Anne Frank wordt in 1929 in Duitsland geboren. In mei 1940 wordt Duitsland de baas in Nederland. Anne wil later héél graag schrijfster worden. Ze sterft in een concentratiekamp in 1945.

In het Achterhuis deelt Anne haar kamer met haar zus Margot. Anne is dol op haar vader Otto Frank. Otto krijgt van Miep Gies het dagboek van Anne. Dat was namelijk de grootste wens van zijn dochter Anne.

De Tweede Wereldoorlog en de Jodenvervolging

De moord op de Oostenrijkse kroonprins in 1914 is de aanleiding voor de Eerste Wereldoorlog. De Eerste Wereldoorlog eindigt in 1918. Duitsland en Oostenrijk zijn de verliezers en krijgen de schuld. De gevolgen in die landen zijn chaos en armoede.

In 1933 komen Hitler en zijn partij, de NSDAP, aan de macht. Daarna verandert Duitsland in korte tijd in een dictatuur. Otto en Edith Frank zien dan geen toekomst meer voor hun gezin in Duitsland. Hetzelfde jaar verhuist het gezin naar Amsterdam, waar Otto een bedrijf begint.

Nu Nederland bezet is, krijgen de Joden te maken met discriminerende maatregelen. De ster moet goed zichtbaar op de kleding gedragen worden. Maar het wordt nog erger. Gezinnen moeten hun koffers pakken om daar te gaan werken. Veel mensen maken dit mee. Bepaalde plekken zijn voortaan voor hen verboden. De Nederlandse Joden worden weggevoerd naar Oost-Europa. Ze worden in Oost-Europa gebracht.

Het Achterhuis

Dit is het kantoor van vader Otto in Amsterdam. Aan de achterkant van dit huis staat nog een huis: het Achterhuis. In het Achterhuis wonen Anne, haar familie, de familie van Pels en Fritz Pfeffer. Anne voelt zich ontzettend opgesloten in het Achterhuis. Ze is voortdurend bang om ontdekt te worden. Je kunt het Achterhuis zelf gaan bezoeken.

Dan gebeurt waar Anne steeds al zo bang voor is. De onderduikers worden verraden en opgepakt. Anne en de andere onderduikers worden ook vermoord. Anne is dan vijftien jaar. In het Achterhuis deelt Anne haar kamer met haar zus Margot. Een eigen kamer hebben, is voor veel onderduikers al heel bijzonder. In het Achterhuis deelt Anne haar kamer met Fritz Pfeffer. Anne wil haar kamer helemaal voor zich alleen hebben. Na een gesprek tussen Annes vader en Pfeffer, krijgt Anne haar zin.

Otto is de enige van de familie Frank die de oorlog overleeft. Otto durft het dagboek niet meteen te lezen, maar later leest hij het toch. Otto besluit om van het dagboek een boek te maken. Dit is Edith Frank, de moeder van Anne. Anne heeft vaak ruzie met haar. Margot Frank is de zus van Anne. Anne en Margot zijn héél verschillend. Margot is stil en serieus. De familie Frank besluit nu niet langer meer af te wachten. Amsterdam is niet meer veilig!

Dit is Peter van Pels. Peter woont in het Achterhuis, samen met zijn ouders. Miep helpt Anne en de andere onderduikers ruim twee jaar. De andere duikers worden verraden, opgepakt en weggevoerd. Miep geeft het dagboek na de oorlog aan Otto Frank, de vader van Anne. Iedereen weet wat er met haar gebeurd is. Ze zet zich daarvoor in.

Het Jodendom: Achtergrond en Tradities

Voordat het jodendom een officiële godsdienst werd, was er zo’n 3000 jaar geleden al een Joods volk dat leefde in slavernij onder de Egyptenaren. In die tijd van onderdrukking ontstond het joodse geloof. Het bestaan en de belevenissen van het Joodse volk staat beschreven in hun heilige geschriften.

Volgens een joodse wet ben je alleen joods als je moeder dat is. Maar je kunt je ook bekeren tot het jodendom. Hebreeuws is de taal van het jodendom. Een moderne versie ervan is de officiële taal van Israël: het Ivriet. Het geloof kent verschillende richtingen. Orthodoxe joden volgen heel nauwkeurig de wetten en voorschriften uit de joodse geschriften en ze dragen wat meer traditionele kleding. De liberale joden gaan wat moderner om met de joodse wetten en voorschriften.

Gelovige joden geloven in één god. Als teken van respect spreken ze zijn naam nooit hardop uit: daar vinden ze god's naam te heilig voor. Niemand weet dan ook de precieze uitspraak. In de Hebreeuwse bijbel worden de letters JHWH of JHVH gebruikt als het over god gaat. Joden zelf zeggen Heer, Vader of de Heilige, gezegend is Hij.

Volgens joodse verhalen werd omstreeks 1813 voor Christus Abram geboren in Kanaän, een stuk land waar nu Israël, de Palestijnse gebieden en Libanon liggen. Op het moment dat Abram één god ging aanbidden in plaats van de vele goden die zijn vader vereerde, begon het jodendom. Joden geloven ook dat hun leiders door hun god zijn uitgekozen. Vroeger waren die leiders koningen en rabbijnen. Zij hadden de taak om het joodse volk te onderwijzen. Tegenwoordig heeft het Joodse volk geen koningen meer, maar nog wel rabbijnen. Die houden diensten in het joodse gebedshuis: de synagoge. Het jodendom kent ook belangrijke profeten: mensen die de boodschap van God doorgeven. Beroemde joodse profeten zijn Mozes, Jozua en Samuel. Een belangrijke vrouwelijke profeet uit de joodse geschiedenis is bijvoorbeeld Debora. Deze leiders probeerden het Joodse volk ervan te overtuigen dat zij op een goede manier met elkaar en hun geloof om moesten gaan. De verhalen over bijvoorbeeld Mozes staan ook in de christelijke Bijbel.

Joden wonen overal op de wereld. Er zijn wereldwijd meer dan 15 miljoen joden. De meesten wonen in de Verenigde Staten: zo’n 6 miljoen. In Israël wonen er ruim 5,5 miljoen. In Nederland, maar ook in Marokko, Frankrijk, Rusland, Zuid-Afrika en Australië zijn grote joodse gemeenschappen. Het bekendste symbool uit het jodendom is de davidster. Er klonken geluiden dat er een veilige plek voor hen moest komen. In 1947 adviseerden de Verenigde Naties dat het land dat toen Palestina heette in twee aparte staten moest worden verdeeld: een Joodse en een Arabische. Een groot deel van de Arabische bevolking was het niet met deze plannen eens. Toch werd in 1948 de staat Israël uitgeroepen. Dit leidde tot allerlei oorlogen en conflicten die tot nu voortduren. Er zijn trouwens ook joden die niet achter deze plannen stonden.

Pesach: Het Joodse Paasfeest

Met Pesach herdenken joden de bevrijding uit Egypte. Na 400 jaar in slavernij bevrijdde God het joodse volk uit Egypte. Ze moesten snel vertrekken en hadden geen tijd om hun brooddeeg te laten rijzen. Daarom namen ze platte broden mee: matzes. Vierduizend jaar geleden bevrijdde God het joodse volk uit Egypte, waar ze in slavernij moesten leven. Met Pesach herdenken joden dit belangrijke moment. Pesach betekent “overslaan”. God strafte de mensen in Egypte voor de slavernij door tien rampen te laten plaatsvinden. Pas bij de tiende ramp konden de joden uit het land Egypte vertrekken.

Door het plotselinge vertrek hadden de joden geen tijd om gewone broden te maken. Ze namen daarom matzes mee: platte, ongezuurde broden. Als herinnering hieraan mag er met Pesach niets in huis zijn dat gist of zuurdesem bevat. Geen brood, geen koekjes en bijvoorbeeld ook geen bier. Ook de kinderen helpen mee om alles waar gist in zit weg te halen uit het huis.

Pesach duurt zeven dagen. Op de eerste dag en laatste twee dagen mag er niet worden gewerkt. De dagen daartussen in wel. Het feest begint met de viering van Seder op de eerste avond. De avonden verlopen dan ook volgens een vast patroon dat in een speciaal boekje, de hagada, is beschreven. Je krijgt met de hele familie een speciale maaltijd: een bitter kruid, zout water, een ei, een geroosterd lamsbeen, een zoet fruitmengsel (charoseth) en verse lentegroente. Aan de hand van dit eten wordt het verhaal van de vlucht uit Egypte verteld aan de kinderen. Het bittere kruid herinnert aan de slavernij.

Hierna wordt de echte maaltijd opgediend en zingen families samen vrolijke liedjes. Er staat een extra glas op tafel voor Elia. Elia is een profeet: hij geeft boodschappen van God door. Op de Sederavond kan hij misschien binnenkomen om de messias aan te kondigen: de verlosser die voor een betere wereld zal zorgen. Daarom staat er iets voor hem klaar.

Pesach lijkt wel op het christelijke paasfeest. Deze feestdagen hebben ook met elkaar te maken.

labels: #Pizza

Zie ook: