De zomer is voorbij, althans, de zomervakanties zijn voorbij. Alles is weer "van ons". De politiek en de net begonnen voetbalcompetitie zijn dan weer het hoofdonderwerp voor Italiaanse mannen.

Voetbal dus, dat overigens nooit lijkt te eindigen, tot aan hun dood. Een andere dorpsgenoot gaat 's zomers elke dag naar het strand; hij zegt simpelweg 'ik ga alleen maar om figa te zien'. Ze vertellen over de lange vrouwen die ze daar en daar gezien hebben. Ze weten dat ik daar op ga. Blijkbaar wil men zo graag met veel langere vrouwen gezien worden.

Is er in deze zomer nog wat bijzonders gebeurd? Niet dat het mij opviel. Hij zal de herinnering ingaan als een onbetekenende zomer. De vele fruit en de weinige funghi zetten records in de boeken.

Wat kan eenzaamheid bieden? Dat je erbij mag horen als een familielid, geeft een warm gevoel. Het knijpen geeft een gevoel van waardering voor mijn gezelschap, een waardering die ik al menig keer heb mogen ondervinden. Overkomt het alle buitenlanders in Italië zoals het mij overkomen is? Zeker niet. Het heeft met de wil te maken om een Italiaan te worden qua denken en gedrag.

Ook in Lunigiana wordt de herinnering aan Dante, het centrum van de 750ste verjaardag van Dante, gevierd. Dit is te wijten aan het feit dat de grote dichter zo'n 750 jaar geleden geboren moet zijn, 'moet zijn', aangezien niemand het zeker weet. Dante werd geboren; de hoofdstad van de Lunigiana, van de Malaspina-familie, die de linker- en rechterkant van de rivier de Magra vele eeuwen lang beheerste. Op de plek waar ze een kasteel bouwen, zouden er nog vele volgen. Velen wijden hun leven aan het restaureren van het middeleeuwse kasteel van de stad. Men vertelt het verhaal van Obizzo en zijn vrouw Beatrice, vernoemd naar Dante, nooit enig echt bewijs van zijn verblijf hier voor meer dan een jaar. Het Dante’s 750/12 eerbetoon op de eerste pagina van mijn boek is opgedragen aan Dante. We vieren dat 750 jaar geleden baby Dante Aleghieri werd geboren, de Dante van de Goddelijke Komedie in Toscane. Jaren later werd er nog een Dante geboren in Mulazzo. Dit jaar vier ik Dante's 12e verjaardag.

De band tussen mens en hond is sterker dan die tussen de meeste mensen. Voor de feestdagen in Italië, wees gewaarschuwd! Lunch is heilig in Italië, en alle Italianen moeten op tijd thuis of in het plaatselijke restaurant zijn. Na die tijd zijn de wegen leeg en heb je ze allemaal voor jezelf. Het eten wordt niet opgewarmd; het staat klaar op het moment dat ze aankomen. Het nageslacht rijdt als gekken over de hobbelige wegen die niet veel verschillen van het circuit. Het is niet nodig om af te remmen voor bochten, want er komt zeker niemand doorheen. Je kunt op zoek gaan naar het bord 'Pranzo Lavoro' buiten. Doe wat alle anderen doen en je zult ervan genieten.

Lunch is de belangrijkste maaltijd van de dag. Een dame in onze borgo (gehucht) moest ooit getuigen in de rechtbank. Ze was getuige van een gevecht tussen twee vrouwen uit ons dorp. Ik vroeg haar wat het hof had besloten, aangezien ik ze allebei vrij goed ken. Ze antwoordde: "De zaak is voor enkele weken verdaagd". Ik vroeg haar waarom? Ze antwoordde: "Ze zei; hoe kunnen ze me uitnodigen om om 11.00 uur te komen? Zo zit het met de lunchtijd."

Nieuw publiek is welkom. Ik ben begonnen met het schrijven in het Nederlands, omdat Italië veel langzamer verandert dan andere Europese landen. En steeds opnieuw. Er is niets nieuws om over te schrijven. Maar ik ben een schrijver. Dus mijn oplossing is eenvoudig. Nu, wat is er grappig aan Italianen? Niet hun rijvaardigheid bijvoorbeeld. De mensen. De politiek is in deze dagen niet grappig, en dat spijt me. Een Italiaanse man is verliefd geworden op een charlatan, de clown die een land kwam regeren. Dus dat is het niet grappige gedeelte. Is het bijvoorbeeld niet grappig dat er 8% belasting verschuldigd is op alle salarissen om de Kerk van Rome te financieren? Dat kost de bevolking miljarden euro's per jaar. En de kerk, met veel onroerend goed, maakt de katholieke kerk in alle opzichten machtig. Je vindt ze in kleine dorpen als Mulazzo en vele andere. Hier is het Don S., die baby's doopt, stellen trouwt (niet homoseksueel) en de doden begraaft.

De regionale specialiteiten uit Ligurië zijn echte aanraders. Een voorbeeld hiervan is Trofie al Pesto - een pasta. Daarnaast is de Focaccia tipo Recco een echte aanrader. Dit streekproduct heeft de regio nu officieel als merk laten vastleggen. Elke zaterdagochtend vindt de wekelijkse markt in Sestri Levante plaats op Piazza Aldo Moro. Dit ligt in het centrum van de stad.

Hieronder een overzicht van de gemiddelde temperatuur en neerslag in Sestri Levante:

Maand Gemiddelde temperatuur (°C) Neerslag (mm)
Januari 10 80
Juli 27 30

Het eten en hoe je het klaarmaakt is van groot belang. Hoe meer details, hoe beter. Hoe vers je het haalt, hoe lang je het laat koken, welke kaas je gebruikt. Het is heel belangrijk om als een van hen te worden beschouwd. Een Hagenees als ik zijn dat hele stappen geweest, maar ze hebben geloond. Ik voel me in veel, maar niet alle, opzichten een Italiaan. Er zal altijd een spoor van de Nederlander te vinden zijn. Er wordt in het café waar politiek gepraat wordt, geklaagd over de veronderstelde teloorgang van Italië. De mensen realiseren zich dat Italië niet langer de grondlegger is van dingen. Dat is al een tijdje geleden, maar ze zagen het destijds niet. Het gaat om herinneringen aan het Italië van vroeger, en daar houdt het mee op.

Het idee van de Italiaanse zonen en hun moeders is waarschijnlijk het sterkste ter wereld. Ze kunnen een leven samen leiden, en dat doen ze vaak. Ik ken verhalen van een echtgenote die niets in de melk te brokkelen had omdat de band tussen moeder en zoon zo sterk was dat ze in feite niets te zeggen had in het huishouden. De scheiding werd uitgesproken. En een paar jaar geleden haalde een ander verhaal de nationale kranten. Twee broers zetten hun moeder (80 jaar oud) uit hun huis. Dit omdat ze de badkamer schoon moest maken, althans, zolang zij - hij - zou leven. Voor een paar kerstdiners of zo. Ik vertel ze verhalen uit een ander universum, maar ik verzin wat mooiere verhalen. Ik ken genoeg mannen die alleen wonen met hun oude moeder. Ze zijn in de vijftig en erg in de markt voor jongere vrouwen. Ze hebben in het verleden wat mee naar huis genomen, maar ik denk dat la mama geen goedkeuring gaf. Ik ken zoveel van dit soort verhalen. Ze bleven voor altijd in het huis van hun ouders wonen. En wanneer het hart van de moeder eindelijk stopt met kloppen? Wie kookt er dan, en als de 'moeder weet het het beste' dokter sterft? Dan blijven ze alleen achter in het huis waar ze zijn opgegroeid.

labels: #Pasta

Zie ook: