In zowel Afrika als Azië dreigt een rijsttekort - geen enkel gewas is zo kwetsbaar voor de opwarming van de aarde.

Volgens een Indonesische legende schonk de godin Dewi Sri rijst aan het eiland Java. Cassave was tot dan toe de belangrijkste voeding, maar omdat ze medelijden had met de Javanen vanwege die saaie cassave, leerde ze hun hoe ze rijstzaailingen konden laten groeien in weelderige, groene rijstvelden. In India zou de hindoegodin Annapurna een soortgelijke rol hebben gespeeld en in Japan was deze voorbehouden aan Inari.

Een ‘eigen weg’ verbindt de straat Ngoepassan met het hofje, dat uit drie huizen bestaat. Wij zijn verhuisd naar dit verscholen hoekje van de stad. De familie heeft zich in de loop van de oorlogsjaren uitgebreid en bestaat nu uit mijn grootmoeder, vier tantes , twee nichten, Mams, mijn zuster en ik. Armoede op Java.

Het is nu 1945. Voor de export naar hun eigen land en naar het oorlogsfront hebben de Japanners grote hoeveelheden rijst opgekocht tegen een symbolische prijs. Het aantal hongerige daklozen neemt daardoor toe. De toename gaat heel geleidelijk, als om de welgestelden tijd te gunnen eelt op hun ziel te laten groeien.

De Amerikaanse president Donald Trump dreigt Japan met nieuwe importtarieven vanwege de ‘onwil’ om Amerikaanse rijst te accepteren. In aanloop naar zijn deadline van 9 juli voert Trump de druk op.

Op de eerste bladzijden van haar dagboek lijkt de auteur op een bepaalde manier opgelucht dat ze geïnterneerd is. Ze merkt op oudejaarsdag 1942 op dat zij ronduit ‘blij’ is, vooral omdat het leven als verpauperde Europeaan buiten het kamp erg moeilijk was geworden. Hierbinnen zijn we onder ons, Hollandse vrouwen en wat de vijand ons ook moge aandoen, er zijn geen toeschouwers, die met leedvermaak of medelijden de vernedering nog bitterder maken. te eten krijgen. Hier is alles eenvoudig: je houdt je pannetje maar bij in de keuken!

Vanaf begin september 1943 werd het voedsel in het kamp steeds eenzijdiger en van slechtere kwaliteit: ‘Eerst kregen we drie keer per dag rijst en 's morgens pap. Nu eten we als ontbijt blubber en 's avonds ook vaak. Blubber is tapiocapap, zoiets als stijfsel. Heel eetbaar, als er veel goela djawa [Javaanse suiker] doorheen is, maar aan die voorwaarde wordt zelden voldaan’ (p. 51).

Het is opmerkelijk dat mevrouw Hooykaas vanaf april 1944 veel schrijft over de teruggang van de voedselvoorziening. Haar handschrift verslechtert in dezelfde periode. mei 1944 werd nog 300 gram gekookte rijst per persoon per dag verstrekt, maar in februari 1945 was dat nog slechts 90 gram.

In dit verband werd het belang van bevolkingsplanning benadrukt.De Minister van Buitenlandse Zaken,H. A. F. M. O. van Mierlo

labels:

Zie ook: