Zeepaardjes zijn fascinerende wezens die behoren tot het geslacht Hippocampus. De naam Hippocampus werd voor het eerst gevonden in Griekse poëzie, waarbij "hippos" paard betekent en "campus" zeemonster. Zeepaardjes zijn ondergebracht in het geslacht Hippocampus, leden van deze geslacht horen bij de familie Syngnathidae (Straalvinnigen). Deze familie bevat meer dan 50 afzonderlijke soorten waaronder alle zeepaardjes en hun naaste verwanten de zeenaalden.

Verspreiding en Habitat

Het Gele Zeepaardje (Hippocampus kuda) komt voor in de Indische en Stille Oceaan. Drieëntwintig landen hebben de aanwezigheid van Hippocampus kuda in hun wateren bevestigd. Hun leefgebied strekt zich uit van Australië in het zuiden tot China in het noorden. In de Middellandse Zee worden drie soorten zeepaardjes aangetroffen.

Kenmerken van Zeepaardjes

Zeepaardjes zijn beenvissen zonder schubben. Zij bezitten een dunne laag huid welke in ringen over een serie beenplaten loopt. Deze vissen zwemmen rechtop (verticaal), een eigenschap uniek voor zeepaardjes. Zij zijn slechte zwemmers die zich erg langzaam voortbewegen door het water. Zij bewegen zich voort door middel van snelle bewegingen van de rugvin. Ze manoeuvreren met behulp van de borstvinnen welke zich achter hun ogen bevinden. De staartvin ontbreekt.

Gedrag en Leefomgeving in Aquaria

In het aquarium moeten zeepaardjes de mogelijkheid hebben zich aan objecten vast te houden. Koraal en kleine takken voldoen uitstekend. Dit zijn schuchtere dieren welke nooit samen met agressievere soorten gehuisvest moeten worden. Ze krijgen snel last van stress. Langdurige stressperiodes zullen hun immuunsysteem verzwakken en hen vatbaarder maken voor ziekten. Gobies en andere rustige vissen zijn geschikte aquariumgenoten. Zeepaardjes zijn van nature bodembewoners. Zij zijn vreedzaam tegenover schaaldieren en andere bodembewoners. Dit maakt hen de perfecte toevoeging voor een rifaquarium. Beginnende aquarianen kunnen beter geen zeepaardjes proberen te houden. U zult alleen de onnodige dood van leden van een snel verdwijnende soort veroorzaken.

Dieet van Zeepaardjes

Alle zeepaardjes zijn carnivoren. Zij gebruiken hun snuit om zoöplankton naar binnen te zuigen als voedselbron. De mond aan het einde van hun lange, buisvormige snuit geeft zeepaardjes de mogelijkheid om prooien te vangen door middel van zuigkracht. Het zijn in feite hinderlaagroofdieren, wachtend en kijkend met een gezichtsveld van 360 graden dankzij hun onafhankelijk bewegende ogen totdat een prooi binnen bereik komt.

In het aquarium zullen de vissen gemakkelijker hun zitstokken verlaten en op prooi jagen. Na de introductie in het aquarium kan het zijn dat de zeepaardjes alleen levend voer accepteren. Radardiertjes, mysis en artemia zouden hen kunnen overhalen te gaan eten. Met een beetje geduld kunnen zij gewend worden aan het eten van diepvriesvoer.

Spijsvertering

Hippocampus soorten hebben een rudimentair spijsverteringsstelsel met een eenvoudige, kleine maag die zeer weinig opslagcapaciteit heeft. Hun spijsverteringsbuis is eenvoudig en kort, dus het zeepaardje heeft heel weinig tijd om voedingsstoffen te absorberen voordat het voedsel wordt geëlimineerd. Zeepaardjes hebben geen maag. Ze zijn in feite continue eters omdat ze geen maag hebben. In plaats daarvan gaat voedsel rechtstreeks door hun spijsverteringskanaal. Hierdoor moeten ze bijna continu eten om te overleven.

Voedingsadvies

Zeepaardjes geven de voorkeur aan levend voedsel, maar afwisselend levend en bevroren voedsel helpt hen op hun dieet te houden. Een gevarieerd dieet is essentieel en bij middelgrote tot grote soorten moet het zeer kleine hele vissen omvatten. In de natuur voeden zeepaardjes zich continu. Ze minstens twee keer per dag voeren, maar bij voorkeur drie keer per dag, is het minimum dat nodig is om zeepaardjes in aquaria te houden. Het is vooral belangrijk op te merken dat als zeepaardjes te veel dagen zonder voeding gaan, ze hun eigen weefsels beginnen te absorberen.

Voortplanting en Opfok

Van de vissen van het geslacht Hippocampus, algemeen bekend als zeepaardjes, wordt gemeld dat ze zich vaak in gevangenschap voortplanten. Het grootste deel van de literatuur is ook optimistisch over de levensvatbaarheid van zeepaardjes.

De afgelopen tientallen jaren is het in gevangenschap kweken van zeepaardjes steeds meer toegenomen. Het gele zeepaardje hoort bij de commercieel gefokte soorten. In gevangenschap gefokte zeepaardjes kunnen al gewend zijn aan dood voedsel. Over het algemeen zijn zij duurder als wildvang exemplaren. Maar u hebt dan wel een exemplaar dat niet uit zijn natuurlijke leefomgeving weggerukt is en in een aquarium opgesloten. Gefokte zeewater soorten hebben meer weerstand tegen ziekten en hebben een grotere overlevingskans.

Hoewel in gevangenschap gefokte zeepaardjes op grote schaal beschikbaar zijn, zijn pasgeboren zeepaardjes moeilijk thuis op te voeden. Een goede algemene regel is dat de hoogte van het aquarium minstens het dubbele moet zijn van de lengte van de soort die wordt gehouden om zwemruimte te bieden, omdat alle soorten verticaal in de waterkolom zwemmen. Hoewel zeepaardjes geen snelle zwemmers zijn, zijn ze krachtig en actief wanneer ze gezond zijn, en daarom moet het aquarium redelijk ruim zijn.

De jongen krijgen drie keer per dag net uitgekomen Artemia. Wanneer de jongen verzadigd zijn, moeten de niet-opgegeten garnalen worden overgeheveld. Na de eerste week kunnen de jongen babypekelgarnalen tot een dag oud verwerken en zijn de jongen veel harder. Ze zijn nu ongeveer 10 mm lang. Na deze tijd verrijk ik de Artemia onverzadigde vetzuren met een olie op basis van zalm. Aan het einde van de tweede week draai ik bevroren Cyclops met de Artemia en verplaats de zeepaardjes naar een groter aquarium van 20 tot 30 liter (5 tot 8 gallons) met matige filtratie met innames die worden bedekt door een planktonnet.

Bedreigingen en Bescherming

Zeepaardjes worden bedreigd door verschillende factoren zoals overbevissing, vernietiging van hun habitat en de traditionele geneeskunde die ze gebruikt. Naast deze natuurlijke bedreigingen worden zeepaardjes ook geconfronteerd met verschillende menselijke bedreigingen. Overbevissing is een groot probleem omdat ze vaak als bijvangst in netten terechtkomen. Habitatverlies is een andere ernstige bedreiging voor de populaties van zeepaardjes. Ze hebben specifieke habitats nodig met overvloedige zeegrasbedden of koraalriffen om zich aan vast te houden met hun prehensiele staarten.

Er zijn gelukkig toenemende inspanningen om zeepaardjes te beschermen. Verschillende organisaties werken aan het behoud van zeepaardjes door onderzoek, educatie en beleidsbeïnvloeding. Daarnaast zijn er regelgevende maatregelen om de handel in zeepaardjes te beperken en hun habitats te beschermen.

labels:

Zie ook: