicht ontstaan bepaalde voedingsbehoeften, elke hond heeft andere eigenschappen en dus ook individuele vereisten. Aangezien Duitse herders vaak kampen met gewrichtsaandoeningen, is een aangepaste voeding voor dit ras bijzonder belangrijk. Bovendien is het belangrijk om actief met de hond bezig te zijn. Doet u dat niet, dan uit zich dat in ongewenst gedrag zoals spullen slopen of kapot kauwen. Met Duitse herders kunt u het beste regelmatig flink wandelen of hardlopen. Ook lopen ze graag stukken naast de fiets. In alle weersomstandigheden zijn Duitse herders graag buiten.

Actieve honden hebben een hogere energiebehoefte. Hondenvoer dat hoog is in dierlijk eiwit is voor Duitse herders het meest geschikt. Kiest u voor het juiste hondenvoer? Dan is het niet nodig om uw herder hier meer van te geven. Uitgebalanceerde hondenbrokken geven uw Duitse herder alles wat hij nodig heeft.

1. Duitse herder puppyvoeding

De actieve Duitse herder behoort tot de grote hondenrassen. Puppy‘s en jonge honden van grote rassen hebben voer nodig met een gematigde energie-inhoud die is aangepast aan hun individuele behoeften, zodat ze niet te snel groeien. Het is aan te raden om, vooral voor honden van grote rassen, een groeicurve te maken zodat je een gezonde groei in het oog hebt. Het eindgewicht van de hond, dat genetisch bepaald is, kan door te veel energie in het voer eerder worden bereikt en zelfs nog hoger gaan liggen dan gepland en dat terwijl het bewegingsapparaat nog niet stabiel genoeg is om dit gewicht te dragen.

Deze overbelasting kan leiden tot verkeerde positionering van de ledematen. Voor een gezonde groei hebben de puppy’s van Duitse herders daarom een passende energie-inname en een evenwichtige en op hun behoeften gebaseerde inname van spoorelementen, vitaminen, mineralen en vooral calcium en fosfor nodig. De aanbevelingen voor de hoeveelheid voer voor een puppy zijn afhankelijk van enerzijds het huidige gewicht van de pup en anderzijds het geschatte gewicht als volwassen hond. Het verwachte gewicht wordt bepaald op basis van het gewicht van de ouder van het zelfde geslacht, bij een mannetje, bijvoorbeeld, gebruikt men het gewicht van de vader als richtlijn.

Bovendien moet er rekening worden gehouden met de mate van activiteit bij het bepalen van de hoeveelheid voedsel. Aanbevolen voor Duitse herder puppy’s is het droogvoer Royal Canin Maxi Puppy. De hoeveelheid voer bij puppy’s moet altijd in verschillende porties per dag worden verdeeld. Bovendien moet de hond altijd vers water beschikbaar hebben.

2. Goed eten voor je beste vriend: de juiste voeding voor de volwassen Duitse herder

Nadat de Duitse herder het volwassen gewicht en leeftijd heeft bereikt moet het dieet worden omgezet in een dieet voor volwassen honden. Ook bij volwassen honden moet er rekening worden gehouden met de mate van activiteit bij het kiezen van het voer. Bij actieve en sportieve honden mag het voedsel meer koolhydraten bevatten als bron van energie. Daarentegen moeten minder actieve honden een gematigde hoeveelheid koolhydraten hebben in hun voer, zodat er geen overgewicht ontstaat.

Vooral bij hondenrassen zoals de Duitse herder, die vaak lijdt aan gewrichtsaandoeningen, moet overgewicht worden vermeden om dit probleem niet te verergeren. Naast de mate van activiteit van de hond en de samenstelling van het voer is de hoeveelheid voer natuurlijk ook doorslaggevend voor het gewicht. Hierbij moet rekening worden gehouden met de lekkernijen en beloningen die van de dagelijkse hoeveelheid voer afgetrokken moeten worden.

Of je nu kiest voor geschikt natvoer of droogvoer of een combinatie van die twee is een kwestie van smaak voor jou en jouw hond. Zorg ervoor dat je hond altijd vers water heeft.

3. De beste vriend in de beste jaren: voer voor senioren Duitse herder

Naarmate de hond ouder wordt verandert zijn lichaam, zijn metabolisme, evenals zijn voedingsbehoeften: de behoefte aan energie neemt over het algemeen af omdat de hond niet meer zo actief is als voorheen. Daarom moet je de hoeveelheid energie in het voer verminderen naargelang de mate van activiteit van je hond, zodat je oudere hond niet aankomt. Bovendien neemt bij sommige oudere honden het reukvermogen en de smaak af, daarom kan het aanschaffen van bijzonder smaakvol voer een goed idee zijn.

labels:

Zie ook: