In onze drukke samenleving, waar contact vaak digitaal verloopt en persoonlijke ontmoetingen schaars zijn, kan een praatgroep een warme en verbindende plek bieden. Praatgroepen kunnen over verschillende onderwerpen gaan, zoals rouwverwerking of eetstoornissen. Hieronder vind je inspiratie en ideeën over hoe praatgroepen kunnen helpen.

Emotioneel Eten en Koekjes

Wanneer gevoelens letterlijk honger hebben, spreken we van emotioneel eten oftewel emotie-eten. In zo’n geval is het voor je lichaam niet zo gemakkelijk om weerstand te bieden, eten wordt ingezet als pleister op je ziel. Laten we eens kijken waar deze drang naar een overdadige hoeveelheid zoete en zoute snacks vandaan komt - en hoe je die kunt voorkomen.

Iedereen kent van die dagen dat je er maar geen genoeg van kunt krijgen. Eerst een flink bord pasta, dan chocolade en vervolgens nog een zak chips op de bank. In het begin klinkt het lekker en is de drang groot om dit allemaal op te eten, maar na afloop baal je van je actie en snap je niet waarom je dit wilde. Herken jij je in zo’n eetbui? Probeer er dan eens op te letten wanneer je die hebt, grote kans dat we het hebben over emotie-eten.

Emotie-eten is een vrij algemeen verschijnsel. In een emotionele bui eet je zonder dat je echt honger hebt. Hoe dit precies tot uiting komt kan van persoon tot persoon verschillen, maar er zijn bepaalde triggers voor. Voor sommige mensen kan het betekenen dat ze dooreten terwijl ze eigenlijk al vol zitten, het ongemakkelijke gevoel van volheid overstemt dan het vervelende gevoel van de emotie. Ook veel voorkomend is graaien in de snoeppot uit verveling of frustratie.

Emotie-eten is een middel om lastige gevoelens zoals verdriet, boosheid of onrust te dempen. Dit lukt (helaas) het beste met calorierijk eten als koek, chocolade of chips. Mensen ervaren verdriet, eenzaamheid, boosheid of onrust als lastige emoties en dempen deze gevoelens door te eten. De basis hiervoor ligt vaak al in de vroege jeugd. Als kinderen vallen worden ze getroost, krijgen ze een pleister én vaak een snoepje. Zowel je lichaam als je geest weten dat nog. Dus dat je jezelf nu als volwassen persoon na een zware of moeilijke dag beloont met is geconditioneerd.

Aan de ene kant demp je je vermoeidheid of onrust zodat die wat minder wordt, maar daardoor leer je jezelf ook aan dat ongezond of veel eten ‘helpt’ als je je ellendig voelt. Met dit in je achterhoofd snap je dat het lastig maar zeker niet onmogelijk is om jezelf andere gewoontes aan te leren.

Eten heeft een functie, naast dat het voedt en/of vult biedt een eetmoment vaak even ontspanning of rust. Wat je snoept of snaait is ook lekker, dus dat geeft een prettig gevoel….om daarna plaats te maken voor een schuldgevoel.

Voorbeeld: na een lange werkdag heb je geen puf meer om te koken dus trek je maar een zak M&M’s open. Even voelt dat goed, maar later op de avond leidt het tot zoveel schuldgevoel dat je denkt ‘Ik heb het nu toch al verpest, er kan ook nog wel een pak koekjes achteraan’. De volgende dag herhaalt zich dit, want ja als je slecht bezig bent, dan maakt dat beetje extra ook niet meer uit toch.

Als je last hebt van snoep- en snaaibuien, dan is lijnen zinloos. Met lijnen schep je heel duidelijke kaders voor jezelf van wat je wel en niet mag eten. Bijvoorbeeld: geen alcohol, geen koekjes en drie keer in de week sporten. Op zich prima, maar de meeste mensen houden dat niet vol. Het is onnatuurlijk om ineens heel grote veranderingen door te voeren. Als je streng lijnt, creëer je logischerwijs honger, een tekort. Daarmee val je wat af, maar je werkt er ook de snoep- en snaaibuien mee in de hand.

Doordeweeks lijn je braaf, maar in het weekend ben je het zat en heb je het gevoel dat je jezelf wel een uitspatting kunt veroorloven. Door het grote contrast dat je zo creëert, breng je je hele systeem in de war. De verbranding die je doordeweeks hebt aangewakkerd door het opletten, help je zo in één klap om zeep waardoor je na jouw ‘verdiende’ eetbui. Er zijn heel veel mensen die het prima lukt om tien of vijftien kilo af te vallen, om die daarna net zo hard weer aankomen, plus een paar extra kilo’s.

Het is dus duidelijk dat je een dieet moet vinden dat niet als straf voelt, het moet niet té ver van je gewoontes af staan. Belangrijk is dat je iets vindt dat je op de zwakke momenten kunt nemen als gezond alternatief. Dit maakt dat die optie je nieuwe standaard kan worden waardoor je op gewicht blijft. Op deze manier creëer je op de lange termijn een bodem om wél te kunnen afvallen

Dit klinkt als een inkoppertje uit de mond van een diëtist, maar gezond eten is de sleutel tot succesvol afvallen. Begrijp me niet verkeerd, ik wil níét zeggen dat je aan allerlei hypes mee moet doen. Geloof me, die ga je niet volhouden. Gezond afvallen houdt in dat je minder snoept en snaait, minder alcohol drinkt, meer in beweging komt, en dat je daarmee elke dag wat minder calorieën binnenkrijgt dan voorheen. Je kunt een diëtist laten uitrekenen of dit zelf doen, maar als je normaal op de 2000 kilocalorieën per dag zit en teruggaat naar 1700 en je gaat iets meer wandelen, fietsen of naar de sportschool, dan zal je zeker afvallen.

Zeker wanneer je overwegend kiest voor onbewerkte voeding (in plaats van kant en klaar pakketten, pakjes en zakjes). Soms kan het al een groot verschil maken om een aantal eetwissels op productniveau door te voeren. Door slimmere keuzes te maken voelt je dieet veel minder als dieet en is het dus beter vol te houden. Een heleboel kleine stapjes maken samen een groot verschil.

Naar mijn idee ben je heel goed bezig als je anderhalve kilo per maand afvalt! De meeste mensen vinden dit veel te weinig, maar let wel; als je dat een jaar volhoudt, ben je 18 kilo kwijt. Behoorlijk spectaculair vind je niet? Probeer stap voor stap je voeding te veranderen en wees niet te streng, niet alles hoeft in 1x perfect te gaan. Leer te zien dat je gezonder kan leven en beter voor jezelf kan zorgen door er stapsgewijs aan te werken. En als je in een weekend of in de vakantie aankomt: dat kan gebeuren. Hopelijk heb je er dan van genoten en geeft dat je de kracht om het daarna weer op te pakken.

Een ongelukkig moment draaglijker maken door iets lekkers te eten betekent niet dat je een oplossing hebt gevonden, laat staan dat je het probleem bij de wortel aanpakt. Om emotionele eetbuien in de toekomst te vermijden, moet je daarom beginnen bij het begin en proberen om negatieve emoties in bepaalde situaties te herkennen en waar te nemen. Vervolgens kan je deze analyseren om er achter te komen wat die emoties eigenlijk uitlokt, dit stelt je in staat er actief iets aan te doen. Tot slot is het belangrijk om je negatieve gevoelens te accepteren, dit maakt dat je minder de behoefte voelt om ze te compenseren met eten. Op deze manier kies je niet voor een quick fix (waar je al snel spijt van krijgt), maar zorg je voor een échte oplossing.

Stappenplan om Emotioneel Eten aan te Pakken

  1. Breng de situatie in kaart: Ontdek eens in wat voor situatie je veel gaat eten of snaaien.
  2. Onderzoek je gevoel: Hoe voel je je in die situatie?
  3. Stel je behoefte vast: Wat is nu je echte behoefte op dat moment?
  4. Zoek afleiding: Ga eerst eens afleiding zoeken op het moment dat je een enorme behoefte aan eten hebt.
  5. Kijk je problemen aan: Je kunt dit probleem elke avond bij de tv wegstoppen in combinatie met een berg chocola, maar je kunt het ook aankijken.
  6. Achterhaal de achterliggende redenen: Onderzoek waar de problemen vandaan komen.
  7. Vervul je behoefte: Ga kijken wat je daarvoor moet doen in plaats van jezelf elke avond uit frustratie vol te eten.

Algemene Tips voor Bewust Eetgedrag

  • Vraag je af: Heeft mijn maag echt honger of spreekt mijn brein hier?
  • Een eetdagboek kan je helpen om je eetgedrag te analyseren.
  • Verwerk je gevoelens met de hulp van mensen om wie je geeft.
  • Weg met die goedgevulde snoeplade!
  • Wees geduldig met jezelf en laat een terugval je niet van de wijs brengen.
  • Wees niet bang om professionele hulp te zoeken als je het niet alleen kunt.

De Ervaring van een Moeder met de Eetstoornis van Haar Dochter

Jeannette Hoetelmans deelt haar persoonlijke verhaal over de eetstoornis van haar dochter Debbie, die zich ontwikkelde vanaf haar 5e levensjaar. Pesterijen op school zorgden ervoor dat zij ging knoeien met eten. Vanaf haar 18e, na een zware tegenslag, ontwikkelde Anorexia zich in alle hevigheid!

15 Jaar heeft de anorexia van mijn dochter als een rode draad door mijn leven gelopen. Zij heeft, godzijdank, de strijd gewonnen, soms heeft ze mijn hulp/advies nog nodig maar dan alleen als bevestiging dat ze het goed doet. Bijna 3 jaar is ze nu ‘stabiel’, ik ben trots en dankbaar!

Ik heb in het eerste jaar ‘geleerd’ om mijn dochter niet alleen als Anorexia te zien; ik heb mezelf aangeleerd om haar als dochter te blijven zien met de ziekte Anorexia. Op de momenten dat de Anorexia heel sterk was ging ik dan ook geen discussies met haar aan, ik handelde zoals ik moest handelen maar op de momenten dat zij, mijn dochter, er ‘was’ genoot ik met volle teugen en samen probeerden we dan leuke dingen te ondernemen. Ik gaf het ook altijd twee namen: nu praat ik met Debbie, nu is Anna aan het woord; dit heb ik 15 jaar volgehouden, altijd op mijn hoede want Anorexia is sterk en wil de macht behouden.

Het heeft mij ook geleerd dat het als moeder vaak noodzakelijk is om in de rol van de hulpverlening te kruipen, daar waar de reguliere hulp faalt. Nee, leuk vond Anna dat niet maar IK ook niet, weer hadden we hier beiden NIET voor gekozen!!! Ik wilde mijn dochter terug, ik wilde geen contact met Anna maar helaas was de realiteit anders.

Soms werd ik zelfs gepusht door de reguliere hulp om verpleegkundige te ‘spelen’, mijn dochter moest aan de sondevoeding en die moest ik haar dan maar geven, deed ik het niet, jammer dan, maar dan werd de behandeling stop gezet. Wat doe je dan??? Moet je dan als moeder zeggen: “doe het maar zelf” of ga je toch in de rol van de hulpverlening zitten, ongeacht of dit je eigen keuze is??? Ik begrijp heel goed dat het voor mijn dochter niet altijd gemakkelijk was als moeders er zich weer mee bemoeide maar het was zo nodig…zo nodig, ik deed het voor haar!

De eetmomenten waren niet alleen voor haar een hel, ook voor mij; ik moest er op toe zien hoe zij zat te kruimelen met haar boterham, zgn. morste met haar drinkbeker en dan moest IK haar vertellen dat ze het aan moest vullen. De keren dat zij trap op trap af aan het rennen was. IK moest haar beduiden het rustiger aan te doen OF aan te vullen met een boterham/fruit. IK was in haar ogen dan de ‘dooddoener’, IK wist niet wat goed voor haar was.

De angst die ik soms ’s morgens had, zou ze nog leven? Ik was haar spiegel ... Vaak hield ik haar een ‘spiegel’ voor om haar, mijn dochter, te bereiken; dat waren fijne en mooie gesprekken, therapeutisch ja helaas wel maar het was niet anders.

Stak ‘Anna’ de kop op dan begon het liegen en bedriegen weer... Afspraken en beloften werden niet nagekomen, alles werd weer verschoven naar ‘morgen’; de ‘rest’ van het gezin begreep het niet en werden boos; Moeders kon weer (therapeutisch) gaan ‘schipperen’ tussen Debbie/Anna en de overige gezinsleden; in deze fase had ik vaak ruzie met Anna omdat ik haar duidelijk liet blijken dat zij niet welkom was in ons gezin, dat wij Debbie terug wilde hebben en dat ten kosten van alles wilden bereiken.

Kwam Anna in beeld dan gaf ze duidelijk aan dat ze mijn hulp niet wilde, dat ze het wel alleen kon ‘het komt wel goed’ was haar standaard zinnetje, dat zij te pas en te onpas gebruikte; dat vertrouwen in haar wilde ik dan ook dolgraag behouden maar ooo wat is dat vertrouwen vaak beschaamd, zonder dat zij, Debbie, er iets aan kon doen!

Daarom is Anorexia ook zo’n eenzame strijd, zij denken dat ze het alleen kunnen, gevoelloos door hun lage BMI maar helaas, ze kunnen het niet alleen. Praten, stimuleren, prijzen, liefde en warmte geven Samen met de reguliere hulp hebben zij ook de steun, warmte, liefde, begrip, empathie van ouders/broers/zussen etc. nodig, die hen steeds weer even terug op de wereld zetten op de momenten dat ze even zichzelf zijn. Hierdoor worden zij sterker om door te gaan en Nee, het is niet wat Anna wil, die wil de macht blijven behouden maar door te blijven praten, stimuleren, prijzen, liefde en warmte te geven wordt Anna, stap voor stap, steeds verder naar achteren gedreven en uiteindelijk verjaagd!

Niet boos worden bij een terugval, niet hardop juichen bij een paar ons aangekomen maar er gewoon zijn, dat is belangrijk! Wat mij het meeste stoorde bij een opname…een leefbaar gewicht? Ga maar naar huis en doe de rest maar zelf!!! Het hoofd zit bomvol ... Dat kan niet; oké het gewicht is dan misschien op dat moment leefbaar te noemen maar het hoofd zit bomvol en daar wordt weinig tot niets mee gedaan...je dochter komt naar huis en moeders, niet zeuren ze heeft een leefbaar gewicht!

Ik werd bijna gedwongen de therapeut te zijn ... Wachtlijst bij de therapeut…terugval van het gewicht…lage BMI, gevoelloos en niet op een normale manier kunnen functioneren…wie heeft het niet meegemaakt. En dan moet je er als moeder wel zijn, je ziet dat je dochter het niet alleen kan!!! Neem van mij aan dat deze moeder echt niet vrijwillig in die rol van therapeut gekropen is, steeds weer.

De angst liet ik ook toe, deze emotie mocht er van mij ook zijn; ik sprak hem ook uit naar Debbie; angst dat zij in mijn armen zou overlijden. Door deze emotie toe te laten en te bekijken kon ik hem daarna ook weer los laten, ik kwam er sterker uit.

Er zijn meer kinderen die jou als moeder/oma willen en jouw leven gaat ook door; ik heb geleerd om Anna uit te schakelen, om ‘balans’ in mijn leven te krijgen door me niet schuldig te voelen en me niet te schamen voor het feit dat mijn dochter anorexia had. Schuldig…ja dat voelde ik me in het begin wel; ik zag mijn dochter, intens verdrietig, mager en altijd koud hebbend, zichzelf vernietigen en ik stond aan de zijlijn, zo was mijn gedachtegang; hoe kon ik lachen terwijl mijn kind een doodstrijd voerde maar juist Anna, diegene die ik zo haatte, heeft mij doen inzien dat ik wel mocht lachen!!

Raar, he maar zo was het wel; op momenten dat ik vrolijk was werd Anna héél sterk door rotopmerkingen te maken, door negatieve gevoelens naar mij te sturen. Door daar ‘boven’ te blijven staan, toch te genieten van leuke momenten, van mijn kleinkinderen, liet ik Anna zien dat zij mij NIET in haar macht had en dat ik als een leeuwin zou vechten voor Debbie, om ook haar weer te laten lachen en zingen! En nee, dit is geen proces van twee weken, dit is een proces van jaren geweest maar het is gelukt en dat is het enige wat telt.

Schamen voor haar ziekte heb ik nooit gedaan, je schaamt je ook niet als je kind griep heeft en we mogen nooit vergeten dat Anorexia ook een ziekte is, dat de patiënt(e) hier ook niet om gevraagd heeft. Hallo, het bomvolle hoofdje is de oorzaak! Ik ben altijd open en eerlijk geweest, soms boos op mensen die geen begrip toonden en maar riepen: “dan moet ze maar gewoon eten”…ja, was dat de oplossing maar, ik zou het eten in haar gepropt hebben!

Dit is geen realiteit, Anorexia is een ziekte en ook nog eens dodelijke ziekte en nee, het is niet alleen het gewicht dat telt, de achterliggende oorzaak, het bomvolle hoofdje is de oorzaak en als dat hoofdje niet leeg gemaakt wordt zal Anorexia altijd (chronisch) op de achtergrond blijven!

Het is géén strijd die je alleen kunt voeren, de patiënt(e) niet maar ook de betrokkenen niet. Ga op zoek naar de juiste hulp want helaas het is geen griepje van twee weken maar meestal een strijd die jaren duurt en soms, soms ben je zo moe en dan is het belangrijk dat je je verdriet en angsten kunt ‘delen’ met iemand die wat ‘verder’ van je af staat!

Het Rouwcafé: Een Veilige Haven voor Verlies en Verdriet

Lotgenoten ontmoeten kan erg veel helpen in een periode van rouw na een verlies. Een opmerkelijke bijeenkomst die de laatste jaren veel lotgenoten bij elkaar brengt, is het Rouwcafé. In een omgeving met een ontspannen en warme sfeer waar koffie en thee met koekjes geserveerd worden, ontmoeten mensen in rouw elkaar. Bij het Rouwcafé wordt verlies en rouw in welke vorm dan ook bespreekbaar gemaakt.

Het Rouwcafé is een bijeenkomst waar mensen in rouw onder het genot van een kopje koffie of thee elkaar ontmoeten om onder andere over een verlies te praten. Het vindt vrijwel altijd plaats in een setting die doet denken aan een echt café. Men voelt zich dan meer op zijn gemak. Mensen met een rouw- en verlieservaring vinden in het Rouwcafé steun bij elkaar. Of ze elkaar nou kennen of niet. Wat juist erg mooi kan zijn, want je leert nieuwe mensen kennen en wie weet groeien er nieuwe vriendschappen uit een deelname aan het Rouwcafé.

Op deze ontmoetingsplek delen mensen op een ongedwongen manier ervaringen en ideeën met elkaar en kunnen ze elkaar vragen stellen. Een soort lotgenotengroep dus. Vaak worden er onder professionele begeleiding van onder andere een rouwcoach bepaalde thema’s besproken tijdens de verschillende bijeenkomsten. Bij de meeste Rouwcafé-bijeenkomsten kun je ook terecht als je andere nare verlieservaringen hebt meegemaakt. Zo ben je bijvoorbeeld ook welkom als je een scheiding achter de rug hebt, bij kinderloosheid of als jij of iemand in jouw omgeving ziek is. Verlies hoeft namelijk niet altijd het overlijden van een dierbare te betekenen. Er zijn meerdere vormen van verlies en rouw waar mensen soms graag over willen praten met anderen.

Na een verlies ontvangen nabestaanden in de eerste periode doorgaans veel steun en aandacht. Maar na verloop van tijd ebt deze betrokkenheid weg. De meeste mensen om je heen verwachten dat het verdriet zachter wordt, dat het leven weer ‘gewoon’ doorgaat. Toch kent rouw geen tijd. In het Rouwcafé ontmoet je anderen die begrijpen wat je doormaakt. Hier is ruimte om herinneringen te delen, emoties te uiten en erkenning te vinden bij lotgenoten. Voor velen voelt het als een veilige haven, een plek waar je zonder uitleg jezelf mag zijn.

Het Rouwcafé verwelkomt iedereen die te maken heeft (gehad) met verlies, rouw en de dood. Voor wie zich alleen voelt in zijn verdriet, biedt deze plek een warme omgeving waar luisteren en delen centraal staan. Hier kun je vrijuit praten over je gevoelens en ervaringen, zonder het ongemakkelijke gevoel dat je iemand tot last bent.

In Nederland worden rouwcafébijeenkomsten georganiseerd door verschillende stichtingen en organisaties. De frequentie varieert: sommige bijeenkomsten vinden jaarlijks plaats, andere maandelijks of enkele keren per jaar. Deelname is vaak gratis, al kan er soms een kleine bijdrage worden gevraagd, afhankelijk van de organisatie.

De gezelligheid is wel dubbel zo hoog! Mensen kunnen bij deze twee-wekelijkse activiteit op de dinsdagmorgen van 10 tot 12 uur terecht. Tijdens deze ochtend kan er ook gekleurd worden, want wie heeft er niet als kind al gekleurd, kleurboeken en kleurplaten vol? Maar kleuren is echt niet alleen leuk voor kinderen, ook volwassenen vinden het fijn om te doen. De onrust in ons hoofd en lijf is velen bekend. We gunnen onszelf vaak niet de gelegenheid eens helemaal tot rust te komen; er is altijd wel iets te doen wat ogenschijnlijk belangrijker is.

Ondertussen is er volop gelegenheid om te praten, te lachen, zo nodig te troosten, om koffie of thee te drinken en koekjes te eten. Voor materiaal is gezorgd, maar eigen werk en kleurmateriaal meenemen kan natuurlijk ook. Kleuren is iets wat iedereen kan, dus laat je niet weerhouden.

Plantaardig Eten: Een Nieuwe Start?

Nu, zo’n vijf jaar later, is plantaardig eten populair als nooit tevoren. Ik neig nog steeds naar voorzichtig, want na het ‘vetvrij, broodvrij, glutenvrij, zuivelvrij, koolhydraatvrij en nog veel meer vrij tijdperk’, weet ik het allemaal niet zo goed meer. Vaak moet ik denken aan de generaties voor ons. Aan mijn tante bijvoorbeeld. Zij is van het ‘gewoon alles eten, maar met mate en taart is voor bijzondere gelegenheden’ soort. Niks mis mee. Ze doet het er goed op. Maar ja, ik ben mijn tante niet en mijn lijf vraagt om aandacht en actie.

Opnieuw ben ik een zoektocht gestart naar wat goed werkt voor mijn lichaam. Ik weet dat ik van teveel suikers erg moe word en dat zuivel niet mijn vriend is. Dat voel ik en merk ik aan mijn spijsvertering. Dat een slechte darmwerking ook van invloed is op auto-immuunziekten krijgt steeds meer bekendheid. Dat dierlijke producten nadelig zijn voor de darmwerking en ontstekingsbevorderend zijn komt ook vaker naar voren.

Inspiratie en keuzes makenIk heb mij ‘schandalig’ gedragen als het op eten aankomt. Veel zoetigheid verdween in mijn mond en zelfs de koekjes voor de kleinkinderen waren niet veilig. Roomijs in de vriezer? Met mijn ogen dicht vond ik het en lepelde het gelukzalig op, ondanks dat ik er een beetje misselijk van werd. Waarom? Misschien door extra vermoeidheid. Nare nieuwsberichten? Frustratie? Korte termijngenot? Dat laatste zeker denk ik. Wie zal het zeggen. Eén ding weet ik wel: dit moet stoppen. Mijn lichaam verdient beter.

Een bericht op de sociale media van iemand die ik hoog heb zitten, gaf de doorslag. Zij, een kundige, slimme en ook nuchtere vrouw volgt sinds twee jaar een plantaardig dieet met heel goed resultaat. Zij is Reumapatiënt en haar ontstekingswaarden zijn nog nooit zo laag geweest. Daarbij is zij er qua gezondheid veel op vooruit gegaan. Ik werd spontaan een beetje euforisch van dat bericht. Zou het? Kan het? Kan ik het? Wil ik het? Hoe ga ik het aanpakken? Hoe streng ga ik het aanpakken? Rustig aan beginnen of meteen the full monty?

Ik wil niet hysterisch, maar wel met volledige inzet dit experiment aangaan. Sommigen werken aan een lang uitgesteld plan voor een trui, anderen haken een deken voor een goed doel.

labels:

Zie ook: