De zilvermeeuw is een algemene vogel van de kust en het binnenland. De zilvermeeuw is een beschermde inheemse vogelsoort. De zilvermeeuw is door een aantal provincies aangewezen als soort die overlast veroorzaakt.

Uiterlijk van de Zilvermeeuw

De volwassen zilvermeeuw heeft een witte kop, staart en onderzijde, grijze vleugels en rug. Zijn vleugelpunten zijn zwart met witte vlekken. Een jonge zilvermeeuw is geheel grijsbruin. Pas in de tweede winter krijgt die grijze bovendelen. De zilvermeeuw lijkt sterk op de geelpootmeeuw en de stormmeeuw en is vooral te onderscheiden door zijn roze poten. Zit qua grootte tussen kleine en grote mantelmeeuw in. Het uit elkaar houden van eerste winter kleine mantelmeeuwen en zilvermeeuwen vraagt om een blik op de tertials, de binnenste armpennen van de vleugel. Vrij luidruchtig met lange uithalen, hoger dan roep van kleine mantelmeeuw. De jonge zilvermeeuw is overwegend bruin en krijgt stap voor stap het verenkleed van de volwassene.

Broedgedrag

Begint vanaf eind april aan de broedperiode. Heeft één broedsel per jaar met 2-3 eieren. Broedduur 25-33 dagen. Vooral het vrouwtje broedt de eieren uit. Broedt voornamelijk in kustgebieden op de grond. Doordat vossen de nesten regelmatig leegroven, verlegt hij zijn broedgebied deels naar steden waar hij op daken broedt.

Leefgebied en Gedrag

Broedt en leeft langs de kust, vooral op de Waddeneilanden en in de Delta. In kolonies in duinen, op kwelders, schorren en dijken, maar ook landinwaarts rond rivieren en meren en laat zich ook in de stad zien, waar op daken wordt gebroed. De zilvermeeuw zoekt eten in groepen, samen met andere meeuwsoorten. Hij volgt vissersboten, bezoekt vuilnisbelten of haalt een maaltje op bij geploegde akkers. Nederlandse zilvermeeuwen blijven vooral in Nederland, hoewel sommige individuen wel naar het zuiden vliegen. Talrijke vogel. Populatie is wel aan het teruglopen sinds de jaren negentig. In Europa komt de zilvermeeuw voor in het noordwesten, hoofdzakelijk langs de kust. In Finland en Zweden broedt de zilvermeeuw echter ook volop in het binnenland.

Het Dieet van de Zilvermeeuw

De zilvermeeuw eet vrijwel alles, ook brood en patat. Is een alleseter: van zeebanket - vis, schelpdieren - tot aan menselijk etensresten als friet en brood, aas, eieren en kuikens van andere kustvogels, ook wormen in weilanden. De zilvermeeuw is vindingrijk.

Meeuwen zijn berucht om hun 'urban' eetgewoonten. Meeuwen die het eten zowat uit je mond happen. De een - vaak toerist - moet er hard om lachen, de ander vindt het bloedirritant. Ze rukken vuilniszakken open en stelen de haring uit je mond. Ze blijken zelfs van mensen af te kijken welke chips het lekkerst zijn.

Onderzoek naar Voedselvoorkeuren

Uit Brits onderzoek blijkt dat volwassen meeuwen zelfs ons gedrag bestuderen om te kiezen welk eten de moeite waard is. Meeuwen hebben een voorkeur voor voedsel dat door mensen aangeraakt is. Dat meeuwen signalen van mensen gebruiken op zoek naar voedsel was al bekend. Zilvermeeuwen die de keus kregen tussen verschillende chipsverpakkingen, kozen dezelfde verpakking als waar een onderzoeker een eindje verderop uit zat te eten.

Onderzoekers van de universiteit van Exeter voedden 27 zilvermeeuwkuikens op die waren gered nadat ze van daken waren gevallen in Britse steden. De kuikens kregen ofwel een 'marien' dieet van 80% vis en mosselen of een 'urban' dieet met 80% brood en kattenvoer. Elke paar dagen kregen de kuikens alle vier de voedselsoorten aangeboden. De jonge vogels gingen zonder uitzondering voor vis. Dat zou erop kunnen wijzen dat zilvermeeuwen, zelfs als ze grootgebracht worden op een 'urban' dieet, waarschijnlijk geen stedelijk voedsel zullen zoeken als volwassenen.

"Dieren kunnen stedelijke gebieden benutten vanwege de overdaad aan menselijk voedselafval," zegt senior auteur Neeltje Boogert in ScienceDaily. De onderzoekers vermoeden dat kleinere visbestanden in Britse wateren en de overvloed aan voedselafval in steden het voor meeuwen minder aantrekkelijk maakt naar zee te gaan om daar te foerageren.

Mensen afraden om de vogels te voederen zou daarom niet volstaan om de overlast van meeuwen te beperken. "Meeuwen zijn nog altijd in staat om te zien wat we eten, en dat geeft hen informatie waarmee ze gericht vuilniszakken en afval gaan uitpluizen", aldus een onderzoeker.

Voedselopslag in de Krop

De functie van de slokdarm is voedsel van de mond naar de maag vervoeren. Onder andere futen, pinguins, meeuwen, uilen en spechten beschikken over een kropt. Normaal gesproken zit de krop aan de buikzijde ten opzichte van de wervelkolom, bij een aantal kolibries zit de krop echter aan de rugzijde. Functies van de krop kunnen zijn: zacht laten worden en wellen van harde voedseldelen, jongen voorzien van voedsel, en mogelijk de vertering op gang brengen. De opslagcapaciteit van de krop maakt het de vogel mogelijk om meer voedsel te consumeren dan de maag in een keer efficiënt kan verteren. Daarmee wordt de frequentie van bezoek aan foerageergebieden beperkt.

Aanpassing van het Dieet in het Binnenland

Van nature eten kleine mantelmeeuwen en zilvermeeuwen vooral vis en schelpdieren. Maar nu ze steeds verder in het binnenland voorkomen, hebben ze ook hun dieet aangepast. Nu vangen ze ook hazen, konijnen, mollen egels, bruine ratten en muizen. Sinds de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw gaat het steeds slechter met de zilvermeeuwen en mantelmeeuwen. Vossen eten in de duinen de jongen op, vissersschepen gooien zeker de afgelopen jaren minder vis overboord en vuilnisbelten worden steeds vaker afgedekt. Vandaar dat de meeuwen ander voedsel zoeken. Je ziet ze regelmatig bij friettenten in de stad. Op campings op de eilanden weten ze precies wanneer er een lekker kostje in de vuilniszak te vinden is.

Volgens een van de biologen, Kees Camphuysen, van het zee-instituut NIOZ op Texel vliegen meeuwen achter de landbouwmachines aan. Ze pikken ook aan verkeersslachtoffers (egels) en vangen zelf beesten. ‘Jonge dieren vooral, dat is makkelijker dan een volwassen haas. Er is een waarneming dat een meeuw naast een molshoop stond te posten.’ Op de Wadden eten de zilvermeeuwen en kleine mantelmeeuwen nog steeds vooral vis, maar ook daar zijn zoogdierliefhebbers. Zo zijn er die alleen konijnen eten. ‘Op Texel is er één die kauwtjes pakt die met de veerboot meevliegen. Hij houdt ze onder water en verdrinkt ze.’, aldus Camphuysen.

In barre tijden konden mensen soms niet anders. Tijdens de Hongerwinter, aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, vingen mensen meeuwen met vallen en verwerkten ze het beest tot een maaltijd. En dat was geen lekker hapje volgens de toenmalige eters. Zij beschrijven het vlees als taai, met een vissige bijsmaak. Dat komt natuurlijk doordat meeuwen een voorliefde hebben voor vis en schaaldieren. Maar de vogel eet meer. Het dier smult van patatjes, ijs of broodjes kip van niet oplettende toeristen en duikt ook graag in ons afval. Ook is de vogel niet vies van rottend vlees. Daarom is het niet gek dat deze vliegende rat ziektes en parasieten bij zich draagt die gevaarlijk kunnen zijn voor ons. Het meeuwenpasteitje is dus vooral van het menu verbannen omdat het zo ontzettend vies is.

labels:

Zie ook: