Herman Brood, het bekende Nederlandse popidool, was bereid alles te doen voor Xandra Jansen, de mooie meid achter de bar van de Amsterdamse discotheek Richter, zelfs de glazen ophalen.
Het was in de vroege jaren 80, het begin van een tumultueus bestaan met een fantastische, onmogelijke man. Toen ze toch verliefd op hem werd, waarschuwde de moeder van Brood: "Je bent een veel te leuk meisje, dit is niet goed voor je." Bijna 15 jaar later verschijnt het verhaal van zijn weduwe, geschreven door Rutger Vahl: Xandra Brood. Rock-‘n-Roll Widow.
Door het succes van de talloze optredens en de vele schilderijen konden Herman en Xandra leven in aangename welvaart. Ze kregen Lola, later kwamen Brenda en Holly. Ondertussen bleef het Nederlandse popidool een gulzige vreemdganger.
Brenda Brood: Aangenomen dochter
Het gezin van Herman en Xandra werd uitgebreid met een pleegdochter, Brenda, die Xandra en Herman als een eigen dochter beschouwden.
Xandra Brood over Herman
Xandra Brood (57) heeft jaren geaarzeld om in te gaan op de verzoeken om haar verhaal over het leven met Herman te vertellen. Nu vond ze de tijd rijp, ook omdat hun dochters volwassen zijn geworden en hun eigen levens leiden. Daarnaast wilde ze eindelijk afrekenen met het eenzijdige beeld van Herman als een rock-'n-roll-junkie.
In de inleiding vertelt ze: "Alsof Herman de hele dag met een naald in zijn arm zat en meisjes zijn bed in sleurde. Ja, dat deed hij ook. Maar hij was zoveel meer. Ik ken niemand die zo hard en geconcentreerd kon werken. Herman leek een losbol en chaoot, maar hij wist verdomd goed waar hij mee bezig was."
"Tot op het allerlaatste moment hield hij zelf de regie", zegt Xandra Brood. "Daarbij was hij de meest bijzondere, veelzijdige en boeiende persoonlijkheid die je je kan voorstellen. Intelligent, lief, egoïstisch, grappig, bot, opgewekt, hard, betrokken, ondernemend, afstandelijk, warm, ongrijpbaar, charismatisch: Herman was het allemaal."
Volgens schrijver Vahl versterkte de dope zijn egoïsme. Xandra kon de aanhoudende vernederingen niet meer aan. Ze verloor het gevoel van samen onoverwinnelijk zijn. Toen ze Herman andermaal ontdekte met een paar jonge meiden greep ze naar een zoutvat op frietkot-niveau en smeet die naar zijn hoofd.
Xandra: "Toen had ik iets van: zo ben ik niet, zo agressief ben ik niet. Nu gaat het te ver. We moesten uit elkaar gaan wonen, een eigen leven leiden."
Maar had ze het eigenlijk al niet heel lang volgehouden? "Dat vraag ik mezelf ook af. Van een andere man had ik het absoluut niet geaccepteerd. Maar Herman heeft op een bepaalde manier iets om zich heen dat-ie er mee wegkomt."
"Het was ook niet zo dat het relaties waren. Hij liep gewoon z’n lul achterna, plat gezegd. Daarna kwam hij thuis, Duplo spelen met de kinderen. Of hij nam ze mee naar comedyclub Toomler, dicht bij huis."
Xandra Brood was als ontwerpster gaan werken bij RTL. Ze ging relaties aan met andere mannen, maar die duurden nooit lang. Herman was de enige die steeds weer terugkwam, ook als vader. Hij bleef de liefde van haar leven, ondanks alles.
Het einde van Herman Brood
Eind twintigste eeuw begon de aftakeling. De speed werkte niet meer in de vaste mix met alcohol waarop Brood zo lang had geleefd en gewerkt. Hij bleef drinken, veranderde in een alcoholisch wrak, kreeg last van incontinentie. Xandra moest hem luiers omdoen.
Op 11 juli 2001 reed Xandra met Brenda en Holly naar het circus. Lola bleef thuis. Bij het passeren van het Hilton Hotel zagen ze dat er een crisishelikopter was geland.
"Kijk mam, er is iets gebeurd!", riep Holly. Xandra Brood wilde er niet voor stoppen. "Ik had haast, zou sowieso niet zijn gaan kijken. Het was net gebeurd. Ik ben er gewoon langs gereden."
Herman was die morgen van huis gegaan zonder iets te zeggen. "Dat was wel raar", zegt Xandra, bijna vijftien jaar later, met het besef: "Hij had het natuurlijk al helemaal bedacht." Toch had ze niet verwacht dat hij er zo uit zou stappen.
"Ik had eerder gedacht dat hij een hersenbloeding zou krijgen. Dat zou helemaal triest zijn geweest. Ik denk dat hij daar al rekening mee gehouden heeft. Dat hij als een kasplantje had moeten eindigen, verzorgd moest worden."
Biografie van Herman Brood
Herman Brood werd op 5 November 1946 geboren in Zwolle. Hij woonde met zijn ouders, zijn broer en zijn 2 zussen op nummer 34 in de Fuchsiastraat, een onopvallend straatje in de Zwolse arbeiderswijk De Pierik. Zijn vader was een machinebankwerker en zijn moeder verstelde kleren.
Zijn vader ging vreemd. Toen dat uitkwam moest hij het huis verlaten, maar hij ging niet ver weg. Hij legde een matras neer in het kantoor van de ijzerfabriek naast het huis waar zijn gezin woonde. Een halfjaar kon hij vanaf het balkon zijn eigen kinderen zien spelen.
Bij Herman thuis werd niets gedaan aan geloof. De twee zonen en twee dochters mochten zelf bepalen hoe ze het leven verklaarden. De piano stond in de woonkamer van het huis die grensde aan de machinefabriek van zijn vader.
Ook tekende hij toen al veel. Als Herman weg was, was hij vaak te vinden op een kamertje boven het magazijn van de fabriek. In alle stilte zat hij daar dan te tekenen. Herman was erg intelligent, maar op school ging het niet goed. Als hij op school was klom hij regelmatig door het raam naar buiten, op weg naar vrijheid.
Herman werd van de HBS afgestuurd toen hij voor de tweede keer in de tweede klas was blijven zitten. Toen Herman op de kunstacademie zat richtte hij The Moans op. De band deed veel optredens voor Amerikaanse militairen in West-Duitsland en Herman kreeg wel eens een pilletje aangeboden om wakker te blijven. Zo begon zijn verslaving.
In 1967 stapte hij over naar Cuby and the Blizzards. Hij ontmoette de toenmalige Miss Groningen Tekie Buissink, met wie hij kort een relatie had. Op 24 mei 1968 werd hun zoon Marcel geboren. Toen de platenmaatschappij ontdekte dat hij drugs gebruikte werd hij uit de band gezet.
Er volgde een onduidelijke periode. Herman belandde vaak in de gevangenis vanwege inbraken en drugshandel. Hij heeft ook nog een korte in Jordanië gewerkt in een kopermijn en als porno acteur. Toch pakte hij in 1974 zijn muzikale carrière weer op.
In 1985 trouwde met Xandra Jansen, samen kregen ze twee kinderen, Lola (1985) en Holly (1994), en een aangenomen dochter Brenda (1979). In de jaren daarna werd hij steeds minder bekend.
Herman acteerde in een toneelstuk en een speelfilm, maar vooral in zijn eigen leven. Ook werd hij steeds actiever als kunstschilder. Hij werkte op groot formaat en met felle kleuren. De keuze voor primaire kleuren kwam grotendeels voort uit noodzaak, omdat hij kleurenblind was.
Vaak bracht hij met zwarte verf letters aan op zijn werk. Hij werd beroemd met zijn openlijke uitspraken in de pers over seks en drugsgebruik. Hij genoot van alle aandacht en werd de bekendste harddrugsgebruiker in Nederland; de 'nationale knuffeljunk'.
Herman trad ook op met zijn vrienden Bart Chabot en Jules Deelder. Tussen 1998 en 2000 hileden ze een theatertournee. Bart schreef 4 biografische boeken over Herman Brood.
Nadat Herman uit de band Cuby and the Blizzards werd gezet deed hij in 1974 mee aan een reunie van de band voor het televisieprogramma Nederpopzien. Vanaf dit moment pakte hij zijn muzikale carrière weer op. Hij speelde korte tijd in de Noord-Hollandse formatie Stud en nam een album op met onder andere Jan Akkerman onder de naam 'Flash & Dance Band'.
Hij zat ook nog even in de band Vitesse, maar na het debuutalbum in 1975 verliet hij de band weer. In 1976 vond een belangrijke ontmoeting plaats met Koos van Dijk, eigenaar van een café ’t Pleintje in Winschoten.
Herman moest die avond met zijn band optreden in dat café. Hij had perongeluk de naald van zijn injectiespuit in de vuilnisbak laten vallen. Koos van Dijk kwam binnen op het moment dat hij de naald in de vuilnisbak aan het zoeken was. In plaats van Herman eruit te zetten hielp Koos mee met zoeken. Sinds die ontmoeting werd Koos van Dijk Hermans manager en werd zijn eigen formatie Herman Brood& His Wild Romance opgericht.
Hij bleef zijn manager tot Hermans dood in 2001. In 1977 kwam het album Street uit dat enthousiast werd ontvangen. Een jaar later volgde Shpritsz. De single Saturday Night werde een grote hit. Duitsland en Frankrijk raakten ook geïnteresseerd in Herman. Zijn optredens werden in die tijd massaal bezocht.
Herman werkte in 1979 mee aan de film Cha Cha van Herbert Curiël. In hetzelfde jaar vertrok hij naar de Verenigde Staten. Zijn Amerikaans tournee was geen succes. Ook het album Go Nutz dat hij daar maakte werd in de Vs en in Nederland afgekraakt. Hierdoor viel Wild Romance uit elkaar en zakte de carière van Herman Brood weer in.
Kort na zijn dood ontstond was er veel vraag naar de schilderijen en zeefdrukken van Herman Brood. Er doken ook veel vervalsingen op. In 2002 was er in het Cobra museum in Amstelveen een eerste overzichtstentoonstelling van zijn werk te zien. Eerder werd zijn werk nooit erkend. Er waren wel veel liefhebbers en zijn schilderijen werden redelijk goed verkocht.
Door de drugs die Herman gebruikte was zijn lichaam in 2001 helemaal opgebrand. Hij deed wel pogingen om af te kicken, maar die hadden geen succes. Het zag er naar uit dat hij nog maar een paar maanden te leven zou hebben. Toen besloot hij om zelf het heft in handen te nemen. En dat deed hij ook.
Herman Brood maakte 11 juli 2001 een einde aan zijn leven door van het dak van het Amsterdamse Hilton-hotel te springen.
''Xandra & alle skatjes, Deze snelheid in plaats van opbranden dat laat ik aan de crematie over. ...Rous door zoals ik deed... en treur niet! Maak er een feest van. Ik zie jullie nog wel eens. Ik ga nu bungy zonder elastiek. Genade - pappa.
Herman Brood heeft op veel mensen een diepe indruk achtergelaten door zijn uitspraken over Sex, Drugs & Rock ’n Roll. Hij werd er ook van beschuldigd dat jongeren door zijn invloed drugs gingen gebruiken.
Herman Brood zei ooit in een interview: '' Ik geef toe dat ik op een gegeven moment wel ben geschrokken dat mijn populariteit mensen tot gebruik zou kunnen aanzetten. Daarom heb ik het nummer Dope Sucks geschreven, maar dat werd verkeerd begrepen''.
Veel jongeren verbonden zijn talent met de dope, ze dachten dat je je talent goed kon laten zien als je dope gebruikte. Toch denk ik dat als Herman Brood er niet zou zijn geweest deze jongeren wel aan de drugs zouden zijn begonnen. Herman Brood was voor hen een symbool voor verzet tegen hun ouders en school.
Maar ik denk dat als hij er niet was, er wel een andere artiest was. Ze kozen er uiteindelijk toch zelf voor om naar zijn muziek te luisteren. En er was natuurlijk ook een grote groep fans van Herman Brood die niets met drugs te maken wilden hebben maar alleen fan waren van zijn muziek.
Herman had niet alleen een slechte invloed. Er is namelijk ook een academie naar hem vernoemd: de Herman Brood Academie. Hij vertegenwoordigt creativiteit, eigenheid, ondernemendheid en zakelijk instinct. Daarom is deze rocklegende van Nederland gekozen tot het boegbeeld van de academie.
Voordat ik aan deze biografie begon wist ik bijna niets over Herman Brood. Ik kende hem als die gast die van het dak af was gesprongen. Maar nu ben ik veel meer over hem te weten gekomen.
Tijdens het schrijven van zijn biografie heb ik ook naar een paar liedjes van Herman geluisterd. Sommige liedjes vind ik wel leuk, maar andere weer minder. Ik vind zijn schilderijen wel heel mooi, dat komt vooral door de felle kleuren die hij gebruikt.
Eerst ging ik op internet informatie over hem zoeken en ik kwam eigenlijk al meteen een paar biografieen over hem tegen. Ze vertelden me allemaal hetzelfde: Herman Brood leefde. Hij deed wat hij wilde, ook al was dat niet altijd goed voor hem. Op jonge leeftijd wist hij al wat hij wilde gaan doen met zijn leven. En hij heeft zijn dromen waargemaakt.
Als kind maakte hij al zijn eigen muziek en daar is hij ook bekend mee geworden. Uiteindelijk is ook zijn kunst bekend geworden. Echt kenners vonden het niks, maar hij liet zich niet tegenhouden. Zo was hij met alles in het leven. Telkens als er een tegenslag was, vocht hij terug. Dat bewonder ik aan hem. Ondanks alle fouten die hij gemaakt heeft in het leven ging hij door.
labels: #Brood
