In het huidige digitale tijdperk, waar iedereen zich een culinair recensent kan wanen dankzij sites als Google, TripAdvisor en TheFork, is de impact van online recensies op de horeca enorm. Soms zijn de commentaren terecht, soms onterecht en soms ronduit lelijk.

De macht van online recensies

Als ik uit eten wil, klik ik altijd eerst een paar uur lustig rond op sites als TripAdvisor en Iens. Veruit de meeste van die uren ben ik kwijt aan het feit dat als er over een restaurant “De service was belabberd en de kip ongaar” staat, ik meteen doorklik naar de volgende tent. En soms lijkt er dan geen einde te komen aan de reeks restaurants vol slechte service, koud, smakeloos eten en te hoge prijzen.

Dat soort klantenrecensies zijn een kloppende zweer voor veel horeca, aangezien ik niet de enige ben die een etablissement liever even overslaat als er zure dingen over geschreven staan. En er zijn nogal wat zeurneuzen die het heerlijk vinden om iets onaardigs over een restaurant te typen - of ze er nou echt wat gegeten hebben of niet. Of ze laten een incompleet bericht achter: afgelopen augustus zette een Zwols eetcafé nog een klant op hun zwarte lijst omdat ze niet bij haar kritische recensie op Thuisbezorgd.nl had geschreven dat ze haar te laat gekomen pizza gratis had gekregen.

Regelmatig gaan klanten volgens de KHN, de branchevereniging voor horecaondernemingen, nog verder door te dreigen met een slechte recensie, tenzij ze iets van de rekening gratis krijgen. Maar hoe weet je nou of een tent gepiepeld wordt door vervelende klanten, of gewoon echt hartstikke vies is? Is er dan niets meer zeker in het leven?

Een steekproefsgewijze zelftest

Er zat maar één ding op: een steekproefsgewijze zelftest. Ik zocht op Iens en TripAdvisor een paar van de slechtst beoordeelde Amsterdamse restaurants met lekker veel klagerige recensies op, om het er ter plekke even goed van te nemen. Zijn die restaurants slachtoffer van een potje cyberpesten, of echt een gevaar voor de volksgezondheid?

Grillroom Sabba

Mijn eerste stop was Grillroom Sabba in de Halvemaansteeg, waar het altijd ruikt naar warm vlees en pis. Callum H schrijft op TripAdvisor: “The food was disgusting and borderline hazardous” en “the shop owners should be arrested for theft.” Ook Phil F zegt dat hij dubbel zoveel moest betalen als geadverteerd stond, en dat de chef met zijn volgehoeste flikken aan het vlees zat.

Binnen werd ik heel vriendelijk begroet door de chef, die op dat moment net zelf een hapje nam van zijn eigen eten. Het zou dus wel mee moeten vallen met hoe gevaarlijk het allemaal was, of zijn darmflora had zich inmiddels zo ver door geëvolueerd dat hij een broodje gepekeld kernafval aan zou kunnen.

Het was mijn eerste maaltijd en ik moest nog even door, dus ik bestelde iets dat niet te zwaar op de maag zou liggen: de Turkse pizza met falafel. Niet veel later vouwde ik de aluminiumfolie open en kwam de opgerolde deegrol vrolijk tevoorschijn. Ik gluurde naar binnen en op het eerste gezicht zag het er allemaal wel prima uit: een paar bolletjes falafel, wat sliertjes sla in verschillende tinten groen en hier en daar een schijfje tomaat.

Ik zag niks dat me deed denken aan opgerochelde slijmfluimen, dus ik ging ervoor. Helaas had ik over het hoofd gezien dat het eerste hapje deels zwartgeblakerd was en dus smaakte naar gebakken treinbiels. Dat was even slikken - of eigenlijk: een vrij lange tijd wat moeizaam slikken. Toen ik het eenmaal weg gekregen had, restte er een hardnekkige nasmaak die zorgwekkend veel aan gootsteenontstopper deed denken. Die nasmaak verdween gelukkig snel met het verorberen van de rest van de pizza, die wonderlijk genoeg prima smaakte. Ik hoefde ook niet ineens een rare prijs te lappen, en voelde me dus geenszins bestolen. Niks aan de hand, bij Grillroom Sabba.

Firenze

Vervolgens ging ik naar Firenze, een Italiaans restaurant dat een paar deuren verderop zat. Op de ramen hingen geplastificeerde afbeeldingen van bleke pizza’s, wat meer leek op een waarschuwing dan een aanrader. Ook hing er een ‘aanbevolen door TripAdvisor’-sticker. Dit restaurant had een heel bijzondere interpretatie van het concept ‘aanbevelen’, want TripAdvisor staat vol met haat over deze plek, zoals de recensie van stephersj: “De service was erg traag en het personeel nogal grof.

Binnen bleek dat het restaurant prima bezocht werd: aan verschillende tafeltjes zaten louche mannetjes die me met een opgetrokken wenkbrauw aankeken. Het leek er sterk op dat ik een vergadering had onderbroken waar louter onfrisse zaken op de agenda stonden. Ik schuifelde ongemakkelijk richting een zijruimte, zodat ik kon eten zonder me te voelen alsof ik binnen een kwartier tussen de wormen lag.

Een andere internetrecensent schrijft: “Ik had o.a. een tonijnsalade besteld en daar trof ik […] een dode kakkerlak aan.” Ik besloot ook de tonijnsalade te bestellen. De ober verspilde geen woorden aan vriendelijkheid, bracht me mijn razendsnel mijn bestelling en spoedde zich weer terug naar de andere zaal - misschien om te verhoeden dat zijn restaurantje besmeurd zou worden door rondvliegende afgeschoten knieschijven.

Ik richtte me weer op het eten en vond gelukkig geen dood ongedierte tussen mijn brokken tonijn. Wat ik wel vond, was een bordje vol teleurstelling. Deze troosteloze hoop eten was ondanks de glinsterende hoeveelheid dressing totaal vlak van smaak. Tonijn wordt zwaar overbevist en met uitsterven bedreigd, en het is een verdrietige schande dat zo’n van oorsprong prachtig dier eindigt als zo’n treurig kwakje niks. Bovendien kon ik me na een paar happen erg identificeren met de doodsnood die de tonijn moet hebben doorgemaakt. Ik prikte verwoed tussen de hompen gortdroge vis in de hoop iets met een andere smaak dan kurk en stilstaand slootwater te vinden, maar vond niets. Ik liet driekwart van de maaltijd staan, negeerde de fronsende donkere wenkbrauwen in de andere ruimte en maakte dat ik weg kwam. Het internetleger had gelijk gehad.

Pacifico

De volgende dag ging ik naar Mexicaans/Argentijns restaurant Pacifico, gelegen tussen alle andere neonverlichte toeristenrestaurants in de Warmoesstraat, voor een portie vlees. Peter466 zegt over deze eetgelegenheid: “Het eten was ronduit slecht, koud vlees, salade vies.” Jacq44 schrijft op Iens: “smaakt als een magnetron hap (de rijst) met vage saus en kleffe enchiladas” en BoyGeorgie schrijft: “Het eten is niet lekker en de gerechten zijn erg klein en belachelijk duur!” Er stond me een traktatie te wachten.

Ik zag wat borden met sombrero’s, Jezusbeelden en wat Spaanse teksten, maar iedere suggestie van een authentieke Midden- en Zuid-Amerikaanse sfeer werd op maximaal volumeniveau weggeblazen door de pompende tunes van Mariah Carey en een groot televisiescherm waarop rapvideo’s werden vertoond. Na wat onduidelijkheid of ik Spaans, Engels of Nederlands moest spreken, lukte het me om een steak te bestellen. De fotograaf die ik mee uit tafelen nam, bestelde een burrito.

De steak was iets aan de droge kant en de portie was inderdaad niet echt groot, maar het was echt een verademing na de dorre kluit die voor tonijn had moeten doorgaan. Hoewel het er niet echt imposant uitzag, smaakten de patatjes, de slasliertjes en de korreltjes maïs me ook erg goed. De burrito was een ander verhaal. De kaas bovenop zweette van het vet en zag eruit als een verwaarloosde geslachtsziekte. Toen het mes erin werd gezet, knapte het uit elkaar als een wekenoude cyste, waardoor het bord al snel in een zompig moeras veranderde.

Mijn fotograaf had nog nooit eerder een burrito gegeten, en zei dat hij het hierna ook nooit meer ging bestellen. Heel erg zonde natuurlijk, maar zolang hij denkt dat dit een normale burrito is, betekent dat meer wél lekkere burrito voor mij, in de wereld. Toen we vertrokken bleek dat er vijftig cent in rekening was gebracht voor mayonaise die ik niet had besteld. Ik was hier al op voorbereid door BoHeMIo op TripAdvisor en ned op Iens, die me voor dit soort huichelpraktijken gewaarschuwd hadden. Gelukkig was de ober zo goedhartig om dat weer van de rekening af te halen nadat ik daar met mijn uit de klei getrokken krenterigheid om vroeg. Het was dus geen al te frisse plek, maar ook niks dramatisch en ik werd niet afgezet. Bovendien: wie naar een toeristentent op de Warmoesstraat gaat om wat fijne cuisine te willen ervaren, verdient het niet met smaakpapillen te leven.

Waroeng Asje

De volgende avond zonk de moed me in de schoenen toen ik naar binnen gluurde bij Waroeng Asje, een Surinaams restaurant. Fel kunstlicht, een vitrinekast met bakken vol eten dat er zo te zien al even lag, en niemand te bekennen - behalve de eigenaars en hun dochter. Het zag eruit als een zielloze snackbar, maar dan met wat elementen van hout, waaiers tegen de ramen en sambal op de tafels. Internetrecensent wollen zegt: “Nooit zulk smerig Surinaams eten gehaald. Woorden schieten tekort om te omschrijven hoe vies dit was.” Defrese schrijft: “Het rundvlees heeft de consistentie van een bosje twijgjes. Andere stukken zijn steenhard en sterk uitgedroogd. De roti zelf is droog en mist smaak.

De rand is zeer taai. Ik bestelde de roti met varkensvlees en groente. De dochter bracht me heel vrolijk mijn eten en toen ik het eerste hapje nam, was ik aangenaam verrast. De omgeving zoog alle vreugde uit de ~experience~, maar het voedsel was eigenlijk best lekker. Ik proefde zowaar verschillende smaken: een hintje sambal hier, een beetje chilipeper daar, lekker gemarineerd vlees, een beetje taugé in de mix en een heerlijk zacht aardappeltje. Ik proefde niks van twijgjes, stenen of andere dingen die je eerder in de Surinaamse jungle dan in de Surinaamse keuken tegenkomt. Ik betaalde met alle plezier negen euro voor de roti. Tevreden ging ik door naar het eindpunt van de tour.

Royal Mandarin

Ik kwam aan bij Royal Mandarin, een Chinees restaurant in de Haarlemmerstraat. De gentrificatie heeft in deze straat flink huisgehouden, dus dit restaurant is nog een van de weinige panden die geen pop-upvintagegintonicextravaganza huisvest. De meubels in het etablissement zijn niet te koop. Omearatron schrijft: “The worst experience I have ever had in a resteraunt.

De sfeer was wat je van een Chinese eetgelegenheid kan verwachten: lampionnen, schemerlicht, een kabbelend watertje en evenzeer kabbelende muziek. Ik merkte helemaal niets van de vreselijke service die ik had verwacht, want de ober was misschien wel de vriendelijkste man van de wereld. Hij was goedlachs, praatte met al zijn gasten en had een paar gebbetjes met een vaste gast, waardoor hij geregeld lachsalvo’s door het restaurant liet galmen, zonder dat het hinderlijk werd.

Ik bestelde een portie nasi goreng met kip. De ober kwam me verdacht snel een schotel met vooral een enorme berg rijst brengen. Ik spitte de rijst even door op zoek naar kip, en vond inderdaad hier en daar wat kleine, witgrijze stukjes kip. Omdat kip niet alleen het meest veelzijdige stukje vlees is, maar je ook een dag lang heel veelzijdig kan laten kotsen als het niet gaar is, sneed ik eerst elk stukje kip door. Er zaten gelukkig geen rode blosjes op, dus ik at met een gerust hart het meeste van de schotel op. De rijst smaakte vlak, de kip had zich goed verstopt en van groente was nauwelijks sprake, maar het was een prima gemiddelde maaltijd. Ik moest wel bijna 15 euro afrekenen voor vooral een bak rijst en een biertje, wat eigenlijk een abominabel bedrag is, maar de charmante ober maakte veel goed.

Het zat er op: ik was naar een paar van de goorste restaurants van Amsterdam geweest - volgens wrokkige internetgebruikers, in elk geval - en ik stond nog overeind. Ik had zelfs wel aardig gegeten. De volgende keer dat ik uit eten ga, kan ik mezelf dat eindeloze rondklikken dus besparen.

Reacties van restaurants op slechte recensies

Gelukkig kunnen restaurants op diezelfde sites ook hún review over de gast kwijt. En man, dat is me toch een partijtje smullen. Natuurlijk, als je denkt dat iets beter kan in een restaurant, kan je dat altijd aangeven. Opbouwende kritiek is alleen maar fijn. Maar onzin verkopen? Nee. Dat moet je als restaurant niet doen, maar als horecagast ook niet.

De impact van krantenrecensies

Een restaurantrecensie in de krant kan goed of slecht uitpakken voor horecaondernemers. Bij Yora Galjaard (Restobar Rosie, Utrecht) rinkelde de telefoon de dagen erna non-stop, voor Nars Hemelrijk (’t Heemelrijck, Amsterdam) voelde het artikel als een klap in zijn gezicht. Vier reserveringen per seconde kreeg Restobar Rosie in Utrecht na een positieve recensie in NRC. De lofzang van culinair journalist Joël Broekaert in de krant zorgde ervoor dat de kleine restobar wekenlang werd platgebeld door nieuwsgierige gasten. “Totdat we de telefoon in de kelder legden”, vertelt mede-eigenaar Yora Galjaard lachend.

Frauduleuze recensies

Uiteindelijk kan je als restaurant met frauduleuze recensies wellicht op de korte termijn een kleine boost krijgen, maar op de lange termijn heeft het geen effect of gaat het zelfs nadelig werken. Naast dat wij heel goed zijn in het detecteren van deze recensies (~ 30% van alle recensies), creëer je als restaurateur een onrealistisch beeld van je restaurant dat niet matcht met de verwachting van de gasten die via eet.nu op bezoek komen. Uiteindelijk zorgt dit voor ontevreden klanten die zelf weer negatieve recensies achterlaten.

De zaak Steakhouse Pizzeria Amsterdam

Amsterdammers en toeristen zijn op z’n zachtst gezegd geen erg gelukkige combinatie. Dat komt in eerste instantie doordat er echt best wel veel toeristen in Amsterdam zijn, en in tweede instantie omdat Amsterdammers van nature de neiging hebben om elke gelegenheid aan te grijpen om het eens goed op een kankeren te zetten.

Ik gun het die mensen bijvoorbeeld niet om voor veel te veel geld heel slecht te eten in een restaurant dat erop is ingericht om de onwetende toerist zo snel mogelijk weer buiten te hebben, zodat de volgende lading nietsvermoedende vakantiegangers geld uit de heuptas geklopt kan worden. Dit restaurant bestaat namelijk. De 448 recensies op Tripadvisor over Steakhouse Pizzeria Amsterdam variëren van slecht tot zeer slecht. 43 procent van de beoordelaars geeft deze eetzaal - restaurant is een te groot woord - één van de vijf sterren, 19 procent is iets positiever en geeft er twee. In veel van de mildere recensies wordt het eten afgedaan als ‘oké’, maar vrijwel iedereen klaagt over het onvriendelijke personeel.

Het lijkt er sterk op dat het businessmodel van deze tent eruit bestaat om onwetende mensen die moe zijn van de hele dag in de rij voor het Anne Frankhuis staan te naaien. Daarom besloot ik zo lang mogelijk in deze vreselijke vreetschuur door te brengen. Natuurlijk staat er op de avond dat ik dit offer breng een rij voor deze rottent. Weten al die mensen veel. En natuurlijk regent het deze avond. Gelukkig is het verloop in deze vreetschuur nogal groot; na een minuut of vijf mogen we - mijn tafelgenoot en ik - naar binnen. Het is 19:05 uur.

Binnen zit het zo vol met mensen dat het moeite kost om me een weg te banen naar het tafeltje dat een man aan de deur ons toewees. Gelukkig heb ik wel de jackpot getroffen; het állerkutste tafeltje, naast de wc’s en lekker op de tocht, want de achterdeur staat ondanks het herfstweer open. Het is dus de bedoeling om hier zo lang mogelijk te blijven, terwijl de hele zaak erop is ingericht mij en mijn tafelgenoot zo snel mogelijk weer weg te hebben, zo blijkt uit de vele recensies, en zal later op de avond blijken uit de bedrijfsvoering.

De menukaarten liggen al op tafel, en nog voordat we die hebben opgepakt komt een meisje vragen of we al een keuze hebben gemaakt. Als we zeggen dat we nog eventjes moeten nadenken, bijvoorbeeld omdat we de kaart nog niet eens hebben aangeraakt, loopt ze weg, om letterlijk een minuut later terug te komen om haar vraag te herhalen. We bestellen twee biertjes, maar zeggen dat we nog even over het eten moeten nadenken. Als ze net weg is verschijnt een tweede ober op het toneel, die ook echt heel graag wil weten wat we willen eten. Je zou het attent kunnen noemen, maar je kunt het ook zien als een opdringerige poging om zo snel mogelijk eten op tafel te krijgen. Als het eerste meisje ons bier komt brengen - Bittburger, dat op de menukaart wordt aangeprezen als een bier dat ‘net als Amstel’ smaakt - bestellen we toch maar wat van de dingen op de kaart.

Als voorgerecht een bruschetta met paddenstoelen en een kaasplankje, dat als voorgerecht op de menukaart wordt aangeprezen. Ik was eigenlijk niet van plan om al te kritisch over het eten in deze tent te gaan zijn, want ik wist ook wel dat dit niet de meest verheffende gastronomische ervaring in de geschiedenis ging worden. Ik ga toch iets over het eten zeggen: Ik wil mezelf niet per se een connaisseur noemen, maar laat me je iets uitleggen over kaasplankjes. Ten eerste: kaasplankjes zijn geen voorgerecht. Ten tweede: als de ober op de vraag welke kazen er dan op dat plankje liggen “gele kaas, blauwe kaas, mozzarella en feta” antwoordt, bestel dit kaasplankje dan niet. Sterker nog: als de ober het woord ‘gele kaas’ in de mond neemt, is dat een uitstekende reden om op te staan, weg te lopen en niet te stoppen met lopen tot je zo uitgeput en hongerig bent dat je zin krijgt om zelfs bij een restaurant dat zichzelf ‘Steakhouse Pizzeria Amsterdam’ noemt te gaan zitten.

Mijn tafelgenoot moet bijna kotsen als ze de blauwe kaas in haar mond steekt, en ik moet ook bijna kotsen omdat ik moet toezien hoe zij met een servetje het half opgekauwde stukje blauwe kaas uit haar mond probeert te vissen. Deze toeristentent was trouwens geen toeristentent geweest als dit kaasplankje niet zonder brood werd geserveerd. Natuurlijk bestellen we brood, en natuurlijk staat dit brood aan het eind van de avond voor 3 euro op de rekening. Vergeleken bij dit kaasplankje was de bruschetta eigenlijk wel oké. Een stuk brood met paddenstoelen en fucking veel knoflook kan ook nauwelijks misgaan.

Je kunt in een tent die Steakhouse Pizzeria heet natuurlijk nauwelijks anders dan pizza en steak bestellen. Deze hoofdgerechten komen ter tafel terwijl we nauwelijks aan het voorgerecht begonnen waren - het incident met de blauwe kaas moet hier nog plaatsvinden. Er is om de een of andere reden een oneindige hoeveelheid verschillende meisjes die in deze zaak rondrennen om bestellingen op te nemen, tafels schoon te vegen, eten rond te brengen en rekeningen op tafels te smijten. We sturen het meisje met de hoofdgerechten onder een welgemeend “yo, we zijn nog niet klaar met ons voorgerecht” terug naar de keuken, waarop een boze man, ongetwijfeld haar baas, met dezelfde borden terugkomt.

“Sorry, de hoofdgerechten zijn al klaar,” zei hij, waarop ik netjes uitleg dat hij even zijn rust moest pakken en terug moet komen met die hoofdgerechten op een moment waarop het eten van een hoofdgerecht iets beter zou uitkomen, bijvoorbeeld nadat we klaar zijn met het eten van ons voorgerecht. Hier begint de irritatie. De mensen aan de tafel naast ons, die tegelijk met ons binnenkwamen, zijn inmiddels uitgegeten. Hun plek wordt direct opgevuld door nieuwe, nu nog hongerige reizigers.

Over de hoofdgerechten kan ik kort zijn: wie heeft ooit bedacht dat kalfsbacon op pizza een ding is? En waarom is één van de vleessoorten in de mixed grill ‘zool van een Croc’? Ik durf het niet te vragen. De taaiheid van het vlees is wel een goed excuus om drie kwartier te doen alsof ik heel erg fanatiek aan het eten ben. Alleen het snijden voor wat voor een lap biefstuk moet doorgaan kost me al een minuut of tien. Mijn tafelpartner heeft inmiddels verklaard nooit meer te willen eten.

Ondertussen neemt de derde shift plaats aan de tafel naast ons. Als deze mensen eenmaal zitten, moeten ze allemaal weer opstaan en naar buiten, omdat er blijkbaar een ander groepje mensen was dat al langer stond te wachten. Ondertussen komt vanuit de keuken een kok met twee volle vuilniszakken in zijn handen gebanjerd, op weg naar de achterdeur, waar een container staat.

Die Tripadvisor-recensies lezen is één ding, ze leven is een tweede. Ondertussen is er twee keer iemand langsgekomen om te vragen of we al uitgegeten zijn, ondanks de nog voor zeker de helft gevulde borden. Het is niet echt zo dat we nog heel veel meer gaan eten, maar het idee was om hier zo lang mogelijk te blijven. Om het lot te tarten bestel ik een glas wijn, die op de kaart Merlot wordt genoemd. Ik krijg een glas ijskoud sap, dat duidelijk met water is aangelengd (dit is waarschijnlijk de reden dat de wijnen alleen per glas, en niet per fles worden geserveerd).

We zitten inmiddels ruim twee uur in Steakhouse Pizzeria, als we besluiten dat het tijd wordt om hier een eind aan te maken. De rij voor de deur is opgedroogd, als we nu weggaan komt er waarschijnlijk toch niemand meer voor ons in de plaats. Als de ober bij het afruimen van de tafel vraagt of we nog iets willen hebben, kan ik de verleiding toch niet weerstaan om nog een kopje koffie te bestellen. Steakhouse Pizzeria begint aardig leeg te lopen, het is inmiddels bijna 21:30 uur - tijd om op te stappen.

Als ik de rekening probeer te vragen is dat plotseling een hele opgave. Alle meisjes en mannen die de hele avond min of meer in de rij stonden om gasten te bedienen, zijn nergens meer te bekennen. Als het na tien minuten toch lukt om de rekening op tafel te krijgen, staat daar onder de streep precies 78 euro over.

Hoewel ik mezelf had voorbereid op een teleurstellende eetervaring, viel dit niet bepaald mee. Niet dat ik de illusie heb dat de uitbaters van deze tent naar aanleiding van dit stuk de bedrijfsvoering drastisch omgooien, maar ik heb in de tijd dat ik hier een vierpersoonstafel bezet hield toch zeker twaalf mensen van deze vreselijke ervaring behoed. En nu maar hopen dat die niet alle twaalf hebben gedineerd bij de wafelbakker aan de overkant van de straat.

Reacties van Eetcafé De Baron op slechte reviews

Eetcafé De Baron in Utrecht laat niet met zich sollen. Een slechte review? Dan kan je ‘m krijgen ook. Ik heb wel het idee dat ze zelf het wel grappig vinden viral te gaan met hun reacties, maar eerlijk: het zou mij er in ieder geval van weerhouden om eens langs te gaan. Maar dat zal ze daar bij Eetcafé de Baron niet boeien, want om in hun woorden te spreken: dan moet ik opgenomen worden.

Bizarre reacties op slechte reviews

Ze hebben in ieder geval wel genoeg inspiratie voor alle reacties op de reviews, want ze zijn niet te stoppen. Het doet me een beetje denken aan Karen’s Diner, waar je heengaat om onbeschoft behandeld te worden - behalve dat de gasten hier denken gewoon prima service te krijgen.

  1. Nee, het ligt vooral aan jóuw kinderen (al snap ik wel dat dit heel gaar is voor horeca-eigenaren)
  2. Jij bent pas teleurstellend, Brad.
  3. Even normaal Nederlands kunnen schrijven, volledig foutloos, anders mag je van het restaurant niets achterlaten.
  4. Compleet hersenloos…
  5. Vind je ons eten niet goed? Dan is er écht serieus iets mis met je.
  6. Zooo, wat ben jij saai. Veel te saai om ons omzet te geven…
  7. Geen idee wat de cavia ermee te maken heeft, misschien hadden ze even geen inspiratie meer na alle negativiteit.
  8. Blijkbaar is het ook gewoon een soort humor dat je moet hebben. Bijzonder.
  9. Ter info: Zijn achternaam is Tuigelaar. Vinden ze zelf een hele slimme opmerking, vrees ik.
  10. Weer iemand pakken op slecht Nederlands schrijven - terwijl ik het idee heb dat er met hun Nederlands iets flink misgaat als je deze review niet kan begrijpen.
  11. Deze reactie is de enige waar ik wel echt om kon grinniken.

Tips voor restauranthouders

  • Wees voorzichtig met onvoldoendes, maar als het terecht is, gewoon zo doen.
  • Uitleggen dat het restaurant vol zit aan een niet reserverende klant lijkt mij beter dan alle klanten die binnen zitten tekort doen.
  • Een tevreden vaste klant zal het excuus van een vol zittend restaurant accepteren.

Conclusie

Ik was naar een paar van de goorste restaurants van Amsterdam geweest - volgens wrokkige internetgebruikers, in elk geval - en ik stond nog overeind. Ik had zelfs wel aardig gegeten. De volgende keer dat ik uit eten ga, kan ik mezelf dat eindeloze rondklikken dus besparen.

labels:

Zie ook: