Maria Mosterd baarde opzien met haar verslag "Echte mannen eten geen kaas". Het boek beschrijft de ervaringen van Maria, die op twaalfjarige leeftijd in handen komt van loverboy Manou. Zes jaar later schrijft Maria dit bloedstollende verslag van haar jaren met Manou.

Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en zus in een stad in het oosten van Nederland, en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op het parkeerterrein van de school. Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria's fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan.

Wat ze niet weet, is dat Manou een loverboy is. De jongens die haar normale jeugd hebben ontnomen, en die de meeste mensen kennen als 'loverboys', waren voor haar pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Geweld, (groeps)verkrachtingen, handel in meisjes, drugssmokkel: Maria heeft veel meegemaakt en gezien. Ze heeft er een authentiek en onthullend verhaal over geschreven. Openhartig vertelt ze over haar tegenstrijdige gevoelens voor Manou, en haar strijd om aan hem te ontkomen: fysiek, maar vooral mentaal. Wat Maria heeft meegemaakt is schokkend; hoe ze erop terugkijkt is buitengewoon ontroerend.

In het begin kon ik me daar nog in vinden, maar hoe verder ik kwam, hoe minder dat werd. Telkens weer hetzelfde liedje: Maria moet werken, Manou mishandelt haar, ze komt thuis, ruzie met haar moeder, en ze mist Manou weer. Keer op keer. Zo ontzettend saai, dat ik me eraan begon te ergeren. Waarom zou iemand een boek willen schrijven met zichzelf als ‘slachtoffer’, want zo kun je het wel noemen.

Reacties en ‘likes’ vlogen binnen. “Leuk boek, jammer dat het verzonnen is.” Toen ik die reactie las was mijn instelling meteen veranderd. Ik begon aan het boek met het idee dat een meisje dit op 12-jarige leeftijd écht had meegemaakt. Het was verslavend en moeilijk weg te leggen. Ik moest en zou weten wat er nog komen zou.

Maria is 12 jaar oud als ze in handen komt van een ‘loverboy’, Manou. Ze moest voor hem ‘werken’, drugs dealen en meisjes smokkelen. Maria houdt van Manou, ze is niet verliefd, maar ze houdt van hem. Tegelijkertijd haat ze hem. Hij slaat en schopt haar, en hij geeft haar een schuldgevoel. Ze spijbelt elke dag, maar school doet niks. Maria ziet haar beste vriendin bijna nooit meer, maar zij grijpt niet in. Erger nog, door Maria komt zij in hetzelfde circuit terecht.

Als Maria bijna elke avond stoned thuis komt, vraagt haar moeder wat er is, keer op keer. Maria wil het haar wel vertellen, maar ze houdt teveel van Manou. Ruzies thuis en Manou die haar moeder afkeurt, zorgen ervoor dat Maria en haar moeder uit elkaar groeien. Dit gaat zo vier jaar lang door. Totdat een lerares ingrijpt. Ze moet aangifte gaan doen en nog een jaar lang gaat ze van pleeggezin, naar opvang, naar inrichting en weer naar een pleeggezin.

Vragen kwamen me steeds meer te binnen. De personages worden gedetailleerd uitgelegd, tot op het kleinste moedervlekje. Alles wordt beschreven, maar als er dan echt iets belangrijks is, dan “weet ze het niet meer”. Het boek is zo geschreven dat zelfs beginnende lezers het kunnen lezen. Korte zinnen en eenvoudige woorden. Veel straattaal en grof taalgebruik, dus naar mijn mening niet zeer geschikt voor oudere lezers.

Het boek is discriminerend op te vatten. Alle slechte dingen, en dat zijn er een hele hoop, worden allen uitgevoerd door “zwarten”. Dan is er ook nog dat ontzettend slecht einde, wat opbouw betreft. Alles wordt zo uitgebreid verteld dat je er moe van wordt, en het einde wordt in vier bladzijdes beschreven. Zonder details.

Natuurlijk heeft het ook een positieve kant. Het is goed om vooral jongere lezers in te laten zien wat een ‘loverboy’ is en wat voor een problemen het veroorzaakt. Oudere lezers, met name moeders, zullen inzien wat het met hen en hun kinderen kan doen. Daarin is het juist goed dat de details zo uitgebreid zijn beschreven. Je voelt de ‘pijn’ en het verdriet dan meer.

De vertelwijze van Maria zorgt ervoor dat je na het lezen van de eerste drie, vier pagina’s gegrepen bent door het verhaal en het eigenlijk al niet meer weg kunt leggen. Het ik-perspectief dat gekozen is, wordt versterkt door de ‘kinderachtige’, speelse schrijfstijl van Mosterd. Je hebt echt te maken met een meisje van achttien dat toch zeker probeert kritisch en sterk te zijn en dat lukt haar op sommige punten ook verbazingwekkend goed. Maria neemt je mee in de vier jaar dat zij in de handen was van een loverboy en deel uitmaakte van het loverboycircuit. Het jonge meisje Maria is verslaafd aan haar, zoals zij hem noemt, pooier en in met name de laatste hoofdstukken probeert zij los te komen van hem, maar dat is niet zo makkelijk. Het boek is een ware page-turner, binnen een dag heb je het uit en wil je graag verder met het volgende werk!

Vooralsnog vind ik het geen goed boek. Het is allemaal nep en verzonnen. Te uitgebreid en geen goede opbouw en taalgebruik. Ik raad het boek niet aan voor amuserende lezers.

labels:

Zie ook: