De intensieve vleesindustrie sluit varkens op in potdichte stallen vol giftige dampen. Verschrikkelijk dierenleed is het gevolg. De meeste varkens leven op betonnen roostervloeren. Uitwerpselen vallen door de roosters in de diepe mestput onder de stal.

Het mengen van mest en urine in de put veroorzaakt een chemische reactie waarbij het giftige gas ammoniak ontstaat. Dit gas hoopt zich op in de potdicht afgesloten stal. Varkenshouders filteren de schadelijke lucht pas wanneer deze naar buiten wordt uitgestoten. De varkens zelf worden niet beschermd, zij ademen hun hele leven giftige lucht in. Met alle nare gevolgen van dien.

Het Varkenstoilet: Een Schone Oplossing

Er zijn eenvoudige methodes waarmee varkenshouders de vorming van giftige gassen in de stal kunnen voorkomen. Zo leert Kees Scheepens zijn varkens om een speciaal varkenstoilet te gebruiken. Poep en urine komen zo niet met elkaar in aanraking dus er ontstaat geen ammoniak. Als de varkens in de stal plassen en poepen in aparte hokjes, dan krijgen ze een beloning. Een sensor registreert wanneer een varken op de juiste plek plast, daarna valt er automatisch een snoepje in een voerbak van het toilethokje. De slimme en van nature zindelijke varkens snappen al snel wat de bedoeling is.

Zonder diepe mestput kunnen varkens eindelijk schone lucht inademen en worden ze niet langer ziek door de giftige dampen. Maar het varkenstoilet heeft nog meer voordelen. Omdat de varkens in aparte hokjes plassen en poepen kunnen de roosters in de rest van de stal plaatsmaken voor een dichte vloer bedekt met stro. Dankzij het varkenstoilet kan de rest van het hok dienstdoen als schone lig- en speelplaats.

Het varkenstoilet pakt giftige stallucht aan bij de bron. Varkens krijgen zo een beter leven dankzij schonere lucht in de stal. Maar niet alleen de varkens hebben hier baat bij. Ammoniak is bijzonder schadelijk voor het milieu. Als dit gas niet langer wordt opgewekt in varkensstallen, komt er ook een einde aan de enorme uitstoot van giftige stallucht.

Zindelijkheid van Varkens

Wist je dat varkens zindelijk zijn? Als ze in de natuur hun behoefte doen, zoeken ze een plek die minstens vijftien meter van hun eet- of rustplek verwijderd ligt. Ze komen terug met schone billen, want hun uitwerpselen zijn stevig. Wat moet het voor deze propere dieren betekenen om altijd besmeurd met poep te zijn? Toch is dat de realiteit van veel varkens in de varkenshouderij. Ze hebben bijna altijd diarree, soms waterdun, en lopen rond met vieze achterwerken.

In de kraamstal is de situatie helemaal extreem: de zeug zit vast in een kraambox. Ze moet haar drek laten lopen op de plek waar ze staat en ligt; ze kan zich niet eens omdraaien! En daar begint de ellende: in die mest zitten bacteriën. Biggen hebben nog weinig weerstand. Ze moeten zien dat ze als de donder biest naar binnen krijgen: de eerste moedermelk, die zo rijk is aan antistoffen. Maar de tomen zijn groot, en de biggen zwak en met té veel. De allerzwaksten vallen af bij de competitie om de tepels.

Door het tekort aan antistoffen, én doordat hun darmen schade oplopen door te weinig drinken, zijn ze vatbaar voor de bacteriën uit de mest van hun moeder. Het gevolg is diarree. Degenen die het wel overleven, komen bij de volgende horde: speendiarree. Een varkensmoeder in de varkensindustrie krijgt niet de kans om haar biggen geleidelijk te spenen als de tijd daar rijp voor is. Op de leeftijd van gemiddeld 25 dagen worden de kleinen abrupt bij haar weggehaald. Verdwaasd scharrelen ze rond in hun nieuwe omgeving.

Het duurt soms wel 15 uur voor ze doorhebben waar ze water en voedsel kunnen vinden! Dit plotselinge vasten leidt tot darmschade, met diarree tot gevolg. Door de plotselinge en te vroege overgang van melk naar vast voedsel raakt hun jonge darmstelsel overbelast. Varkens hebben voeding nodig met veel vezels, zoals stro, gras of hooi. Maar daar groeien ze niet snel genoeg van. Daarom zit hun voer vooral vol met makkelijk verteerbare koolhydraten, waar ze vaak dunne mest van krijgen. Diarree dus.

Omdat ze hard moeten groeien, is het voer dat ze krijgen zó energierijk dat hun darmen het nauwelijks aankunnen. Dit, in combinatie met het gebrek aan vezels, maakt hun darmen extreem gevoelig voor alle mogelijke virussen en bacteriën. Als er één ding zeker is in de varkenshouderij, is het wel diarree.

Varkens in de Biologische Varkenshouderij

In de biologische varkenshouderij proberen wij de verblijven zo in te richten dat er een slaap en lig plek is bedekt met stro, een plek om te eten en een plek om te poepen en plassen of zoals wij dat zeggen ‘te mesten’. Meestal is dat buiten op de roosters, waardoor alles direct in de put valt. Weg, foetsie, niet vies. Zie het als doortrekken van de wc. Op papier is een varken zindelijk en zullen ze niet gauw poepen waar ze willen slapen of eten.

Met name dat ‘willen’ slapen is een belangrijke. Het moet er wel fijn en comfortabel zijn om te liggen. Dat wil zeggen een fijne temperatuur, geen tocht of rare luchtstromen. Dat is dus op papier. In de praktijk is het niet zo eenvoudig om het zo te houden. Biologische varkens kunnen 24 uur per dag 7 dagen in de week naar buiten. Hiervoor is er een dus een doorgang naar buiten. Dat maakt ook dat het klimaat binnen niet volledig te sturen is.

Al ruim 10 jaar, vanaf dat we over geschakeld zijn naar een biologische varkenshouderij, zijn we aan het stoeien geweest met het poep en pies gedrag van de vleesvarkens. Ja, waar kun je druk mee zijn. Nou vooral vieze mest uit de hokken halen en schoon stro er weer in doen. 3x per week! En als je dan het hok had verschoond, was het aan het eind van de dag soms al niet meer te zien. Niets geen zindelijkheid.

Maar hoe zit dat dan? Dat heeft alles te maken met opvoeding. Hoewel het soms wel zo lijkt, dat het bij varkens alleen om voeden gaat, gaat het ook om opvoeden. En hoe mooi, dat de biggen dat van de zeug leren. Nee niet van ons, zoals dat in het voorhuis is gegaan. Luier af en tig keer per dag op de wc zetten. Nee, de zeug geeft het goeie voorbeeld. Buiten de bungalow (en daarmee de slaap en lig plek) boven de roosters, daar staat de zeug na het eten te poepen en plassen. Dat zien en ruiken de biggen en doen het na. Check, bingo!

Ook als de zeug weg is, houden de biggen de bungalow droog en schoon. En nogmaals check, bingo! Ook in de andere stal, de vleesvarkensstal, houden ze de lig plek schoon en droog. Wat een zoektocht 10 jaar lang en nu lijkt het toch echt zo te zijn. Wat kan een boer dan blij zijn.

Helaas is het daarmee niet volledig opgelost. Want net als bij kinderen (en wellicht ook volwassenen…) als je de laat bij de wc bent, gaat het toch fout. Ook dat geldt voor varkens. En wanneer kom je te laat bij de wc? Niet heel smakelijk, maar wel een mogelijkheid, juist, als je diarree hebt! En zo is het ook bij varkens. Komen we toch even terug bij voeden. Als varkens dunne mest hebben, laten ze het snel lopen, hebben ze niet de tijd om bij de wc te komen (lees buiten) en is het foute boel.

Coprofagie: Het Eten van Uitwerpselen

Het eten van ontlasting wordt ook wel coprofagie genoemd. Dieren zoals honden, katten, fretten, konijnen, paarden en ratten zijn bekend om coprofagie te vertonen. Jonge olifanten, reuzenpanda’s, koala’s en nijlpaarden eten de uitwerpselen van hun moeders of andere dieren in de kudde om de benodigde bacteriën te verkrijgen voor de juiste vertering van vegetatie in hun ecosysteem.

Sommige dieren, zoals hamsters, cavia’s, chinchilla’s, egels en varkens, eten hun eigen uitwerpselen omdat ze denken dat het een bron is van vitamine B en K, geproduceerd door bacteriën in hun darmen. Het eten van uitwerpselen kan ook een vorm van zelfbevrediging zijn voor deze dieren.

Bij honden wordt coprofagie vaak gezien als een gedragsprobleem en kan het wijzen op een gebrek aan voedingsstoffen in hun dieet. Honden kunnen ook poep eten uit verveling of om aandacht te vragen. Bij mensen is coprofagie zeldzaam en wordt het vaak gezien bij mensen met een verstandelijke beperking of bij bepaalde psychische stoornissen. Bij mensen vindt coprofagie soms ook plaats als onderdeel van de seksualiteit. Het is dus belangrijk om te begrijpen dat coprofagie een natuurlijk gedrag kan zijn voor sommige dieren, maar dat het bij anderen kan wijzen op een onderliggend probleem.

Gedrag en Natuurlijke Behoeften van Varkens

Varkens stammen af van wilde zwijnen. Wanneer moderne vleesvarkens worden los gelaten in ‘de natuur’, blijken ze verrassend goed in staat om zichzelf daar te handhaven. Ze pakken er heel snel de draad op, zoals ze die van nature kennen: voedsel zoeken, een nest bouwen om samen te slapen en jongen groot te brengen. Ondanks domesticatie en selectie op productiviteit, lijken ze in veel opzichten nog op hun wilde voorouders.

Uit allerlei gedragsonderzoek blijkt dat varkens minstens zo slim en sociaal zijn als honden. Kleine varkensrassen worden zelfs in huis gehouden. Ze zijn makkelijk zindelijk te maken: ook hun wilde soortgenoten poepen nooit in hun nest of op plekken met voedsel. Een varken kan tien tot vijftien jaar oud worden, kleine rassen zelfs nog ouder. In het wild maakt een zeug vlak voor de geboorte van haar biggen een groot nest van takken en ander plantaardig materiaal.

Varkens zijn erg schoon op zichzelf. Als ze het enigszins kunnen voorkomen, zullen ze nooit in de poep gaan liggen. In de natuur nemen ze modderbaden (zoelen genaamd) om af te koelen - ze kunnen niet zweten - tegen huidparasieten en zonnebrand. Varkens zijn groepsdieren. In de natuur leven zeugen (vrouwtjes) van allerlei leeftijden in een groep (een ‘rotte’) met hun jongen. Gelten zijn vrouwtjes die nog geen jongen gekregen hebben. Jonge mannen (beren) leven eerst een tijdje in een mannengroepje en daarna alleen. Ze zoeken de zeugen op als die vruchtbaar zijn.

Varkens zijn ongeveer 70 procent van de dag bezig met voedsel zoeken en eten. Slapen doen ze met zijn allen tegelijk, lepeltje-lepeltje tegen elkaar aan. Ook in een hok houden varkens het ene deel schoon om te rusten en gebruiken ze gezamenlijk een andere hoek om te poepen. Varkens zijn alleseters. Van nature zoeken ze eten op en in de grond. Op hun neus hebben ze een ‘wroetschijf’, waarmee ze grond omwoelen en met hun reuk- en tastzin eetbare dingen vinden. Een weiland veranderen ze uiteindelijk in een modderpoel.

Varkens hebben van nature een redelijk lange staart die normaal in een krul zit. bewegingen van de staart kunnen varkens elkaars gemoedstoestand aflezen. Bij te weinig ruimte, gecombineerd met verveling of stress, gaan varkens in elkaars staart bijten. Om dat te voorkomen worden in de varkenshouderij bij biggetjes standaard de staarten afgeknipt. Een deel van de mannetjesvarkens (beren genaamd) wordt op zeer jonge leeftijd gecastreerd (waarna ze ‘borgen’ worden genoemd) vanwege de kans op ‘berengeur’ aan het vlees. En ze willen nog steeds wroeten en zoelen.

Boeiende Weetjes Over Varkens

Varkens zijn ontzettend sociale en intelligente dieren. Volgens Professor Donald Broom van de Cambridge University Veterinary School zijn de cognitieve vaardigheden van deze dieren zelfs meer ontwikkeld dan die van een kind van drie jaar oud. Ze zijn komen daarmee in het zelfde rijtje te staan als bijvoorbeeld dolfijnen en mensapen.

Varkens hebben een ijzersterk geheugen. Volgens een onderzoek, uitgevoerd door Dr. Suzanne Held van de universiteit van Bristol, blijkt als je op verschillende plaatsen verschillende hoeveelheden voedsel verstopt varkens na verloop van tijd precies weten waar zij het meeste voedsel kunnen vinden.

Biggetjes die net zijn geboren leren te luisteren naar het geluid van hun moeder. Tegen de tijd dat ze twee weken oud zijn herkennen ze hun eigen naam. Zeugen produceren tijdens het voeden vaak een geluid dat vergeleken kan worden met een soort zingen.

Varkens kennen communiceren echt met elkaar. Zo kunnen deze dieren wel 20 verschillende geluiden maken onder andere om aan te geven dat ze honger hebben maar ook om te roepen naar een potentiele partner. Daarbij kunnen ze geluid produceren tot wel 115 decibel. Dat is zelfs 3 decibel hoger dan een verkeersvliegtuig! Naast geluid communiceren varkens overigens ook met hun (krul)staartje.

Varkens kunnen zo’n 17,5 kilometer per uur rennen en hebben een enorm goed richtingsgevoel!

Als varkens in een groep leven slapen ze graag neus aan neus. Onderzoek heeft ook uitgewezen dat varkens, net als mensen, dromen.

Varkens zijn erg vredelievende dieren en tonen zelden agressie. De uitzondering is hierop zoals bij veel dieren als er jongen in het spel zijn. Een moeder zal haar kroost met poot en tand verdedigen. Maar als een soortgenoot is overleden blijken ze ook gezamenlijk te rouwen.

In 2011 heeft de universiteit Wageningen in samenwerking met de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht een spel app ontwikkeld voor varkens. Eerder ontdekte in de jaren negentig professor Stanley Curtis van de Penn State University dat varkens heel goed in staat zijn een joystick te bedienen om een videospelletje te spelen.

Varkens worden vaak geassocieerd met modder en dat vinden ze dan ook heerlijk. Door de modder op te laten drogen en er vervolgens af te schuren wassen ze zich als het ware, en tegelijk dood het luizen en insecten. Ook is het een goede manier om af te koelen, want varkens kunnen niet transpireren. Varkens zijn ook ontzettend propere dieren. Iedere hondeneigenaar weet dat het toch best wat moeite kost een pup zindelijk te krijgen. Biggen zijn dat al binnen 7 dagen na hun geboorte. En het eigen nest bevuilen zal een varken nooit doen. De plek waar een varken eet en de zogenaamde toiletplek worden strikt gescheiden gehouden.

Veel dieren kennen het fenomeen spiegel niet en denken dat een andere soortgenoot te zien als ze naar hun eigen beeltenis kijken. Varkens weten echter dat ze naar een reflectie kijken. Dit is getest door voedsel neer te leggen dat alleen maar via spiegels zichtbaar was. De varkens hadden niet de neiging om dwars door de spiegel te lopen maar vonden het echte voedsel in een pootomdraai.

Behalve rollenbollen in de modder blijken varkens ook prima zwemmers te zijn. Op het onbewoonde eiland Big Major Cay, onderdeel van de Bahama’s, woont een groep zwemmende varkens. Regelmatig begeven zij zich in zee om naar passerende bootjes te zwemmen, in de hoop op een lekker hapje. En wie zou een zwemmend varken na al die moeite nou niet iets lekkers gunnen?

Varkens blijken, net als honden, geweldige redders in nood te zijn. Zo zijn er verhalen dat ze mensen gered hebben uit het moeras, uit water en zelfs inbrekers op de vlucht lieten slaan. Ook heeft een varken een keer een koe gered.

Zoals je hebt gelezen zijn varkens bijzondere dieren, ieder met een heel eigen karakter, intelligentie, gevoelens en emoties. De uitdrukking ‘dom varken’ slaat dus als een tang op een…

Varkens en Hun Sociale Structuur

Varkens leven het liefst in groepen. Er zijn dominante varkens binnen de groep, deze varkens zijn de baas. De andere varkens noem je onderdanig. Een mannetjesvarken heet een beer en een vrouwtjesvarken noem je een zeug. Varkens worden ongeveer 12 jaar oud, maar in de vleesindustrie worden varkens veel eerder geslacht. Per keer kan een zeug wel 12 jonkies krijgen. Varkens zijn luie dieren, ze rusten wel 19 uur per dag. De rest van de dag zoeken ze naar voedsel en wroeten ze met hun neus in de grond, op zoek naar kleine insecten en regenwormen.

Wroeten met hun neus is echt varkensgedrag. Ook houden ze ervan om een modderbad te nemen. Dit doen varkens om af te koelen en om insecten te verjagen. Als de modder opdroogt en van hun huid afgaat, gaan de insecten mee. Varkens zijn hele intelligente dieren die met verschillende geluiden met elkaar kunnen communiceren. Uit de wilde zwijnen van vroeger zijn ondertussen wel 300 verschillende varkensrassen ontstaan. De meeste varkens worden gefokt voor het vlees. Deze vleesvarkens moeten zo groot en dik mogelijk worden. Maar er zijn ook kleinere varkentjes die mensen als huisdier houden.

Varkens hebben grote oren waarmee ze geluid goed op kunnen vangen. Wilde zwijnen hebben rechtopstaande oren, maar er zijn ook varkensrassen met hangoren. Ook kunnen varkens met elkaar communiceren door allerlei geluiden te maken zoals grommen, gillen en knorren. Een varken gilt als hij zich opgejaagd voelt. Ook hebben ze een grote neus waarmee ze elkaars geur herkennen. Ze gebruiken hun neus om op zoek te gaan naar eten. Varkens hebben namelijk minder goede ogen dan wij.

Varkens in de Moderne Landbouw

Vroeger werden varkens bij mensen thuis gehouden. Tegenwoordig worden ze vooral door boeren gehouden voor het vlees. Varkens hebben het liefst veel ruimte, maar de stallen zijn vaak klein. De varkens kunnen geen modderbad nemen om af te koelen, in plaats daarvan houdt de boer de temperatuur in de stal goed door middel van ventilatoren. De varkens kunnen zich niet als echte varkens gedragen. Het varken is, net als de mens, een alleseter. Als hij niet aan het rusten is, gaat hij met zijn snuit op zoek naar eten.

Varkens in de vrije natuur eten eigenlijk alles, zowel planten als vlees. Een varken eet allerlei soorten groenvoer zoals plantenwortels, paddenstoelen, gras en fruit. Maar een varken eet ook insecten en kikkers. Varkens die voor het vlees gehouden worden, krijgen brokken en pap te eten om zo groot mogelijk te worden. Varkens leven het liefst samen in groepen. Vleesvarkens zitten vaak met een heleboel andere varkens samen in een stal. Ze vervelen zich te pletter, waardoor ze aan elkaars staarten gaan knagen. Boeren knippen daarom de krulstaartjes af. De Dierenbescherming vindt dit niet de juiste oplossing.

Wil je weten of het varken een goed leven heeft gehad? Let dan op het Beter Leven Keurmerk van de Dierenbescherming, dat op de verpakking van varkensvlees staat. Dit keurmerk geeft met 1, 2 of 3 sterren aan hoe ‘diervriendelijk’ het product is behandeld.

De Rol van de Dierenbescherming

Er leven veel dieren in Nederland. Dieren in de natuur, zoals vogels en vissen, maar ook huisdieren. Daarnaast houden we dieren voor hun vlees, eieren of de melk. Helaas gaat het niet altijd goed met de dieren. De Dierenbescherming is een organisatie die zich inzet voor alle dieren in Nederland die hulp nodig hebben. Hiervoor heeft de Dierenbescherming bijvoorbeeld dierenasielen en rijden onze dierenambulances het hele land rond. En onze inspecteurs houden de gezondheid van dieren goed in de gaten.

De Dierenbescherming vraagt ook aan de regering om strengere regels en wetten te maken om de dieren te beschermen, zoals wetten over proefdieren.

Conclusie

Vandaag de dag bestaan er wel 300 verschillende varkensrassen. Mensen vinden varkens vaak vieze beesten, omdat ze in de modder rollen, maar ze houden hun slaapplaats juist heel schoon.Varkens zijn slimme dieren.Knor knor... Varkens hebben wel 26 verschillende geluiden om met elkaar te praten.Een zeug kan per keer wel 12 biggetjes krijgen.Varkens worden gebruikt om truffels (paddenstoelen) te zoeken.Varkens kunnen heel hard gillen.De platte neus van een varken noem je een wroetschijf. Varkens gebruiken hun grote neus om elkaars geur te herkennen en om op zoek te gaan naar eten.

In sommige landen in Azie heb je kans dat als je op het platteland een wc bezoekt, dat je uitwerpselen regelrecht bij de varkens belanden. Wel is het zo dat varkens geen kieskeurige eters zijn. Je kunt ze alles met enige voedingswaarde voorschotelen. Het zijn vooral de tomaatjes , aubergines , champignons en kropjes sla die stront eten .Eet je tomaten?Dat varkens stront eten wordt gezegd om U vies te maken van die dieren. Er zijn geloofsgemeenschappen die dit door hun overleveringen niet mogen eten ...en hoe kan je dat aan kinderen uitleggen?Heel lang geleden was er een andere reden waarom varkens niet gezond geacht werden. Dat komt omdat varkens dichte familie zijn van de mensen. Vroeger kregen de varkens ( apen en gibbons) veel dezelfde ziekten dan mensen (en omgekeerd) . Dus moest men oppassen geen besmet vlees te eten .

Pertinent niet waar. Varkens zijn erg zindelijk en maken hun ontlasting op een vaste plaats. Als ze in een hok zitten, doen ze dat in een hoekje. Wel rollen ze door de bagger en de reden daarvoor is, dat bagger veel ijzer bevat. Geen varkensvlees eten heeft een oeroude culturele / religieuze achtergrond. Westerlingen eten liever geen paardenvlees, honden of insecten. Merkwaardig genoeg worden er gezondheidsredenen bij bedacht om dit te rechtvaardigen. Maar dat lijkt altijd nogal gezocht. Of gewoon flauwekul. Het zijn diepverankerde overtuigingen waar je ook niet zomaar weer af komt.

Varkensvlees bederft heel snel. In het verleden had men geen vriezers en koelkasten om het langere tijd goed te kunnen houden. Tja.. ehmm, vis bederft ook heel snel. Dat krijgt dan weer niet zo'n stempel. Er zijn ook culturen in warme gebieden die wel gewoon varkensvlees eten. Dus dat kan het echt niet zijn. Stront eten of niet, het maakt allemaal niets uit. Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk heeft elk dier stront in zijn lichaam, of het nou van hunzelf is of van een ander. Mocht je er vanwege je geloofsovertuiging mee bezig zijn of er toch problemen mee hebben, eet geen vlees, want bijna elk dier eet dingen die jij misschien wel een vies kan vinden of onzuiver zijn. Of je moet zeker weten dat het vlees zuiver bereidt is. "Puur natuurlijk" staat niet gelijk aan "niet giftig".

Pandamannetjes die op zoek zijn naar een vrouwtje, doen een handstand tijdens het plassen. Dat doen ze om zo hoog mogelijk tegen de boom te urineren. En dat op vele strategische plekken in het bos, hoe onhandig ze ook zijn. Het is de bedoeling dat een voorbij komend vrouwtje de geur opsnuift en ruikt om welk mannetje het gaat. De panda die zijn geurvlag het hoogst op de boom weet te planten, krijgt het vrouwtje.

Veel dieren, waaronder vogels, reptielen en sommige vissen, hebben maar één uitgang voor plas en poep. Hetzelfde gat, de cloaca, dient ook nog eens voor het hebben van seks en het leggen van eieren. Sommige haaien, zoals de hamerhaai en de witte haai, werpen zelfs levende baby’s door dit plas- en poepgat.

De vampierinktvis eet zeesneeuw. Dat is een mooi woord voor langzaam de diepte in dwarrelende poep en overblijfselen van dode beestjes. Sommige diepzeebacteriën hebben een truc om op hun favoriete stek te belanden. Ze plakken vast aan zeesneeuw, doen hun biologische lampjes aan en laten de zeesneeuw oplichten in de duistere diepzee.

Bij de geboorte krijgt een mensenbaby bacteriën binnen uit de vagina en darmen van de moeder. Die nuttige bacteriën koloniseren de darmen van het kind. Baby’s die geboren worden met een keizersnede, hebben dan ook een andere darmflora dan natuurlijk geboren kleintjes. Jonge olifanten, koala’s, pandaberen en nijlpaarden eten allemaal hun moeders poep, voor de bacteriën.

Nijlpaarden sproeien dagelijks tientallen kilo’s poep in de rondte met hun staart. Zo bakenen ze hun territorium af. Vele dieren doen hetzelfde terwijl ze plassen.

Volwassen konijnen en veel andere knaagdieren, gorilla’s en honden eten hun eigen poep of die van een ander op. De poep bevat vitaminen die er in de eerste verteringsronde niet uitgehaald konden worden. Varkens werden in het oude China gebruikt voor klaar-terwijl-u-wacht wc’s. Zo'n wc was direct aangesloten op een varkensverblijf, waardoor de poep direct op het bord van de dieren belandde. De Adi, een volk in India, laten hun poep nog steeds ter plekke opeten door varkens.

Overzicht van Varkensgedrag en -Kenmerken
Kenmerk Omschrijving
Zindelijkheid Varkens zijn van nature zindelijk en houden hun slaap- en eetplekken schoon.
Sociale Structuur Varkens leven graag in groepen met een duidelijke hiërarchie.
Intelligentie Varkens zijn zeer intelligent en kunnen complexe taken uitvoeren.
Communicatie Varkens communiceren met een verscheidenheid aan geluiden en lichaamstaal.
Natuurlijk Gedrag Varkens vertonen graag natuurlijk gedrag zoals wroeten, modderbaden nemen en nesten bouwen.

labels:

Zie ook: