Het label 'kinder- of jeugdfilm' doet eigenlijk tekort aan Linda wil kip!. Natuurlijk is deze prijswinnende animatie dat óók, want hij zit vol aanstekelijke absurde kinderhumor en heeft een achtjarig meisje als hoofdpersonage dat gefrustreerd raakt als haar moeder haar onterecht een dief en leugenaar noemt.

Maar de film van regieduo Chiara Malta en Sébastien Laudenbach is zo veel meer én behandelt talloze complexe emoties genuanceerder dan veel ‘volwassen’ liveactionfilms. Zoals rouw en het belang van herinneringen; Linda kan zich bijvoorbeeld haar overleden Italiaanse vader niet herinneren. Of het immense schuldgevoel van een ouder die kortstondig haar eigenbelang boven dat van haar kind heeft gesteld.

Het verhaal draait evenzeer om Paulette, Linda’s eigengereide alleenstaande moeder, als om Linda zelf. Paulette beschuldigt haar dochter van het stelen van een ring waaraan ze is gehecht. Ze heeft vervolgens geen oor voor Linda’s tegenargumenten omdat ze te uitgeput is en eindelijk weer eens op date gaat. Als blijkt dat niet Linda, maar de kat de dief is, wil Paulette er alles aan doen om het goed te maken. Zelfs kip met paprika bereiden zoals Linda’s vader hem altijd klaarmaakte.

Alleen kan Paulette niet koken en blijkt er in de hele stad geen kip te vinden door stakingen - want Linda wil kip! speelt in Frankrijk. Zo is er Linda’s tante, een yogadocent met suikerverslaving, een leerling-politieagent die liever goochelaar was geweest en een aandoenlijk sullige puber van wie Paulette een levende kip steelt.

In de 73 minuten dat deze sprankelende animatie duurt, zien we hoe lastig het is om aan kip te komen wanneer winkels en boerderijen wegens een staking zijn gesloten. En wanneer er dan eindelijk een kip wordt gevonden, neemt die binnen de kortste keren de kippenbenen. Naast Linda en de onfortuinlijke kip komen er nog vele personages voorbij: Linda’s moeder, tante en vriendinnen, een onhandige politieman (die wel supersnel kan fietsen) en een charmante vrachtwagenchauffeur.

Het stemwerk in de Nederlandse versie is doorspekt met veel Vlaams en ‘allez’s, waardoor het geheel bijna zo melodieus klinkt als het Franse origineel.

Visuele verademing

Niet alleen qua aangekaarte gevoelens, ook visueel is Linda wil kip! een verademing tussen veel van de gladde, suikerzoete computergeanimeerde (kinder)animatie die tegenwoordig uitkomt. De stad en gigantische woonblokken waar Linda en Paulette leven, worden in fleurige, ruwe penseelstreken neergezet.

Wat vooral opvalt is de vrije animatiestijl, met ogenschijnlijk uit de losse pols geschilderde achtergronden en met een paar vlotte lijnen neergezette figuren. Maar vergis je niet: een simpele pennenstreek of een klein detail kan al genoeg zijn om het een ziel te geven. Blikvanger is ook het kleurgebruik. De makers hebben ieder personage een eigen kleur gegeven op basis van hun persoonlijkheid. Linda zelf is energiek geel.

De personages die zich door deze decors bewegen, bestaan telkens uit één kleur - Linda geel, Paulette oranje. Het ene moment komen ze gedetailleerd in beeld, soms - als je ze meer van een afstandje ziet - lijken het eerder vuurvliegjes die door hun omgeving zweven.

Zo is Linda knalgeel, haar moeder oranje en haar beste vriendin paars. Getekend tegen een achtergrond die lijkt op een kindertekening (maar dat zeker niet is) geeft dat een onstuitbare levenslust, vrolijkheid én eigenheid aan de film.

Daarnaast is er genoeg ruimte om de betrekkelijk realistische verhaallijn een paar maal te doorbreken met een visueel fantasiefeestje, waarbij ook de overleden vader aan bod komt. Het lijkt een tegenstelling, die ongewone animatiestijl naast betrekkelijk realistisch neergezette verwikkelingen, maar het blijkt prima te werken. Zoals er tussen alle grappen ook zomaar een serieus, ontroerend of zelfs aangrijpend moment kan opduiken.

De levenslust die overal vanaf spat, zorgt ervoor dat je nergens het gevoel hebt dat de film je een te expliciete boodschap of oplossing voor ‘problemen’ opdringt - behalve misschien dat een extra scheut (naasten)liefde, aandacht voor elkaar en het delen van een maaltijd het leven aangenamer maken. Want behalve complexe emoties, duiken er in deze (jeugd)film terloops ook behoorlijk complexe sociale problemen op.

Hoewel het er vrolijk aan toe gaat in de woonblokken waar Linda leeft, is duidelijk dat ze vooral worden bevolkt door figuren zonder brede beurs en kinderen het er zonder veel ouderlijk toezicht moeten rooien. Dat Malta en Laudenbach de realiteit niet schuwen, blijkt ook uit het einde dat niet per se geschikt is voor vegetariërs.

Maar ze slagen er wel in de realiteit op zo’n liefdevolle, genuanceerde, geestige én kindvriendelijke manier in beeld te brengen, dat je met een glimlach de zaal verlaat. Het maakt Linda wil kip! tot een van de hartverwarmendste films van het jaar.

De film is bestemd voor jong en oud, maar waar andere animaties vaak subtiel en zonder een van die doelgroepen te vervreemden hierin slagen, lukt dat deze film net niet. De film begint al met een duistere voice-over die iets poëtisch vertelt over vroegkinderlijk trauma. Later zijn er zwaarmoedige liedjes die al even onbegrijpelijk zullen zijn voor de kleintjes. Dat maakt deze film niet minder goed, het is ook niet voor niets dat hij al vele prijzen heeft gewonnen. Maar of kinderen net zoveel zullen genieten als volwassenen, is een beetje de vraag. Om over vegetariërs nog maar te zwijgen.

Met vrolijke kleuren, knettergekke slapstick en ontroerende liedjes wordt dit mooie verhaal over het omgaan met verlies verteld. Daarnaast laat het ook de bijzondere band zien tussen een ondeugend meisje en haar rare moeder. Let goed op Linda's stoute kat Gaza en de klungelige politieman Serge.

Verwacht geen gelikte computeranimatie, maar een rauwere, creatievere film waarin de makers kun fantasie de vrije loop hebben gelaten. Personages bestaan uit één kleur die hun persoonlijkheid weergeeft. De muren zijn met potlood ingekleurd en vormen geen egale vlakken. De lijnen zijn ook geen perfecte potloodstrepen en regelmatig wordt er gespeeld met positieven en negatieven. Qua stijl is de film van Malta en Laudenbach verfrissend te noemen.

Rauw is ook de humor. Linda heeft haar brutale kant duidelijk niet van een vreemde. De ware aard van haar moeder komt bovendrijven wanneer ze koste wat kost kip voor Linda wil regelen. Morele grenzen worden meerdere keren overschreden, wat verrassende en grappige momenten oplevert.

Linda Wil Kip! weet zo een goede balans te vinden tussen vermaak en diepgang. De grappen voeren de boventoon, maar de filosofische en ontroerende elementen krijgen precies genoeg aandacht, zodat ouders en kinderen kunnen nadenken over thema's als verlies, ouder-kindrelaties en herinneringen.

Credits

  • Regie: Chiara Malta en Sébastien Laudenbach
  • Scenario: Chiara Malta en Sébastien Laudenbach
  • Cast: Tine Embrechts (stem van Astrid), Lynn van Royen (stem van Paulette), Jada Coppens (stem van Linda), Mauro Pawlowski (stem van Giulio) e.a.
  • Speelduur: 73 minuten
  • Jaar: 2023

labels: #Kip

Zie ook: