Het raspen van ingrediënten is een essentieel onderdeel van veel recepten, van zoete koekjes tot hartige gerechten. Er zijn verschillende soorten raspen beschikbaar, elk met zijn eigen voor- en nadelen. In dit artikel bespreken we het gebruik van raspen, specifiek voor koekjes, en werpen we een blik op de toestand van de zwarte gemeenschap in Amerika.

De Juiste Rasp Kiezen

Voor het raspen van koekjesdeeg of andere ingrediënten zijn er verschillende opties:

  • Handrasp: Een handrasp is een onmisbaar keukenaccessoire. Zo is de rasp praktisch voor het raspen van kaas, maar de schil van citroenen, chocolade en nog veel meer kun je met de handrasp fijn maken. De handgreep van de keukenrasp bestaat uit TPR, is niet giftig, geurloos en antislip. Daarnaast is er een antislip siliconen voet, die de hoek van de keukenhulp instelt en de nootmuskaatrasp stabieler houdt als de citroen wordt geraspt.
  • Trommelrasp: Allround rasp met 3 verschillende wrijfschijven om te wisselen. Opvangbak met deksel voor het bewaren en uitstrooien van de rijspullen. Voor het raspen van kaas, groenten, noten, chocolade, koekjes, specerijen, droge broodjes enz. Schoon werken zonder rondvliegende raspels en kruimels. Zeer eenvoudig in het gebruik - met handleiding op de...
  • Multifunctionele Rasp: Met dit apparaat kun je met gemak etenswaren zoals komkommer, wortel, courgette, aardappel, noten, kaas en koekjes raspen. De rasp is doormiddel van de zuignap vast te maken aan het aanrecht. Inclusief drie verwisselbare raspen (fijn, grof en plakjes)Dit artikel is niet...

Koekjes Bakken: Inspiratie en Recepten

De advent is begonnen met heerlijke zoete koekjes met cranberry en sinaasappel, maar nu gaan we over op een hartig koekje. Het is immers vrijdag -tijd voor borrelhapjes- en er staan ook vast de nodige kerstborrels op de planning deze maand. Hartige kaaskoekjes dus, in de vorm van een ster. Ze zijn heel eenvoudig te maken en met dit recept heb je gelijk een schaal vol. Dus als jou gevraagd wordt om ook iets lekkers mee te nemen voor de borrel, dan maak je gewoon deze sterren kaaskoekjes.

Cranberry’s en Kerst horen voor mij bij elkaar. Ik moet zelfs uitkijken dat ik ze niet in bijna elk kerstrecept gebruik. De besjes combineren goed met verschillende ingrediënten en passen qua smaak en structuur bij heel veel soorten recepten. Van hartig tot zoet! Dat maakt het zo’n ideale smaakmaker voor de feestdagen. Cranberry’s combineerde ik in koekjes al eerder met witte chocola, ook een gouden combinatie.

BAKTIP: Voor dit recept gebruik je de rasp van een sinaasappel. Voor het raspen gebruik ik de rasp van Microplane. Cranberry’s horen voor mij gewoon bij Kerst. Klop boter, suiker en vanillesuiker tot een romig geheel. Voeg het bloem en snufje zout toe en rasp je sinaasappel, doe dit ook in de kom. Mix tot een mooi koekdeeg en voeg de cranberry’s toe. Kneed het deeg door zodat de cranberry’s gelijkmatig door het deeg zijn verdeeld. Maak een rol van het deeg en verpak deze in keukenfolie, ik maakte 2 kleinere rollen van ongeveer 5 cm in doorsnede.

De Toestand van de Zwarte Gemeenschap in Amerika

Het afgelopen jaar dook het oreokoekje ook veelvuldig op in het debat over de toestand van de zwarte gemeenschap in Amerika. Er waren genoeg aanleidingen. Op 24 oktober overleed Rosa Parks, de «moeder van de burgerrechtenbeweging» wier weigering op 1 december 1955 om haar plaats in een overvolle bus aan een blanke af te staan een boycot uitlokte die het einde van de wettelijk vastgelegde segregatie van bussen in het Zuiden inluidde.

En het was evenveel jaar geleden dat de zwarte gemeenschap in Watts, een wijk van Los Angeles, vijf dagen durende rellen ontketende. Daarbij overleden 34 mensen, vielen meer dan duizend gewonden, werden duizenden bedrijven vernietigd en bijna vierduizend arrestaties verricht. De rellen in Watts waren de eerste van een reeks rassenrellen in andere grote steden in «de hete lange zomers» van de jaren zestig. Opvallend was dat de relschoppers vooral – of bijna alleen – de fik staken in eigen wijken, die daarna nooit meer helemaal zijn hersteld.

Katrina wakkerde het toch al verhitte debat verder aan. De orkaan verleidde de bekendste zwarte intellectueel van Amerika, Princeton-hoogleraar Cornel West, tot de stelling dat «het een korte weg is van een slavenschip naar de Metrodome» (het stadion van New Orleans waar de achterblijvers hun toevlucht zochten). Statistisch is de malaise nauwelijks te overzien. Zwarten vormen een disproportioneel groot deel van de armen in Amerika. Het aantal zwarte kinderen wier moeder niet samenwoont met de biologische vader is gestegen van 24 procent in de jaren zestig tot 68 procent in 2004.

Eén op de drie zwarte mannen belandt vroeg of laat in de gevangenis. Extra pijnlijk was de ontdekking dit jaar dat recente, vrijwillige Afrikaanse immigranten in Amerika de «oorspronkelijke» zwarte bevolking sociaal-economisch voorbijstreven. In overgrote meerderheid wonen de Amerikaanse zwarten in armoedige en troosteloze buurten. Een van de treurigste wijken, zowel statistisch als qua aanblik, ligt in het noordoosten van Washington DC. Eén op de zes mannen is er geïnfecteerd met hiv, meer dan twintig kinderen sterven er jaarlijks door verdwaalde kogels en crack is er nog steeds een actuele drug.

Bijna de helft van de inwoners leeft onder de armoedegrens. Het moordcijfer wordt er enkel overtroffen door dat van New Orleans. André Cheek, levenslang inwoner van de buurt, heeft verscheidene familieleden verloren aan drugs, aids en geweld. Wellicht daarom kan hij eindeloos delibereren over de oorzaken van de malaise. Hij gelooft in eigen verantwoordelijkheid. Naar eigen zeggen komt dat door zijn ervaringen met drugs. Tien jaar lang heeft hij intensief crack gebruikt.

Op de begrafenis van zijn zus, die er op dertigjarige leeftijd aan overleed, vond hij het genoeg. «Ik ben van de ene op de andere dag gestopt. Laat niemand je wijsmaken dat het niet kan! We dachten dat we konden spelen met de duivel, weet je. Dat was de uitdaging. Maar ik vertel je: de duivel wint altijd. Cheek, een kleine, stevige 47-jarige zwarte die ooit basketballer had willen worden, probeert nu rond te komen van een minimumloon.

Pas bij een tweede ontmoeting ontdek ik dat Ebonics niets anders is dan grammaticaal verkeerd Engels, met enkele mij onbekende woorden. Zo zegt Cheek dat zijn buurt vol zit met «gimmies», mensen die altijd om geld vragen («give me») zonder ervoor te willen werken. Ergerlijker dan de gimmies vindt hij de hoeveelheid drankwinkels: «O-ve-ral zitten ze, op iedere hoek. Je hoeft er niet eens voor naar de hoofdstraat; ze staan gewoon tussen de huizen.

Cheek staat in het kamp van Cosby. Hoewel «de blanken ons natuurlijk eeuwenlang hebben onderdrukt» houdt hij er niet van hen van alles de schuld te geven. Cheek: «Is het een blanke gewoonte om iemand een kogel of vier door zijn kop te jagen om een jas van North Face? En bovendien, zijn North Face-jassen niet eigenlijk gemaakt door blanken voor andere blanken die het leuk vinden om bergen te beklimmen in nog veel blankere staten en landen?» Hij doelt op een incident in DC waarbij een zwarte tiener met een kogel in zijn achterste in het ziekenhuis werd opgenomen.

Bij de derde ontmoeting praat Cheek nagenoeg onafgebroken. Hij kan er niet over uit wat de aantrekkingskracht is van moordenaars in zijn buurt. Cheek: «Je schiet iemand voor z’n kop en je hebt de meisjes aan je voeten. Terwijl die gasten als ze gepakt worden voor twintig jaar tot levenslang de bak indraaien.» Hij meent dat de muziekindustrie ermee te maken heeft: «Ken jij nog een zwarte musicus die niet zingt over makkelijke seks, dure auto’s en de verrukking van geweld? Het is één grote verheerlijking van geweld.»

Kenmerk Statistiek
Armoede Zwarten vormen een disproportioneel groot deel van de armen in Amerika
Gezinnen 68% van de zwarte kinderen woont niet samen met hun biologische vader (2004)
Gevangenis 1 op de 3 zwarte mannen belandt vroeg of laat in de gevangenis

labels:

Zie ook: