Veel mensen vinden het enig om de eendjes te voeren, maar het is beter om dit niet te doen. Eenden hebben geen brood nodig, want brood bevat bijna geen voedingsstoffen voor een eend. Ze vreten zich vol en gaan daardoor niet meer op zoek naar het voedsel dat ze écht nodig hebben. Eenden eten van nature gras, waterplanten en kleine waterdiertjes. Hierin zitten belangrijke voedingsstoffen die zorgen dat ze gezond blijven. Daar komt bij dat eenden zich gaan vervelen als ze geen eten hoeven te zoeken.

Waarom geen brood voeren aan eenden?

Een andere reden om de eenden niet te voeren is dat het brood dat blijft liggen ratten en ander ongedierte aantrekt. Bovendien is brood dat in het water ligt een voedingsbodem voor algen en ziekteverwekkers.

De Wilde Eend

De allereerste watervogel die de meeste mensen zich zullen herinneren is zonder twijfel de wilde eend. Wie heeft er niet als klein kind de eendjes gevoerd in het park of kinderboerderij? Toch gaat het deze algemene soort de laatste decennia niet voor de wind. Zoals het een echte eend betaamd wordt de wilde eend vrijwel altijd in de buurt van water gevonden.

In de wintermaanden komen grote aantallen wilde eenden uit Noord-Europa onze kant op en is de trefkans het hoogst. Echt gevoelig voor strenge winters zijn ze niet. Je ziet dan hooguit wat verplaatsingen naar grote open wateren en de kust, maar ze trekken dan niet naar zuidelijkere oorden. De laatste jaren wordt het aantal overwinteraars minder. Een mogelijke oorzaak is klimaatopwarming.

Uiterlijk en Verschillen

Mannetjes en vrouwtjes zijn in broedkleed makkelijk van elkaar te onderscheiden. In het najaar wordt dit lastiger, omdat de mannetjes dan hun broedkleed vervangen door een bruin verenkleed die vrijwel identiek is aan die van het vrouwtje. Je kunt ze van elkaar onderscheiden door de snavelkleur.

Parkeenden

In Nederland zwemmen veel witte tot bontgekleurde eenden rond die genetisch gelijk zijn aan wilde eenden. Deze dieren kennen hun oorsprong in waterwildcollecties, kinderboerderijen, etc en worden parkeenden genoemd. De grootste aantallen parkeenden vind je in de stad. Wilde eenden en parkeenden hybridiseren veel.

Fotografie Tips

Wilde eenden zijn dankbare foto-onderwerpen omdat ze vaak makkelijk te vinden zijn en, zeker in stedelijk gebied, weinig schuw zijn. Maar wees terughoudend met het voeren van brood. Het staat vast staat dat veel brood niet gezond is voor eenden. Het is te eenzijdig waardoor ze voedingsstoffen missen. Dat is slecht nieuws voor het immuunsysteem, waardoor de eenden eerder ziek worden. Beschimmeld brood is zelfs giftig.

Brood voeren is ook helemaal niet nodig als je de vogels de ogenschijnlijk zware winter door wilt helpen. Voeren, doe het met mate. Begin in een stadspark. Timing is alles. In stadsparken kun je ook met een groothoeklens werken. Wilde eenden kun je het hele jaar fotograferen, maar tijdens het broedseizoen zijn de aantallen het laagst.

Wist je dat sommige mannetjes parkeend sprekend op echte wilde exemplaren lijken? Ze zijn van wilde vogels te onderscheiden door het ontbreken van een duidelijke, ononderbroken witte ring om de hals.

Het eten van eend

Van de wilde eend worden enkel de bouten en de filets gegeten. Eendenborst kan roze zijn, zelfs als het de veilige kerntemperatuur heeft bereikt. Als je dit bij eend of gans hebt gemeten met een voedselthermometer zou het dus veilig moeten zijn, ook al is het in het midden nog roze.

Recept: Eendenborstfilets met bruinesuiker-koffie-korianderkorstje

Van vorige zomer herinner ik me een barbecue-experiment dat smeekte om herhaling: eendenborstfilets met een bruinesuiker-koffie-korianderkorstje. Dat klinkt wellicht vergezocht maar koffie en eend, bruine suiker en eend, koriander en eend, grillsmaken en eend, het werkt gewoon.

Aluminium barbecueschaaltjes, van die wegwerpdingen met kleine sleufjes, zijn eigenlijk tegen mijn geloof. Het is zo halfslachtig: je gooit iets op een rooster of je doet het niet. Maar in dit geval zou ik er toch eentje willen aanbevelen. Er kan flink wat vet uit eendenvel druipen, vet dat vlammen veroorzaakt die het vlees kunnen verschroeien. En liever truttig dan teleurgesteld.

Bereidingswijze:

  1. Maak de barbecue ruim op tijd aan zodat de kooltjes mooi grijs zijn wanneer de eend erop gaat.
  2. Haal ook de eendenborstfilets ruim van tevoren uit de ijskast, zodat ze op kamertemperatuur kunnen komen.
  3. Rooster het korianderzaad in een koekenpan op hoog vuur tot het begint te geuren en kleuren.
  4. Wrijf het zaad in een vijzel grof. Meng er de koffie, basterdsuiker, het zout en een paar slagen uit de pepermolen door.
  5. Kerf de witte vetrand van de eendenborsten een paar keer kruislings in, zodat een ruitpatroon ontstaat.
  6. Wrijf deze kant in met het koffiemengsel.
  7. Leg de eendenborstfilets met de kruidenkant onder op de barbecueschaal.
  8. Leg het geheel op de barbecue.
  9. Als u een deksel bij uw barbecue hebt, is het verstandig de eend af te dekken. Dan gaart hij sneller en gelijkmatiger en is er minder kans op vlammen. Laat wel de gaatjes voor de helft open staan.
  10. Hoe lang de eend precies nodig heeft is afhankelijk van het vuurtje, maar reken op 12 tot 15 minuten voor mooi rosé gegrilde eend.
  11. Laat het vlees een minuut of vijf rusten voor u het met een scherp mes in schuine plakken snijdt en serveert.

Meeuwenvlees?

In Nederland lusten we wel een vogeltje. Een broodje kip bijvoorbeeld gaat er makkelijk in. Waarom genieten we dan niet ook van een broodje meeuw?

Een meeuwenpasteitje krijg je niet zo snel in een restaurant en het ligt ook niet in de supermarkt. Waarom niet? Simpel: het dier staat, anders dan de eend, fazant of houtdief, niet op de jachtlijst. Je mag er dus niet op jagen. En als er wel een meeuwenpasteitje op het menu stond, zou dat maar een klein hapje zijn. Want een meeuw lijkt behoorlijk groot, maar bestaat goeddeels uit veren. Er zit weinig vlees aan.

Nu eten we geen meeuwenvlees, maar in barre tijden konden mensen soms niet anders. Tijdens de Hongerwinter, aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, vingen mensen meeuwen met vallen en verwerkten ze het beest tot een maaltijd. En dat was geen lekker hapje volgens de toenmalige eters. Zij beschrijven het vlees als taai, met een vissige bijsmaak. Dat komt natuurlijk doordat meeuwen een voorliefde hebben voor vis en schaaldieren.

Het dier smult van patatjes, ijs of broodjes kip van niet oplettende toeristen en duikt ook graag in ons afval. Ook is de vogel niet vies van rottend vlees. Daarom is het niet gek dat deze vliegende rat ziektes en parasieten bij zich draagt die gevaarlijk kunnen zijn voor ons.

Het meeuwenpasteitje is dus vooral van het menu verbannen omdat het zo ontzettend vies is. Een broodje kip of een broodje meeuw? Kip wint het altijd.

labels:

Zie ook: