Het eerste Bijbelboek, Genesis, beschrijft hoe God de mens schiep en met hen leefde in een intieme vriendschap. Hij plaatste hen in een afgebakende paradijselijke omgeving (een ‘hof’ of ‘tuin’) waar verscheidene rivieren stroomden. Een Paradijs vol schitterende planten, dieren en bomen. Twee van die bomen worden specifiek genoemd: de Boom des Levens, waar Adam en Eva zoveel van mochten eten als ze wilden, en de Boom van de Kennis van Goed en Kwaad. Van die laatste mochten ze niet eten.

God gaf de mens een vrije wil. Maar dan komt de slang tussenbeide. Hij maakt Eva wijs dat ze juist gelijk aan God zal worden als ze van de verboden vrucht eet. Eva zwicht voor het aantrekkelijke vooruitzicht en eet van de vrucht. Adam daarna ook.

Eva werd door de slang verleid tot het eten van de verboden vrucht. Adam viel ook in de zonde. Voor velen is dat tegenwoordig niet meer dan een verhaaltje uit de kinderbijbel. Een Joods-christelijke mythe. Maar is dat wel zo?

Bij ons betekent het: een overheerlijke plaats, een plek van grote vreugde. Ons woord ‘Paradijs’ komt van het Latijnse woord ‘paradisus’ en het Griekse ‘parádeisos’. Maar wat betekende het woord oorspronkelijk? Daarvoor moeten we terug naar het oude Perzië. De Griekse en Latijnse woorden voeren namelijk terug naar een oud Perzisch woord: ‘pairidaêza’. Bijzonder genoeg had dit woord een heel andere betekenis, namelijk: ‘omsloten ruimte van de schepping’. ‘Pairi’ betekent ‘rondom’ (als in: ommuurd) en ‘diz’ betekent ‘scheppen’ of ‘creëren’. Zonder dat we het tegenwoordig doorhebben, gebruiken we een woord dat overduidelijk teruggrijpt naar de Hof van Eden.

Niet meer dan een verhaal, denken velen. Het is, zeggen ze, net zoiets als de mythes van de Grieken en Romeinen: verzinsels die men ooit heeft opgetekend en uiteindelijk zijn ze in de Bijbel terechtgekomen. Maar stél nou eens dat de gebeurtenissen in de Hof van Eden echt waar zouden zijn. Dan zou Noach, de verre achterkleinzoon van Adam, die de wereldwijde vloed overleefde in een ark, de geschiedenis zeker aan zijn kinderen hebben verteld. En zijn drie zoons - Sem, Cham en Jafeth - zouden het op hun beurt weer aan hun kinderen en kleinkinderen hebben doorgegeven. Met andere woorden: de eerste volken op aarde zouden de geschiedenis gekend moeten hebben. Volgens sommige onderzoekers is dit ook werkelijk het geval.

De Boom des Levens in Oude Beschavingen

Laten we eerst eens naar de Boom des Levens kijken. Bijna alle vroege grote beschavingen hebben deze boom gekend en afgebeeld. Om te beginnen de volken in het oude Mesopotamië. Bij zowel de Soemeriërs, de Babyloniërs, de Assyriërs als de Hittieten was de Boom des Levens een belangrijk symbool. De boom werd sterk in verband gebracht met de slang, en vaak werden mensen rond de boom afgebeeld die de vruchten aten. Boven de boom werd vaak een adelaar afgebeeld - een Mesopotamisch symbool voor onsterfelijkheid. Bij de Assyriërs was het zelfs zo dat hun koning naast de boom werd afgebeeld met het hoofd van een adelaar.

De Egyptenaren waren ook bekend met de Boom des Levens. Zij meenden zelfs dat de eerste man en vrouw, Isis en Osiris, uit de boom waren ontstaan. Bij de oude Chinezen werd de Boom des Levens zelfs in tempels geëerd. Ook bij hen zat er een slang of draak in de boom, en vaak ook een vogel bovenin - iets wat we bij de Mesopotamische volken ook al zagen. De Grieken noemden het paradijs ‘de hof van de Hesperiden’, en in dit paradijs stond de Boom des Levens met haar gouden appels. De Hesperiden waren zeven nimfen die de boom bewaakten. Die gouden appels zouden voor onsterfelijkheid zorgen en waren aan Zeus en Hera - de eerste man en vrouw en ‘eerste goden’ - gegeven.

Bijna alle volken op aarde beschrijven een eerste mensenpaar. Soms zijn de namen van die twee totaal onherkenbaar, zoals Osiris en Isis, of Zeus en Hera. Maar als het om herkenbaarheid gaat, dan spannen de Indiase Veda’s de kroon: de eerste mens en zijn vrouw worden daarin namelijk Adima en Iva genoemd. In sommige versies wordt de vrouw ook wel Heva of Satarupa genoemd. Deze Adima en Iva werden door Brahma op het eiland Ceylon geplaatst om te wonen. De Indiase Veda’s kennen nog veel meer flarden van onze oergeschiedenis: zij noemen ook de vloedoverlevende, Manu, en zijn zonen Sherma, Charma en Jyapeti (zoals vermeld in het hindoegeschrift Padma Purana).

Hebben die oude volken rond het Midden-Oosten niet gewoon elkaars verhalen overgenomen? Nee. Het verbazende is dat we de Boom des Levens net zo goed terugzien bij veel van de inheemse volken in Amerika, zoals de Olmeken, Maya’s en Azteken. Bij de Olmeken zien we ook weer slangen die om de boom gekruld zijn.

Dat levert een probleem op voor wetenschappers die geloven dat de aarde al heel oud is. Want dit zijn volken die volgens de evolutionistische wetenschap al zeker 10.000 jaar géén contact met elkaar gehad zouden hebben. Hun culturen zouden volledig onafhankelijk van elkaar ontwikkeld moeten zijn. Maar als je gelooft in de Bijbel, dan geloof je dat de volken na de zondvloed in een korte tijd over de aarde zijn verspreid. Als je je realiseert dat deze volken lang na de vloed leefden, dan is het verbazingwekkend dat zij nog zoveel flarden van de geschiedenis in de Hof van Eden kennen. Dat er een heleboel is vervaagd en verwaterd, is dan ook niet vreemd; de geschiedenis werd vanaf Noachs tijd bij veel volken vaak mondeling (en via Sem ook schriftelijk) doorgegeven van generatie op generatie. Dan komen er elementen bij die niet oorspronkelijk zijn, en andere elementen verdwijnen.

Toch zie je door de mythologie te bestuderen duidelijk dat alle oude volken kennis hadden van een Boom des Levens die te maken had met het eerste mensenpaar. En telkens zien we dezelfde elementen terugkomen: een paradijs of tuin, een slang in de boom, onsterfelijkheid en kennis.

De Verboden Vrucht: Meer dan een Appel

De Bijbel zegt niet wat voor een vrucht de verboden vrucht uit het paradijs was. Ons idee dat het om een appel zou gaan, komt uit de Griekse mythologie. En overal op aarde beweren de volken iets anders. Zo zegt een oude Mongoolse legende dat de eerste mens in zonde viel door een pistachenoot te eten! Andere volken hielden het heel vaag. Een Boeddhistische legende uit Ceylon zegt dat de oorspronkelijke inwoners van de aarde ooit vlekkeloos rein waren en in perfecte blijdschap leefden, totdat één van hen ‘een vreemde substantie’ op de bodem van de aarde zag liggen en ervan proefde. Hij haalde de anderen over om het ook te proeven, maar daardoor kregen zij kennis van goed en kwaad en verloren ze hun hemelse staat.

Tja… een appel, een pistachenoot of een ‘vreemde substantie’? Als we terugkijken in de geschiedenis, dan valt op dat de geschiedenis van Eden op een bepaald moment zo sterk verwaterd was dat men de boom of slang zelf ging aanbidden. Men vergat God, de Schepper, en begon dit soort symbolen als iets goddelijks te zien. Zo vereerden talloze volken de slang. Vooral bij indianenvolken zien we dit, maar ook bij de Grieken en de Mesopotamische volken. Hetzelfde gebeurde met bomen.

De oude Grieken versierden tijdens het Saturniafeest bomen en hingen hem vol met ijzeren versiersels. De vroege Baäl-cultus in het Midden-Oosten maakte ook gebruik van het aanbidden van de boom. De Hof van Eden werd zelfs door veel volken nagebootst. Opvallend veel volken kenden vroeger namelijk ‘heilige tuinen’ of ‘heilige boomgaarden’ die in verbinding met het goddelijke zouden staan. Al in de 19e eeuw viel het onderzoekers op dat de aanbidding van bomen en slangen zo opvallend vaak met elkaar verbonden was.

Germaanse Invloeden en het Verhaal van de Hof van Eden

In het noorden en noordwesten van Europa leefden vroeger veel verschillende volksstammen. Vooral de Germanen zijn bekend; zij gaven hun naam zelfs aan Duitsland (‘Germany’). De godsdienst van deze volken kende veel goden en godinnen en allerlei heidense gebruiken. De oude Germanen meenden dat er ‘in den beginne’ niets was dan een gapende afgrond. De almachtige schepper leefde hier, Fimbultyr genaamd, wat ‘machtige god’ betekent. Hij schiep een rijk waar een bron ontsprong in twaalf rivieren, Niflheim. De eerste levende wezens die geschapen werden, waren reuzen, die op een gegeven moment door een vloed werden gedood.

Na deze vloed ontstond de nieuwe wereld, het rijk Midgard, waar de eerste mensen zouden wonen. De naam Midgard komt van de proto-Germaanse woorden ‘medja’ (midden) en ‘gardaz’ (omsloten terrein of ruimte). Letterlijk betekent Midgard dus: een omsloten terrein of ruimte in het midden. En dit omsloten terrein was ook volgens de oude Germanen een ‘hof’ of ‘tuin’. Dat blijkt wel, want ook het Engelse woord ‘garden’ is afgeleid van ‘gardaz’. In deze omsloten tuin werden de eerste man en vrouw geschapen. Dat ging volgens de Germanen als volgt: er waren twee bomen, en daaruit sneden de goden het eerste mensenpaar.

Ook de Boom des Levens zien we terug bij de Germanen. Dit was volgens hen de reusachtige levensboom Yggdrasil, die de toenmalige wereld overkoepelde. Een slang of draak knaagde aan de boom, en niet te vergeten: onder één van de wortels van de levensboom lag de ‘bron van kennis’.

Het is niet moeilijk om de parallellen te herkennen tussen het Noordse scheppingsverhaal en Genesis. Beide beschrijven een wereld waarin rivieren ontsprongen, een paradijs met twee bomen, de schepping van een eerste mensenpaar, een boom des levens met een slang, en zelfs een vloed die door één familie werd overleefd.

De Zondeval: Een Zwartgallig Verhaal of de Geboorte van het Bewustzijn?

“Nee Adam, ik denk liever zelf na over wat goed en kwaad is”, dacht Eva toen ze de appel plukte. Wie kent het verhaal niet? Het verhaal van Adam en Eva in het paradijs. Om het verhaal toch een beetje spannend te maken plantte God een appelboom in het hof van Eden. Het was Eva die zich liet verleiden door de slang. De slang die sluwer was dan alle andere wilde dieren die de Heer God had gemaakt. De slang vertelde Eva dat ze helemaal niet zou sterven, maar dat zij en Adam, als ze van de verboden vrucht zouden snoepen, de waarheid zouden zien. “Je zult helemaal niet sterven! God weet dat je ogen open zullen gaan als je van de boom eet, en dat je dan gelijk zult worden aan God, door de kennis van goed en kwaad.”

Dat wilde ze wel, de waarheid zien. Eva wilde zo graag van die appel eten omdat ze dan wijs zou worden. Ze plukte een vrucht van de boom en at hem op. Ze gaf er ook een aan Adam. De rest is geschiedenis. En ze werden bang. Terecht, want God was boos. Eerst strafte hij de slang. Daarna strafte Hij Eva. En met die nieuwe wijsheid in pacht - de mens is nu net als wij geworden. Want nu weet hij wat goed en wat kwaad is - verjoeg God het tweetal uit het paradijs.

Waar Genesis spreekt over ‘sterven’ zie ik in deze handeling, Eva die snoept van de verboden vrucht, juist de ‘geboorte’ van de mens. De geboorte van de mens die zelf nadenkt, die zich bewust is van zijn eigen daden. De mens die ervoor kiest om te worstelen met ethische vragen. Want is het niet juist dat inzicht, het vermogen om te reflecteren op (wat) goed en kwaad (is), dat de mens tot mens maakt? Het snoepen van de verboden vrucht was geen zonde, maar juist the right thing to do! Eva toont karakter op het moment dat zij laat zien dat zij liever zelf nadenkt over de vraag wat goed en kwaad is, dan het over te laten aan God (of aan een boom). Ik vind haar dapper. Ze is bereid om haar veilige waarheden los te laten. Ze neemt initiatief. Ze laat haar morele overtuigingen niet kritiekloos van een ander afhangen. Ze toont nieuwsgierigheid. Ze gaat op onderzoek uit.

Het ‘scheppingsverhaal’ bevat een rijke les over de relatie tussen het geweten of de morele intuïtie enerzijds en de waarheid anderzijds. Genesis gaat over de prijs die je moet betalen als je kiest voor de waarheid. De waarheid inzien, de ogen openen, de ontdekking dat er nog wereld of een perspectief op de wereld bestaat waarvan je je eerder niet bewust was, het zijn niet voor niets grote thema’s in de literatuur.

Niet alleen Eva werd gestraft. Ook Prometheus, die het vuur stal van de goden en Icarus, die wilde vliegen, werden gestraft voor hun hybris. Met doctor Frankenstein, ‘de nieuwe Prometheus’, die de sterfelijkheid wilde overwinnen en zijn monsterlijke creatie liep het ook slecht af. Het zijn allemaal voorbeelden van mensen, die net als Eva de geheimen van het leven wilden doorgronden en daarvoor werden gestraft.

In onzekere tijden, tijden die vragen om veranderingen en nieuwe inzichten hebben we meer aan figuren zoals Eva dan aan figuren zoals Adam. Adam, die tevergeefs vraagt aan Eva - prachtig geportretteerd door Titiaan - om de appel niet te plukken, is gewoon een sukkel, een angsthaas. Het laatste we waar we in de 21ste eeuw behoefte aan hebben is een ongefundeerde angst voor de toorn van God. We hebben juist mensen nodig die zelfstandig kunnen en durven te denken over grenzen die vervagen, grenzen aan de groei en de inzet van nieuwe technologieën. Mensen die verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen. Net als Eva.

Laten we haar zien als een morele held. De mens stierf niet toen ze van de appel snoepte.

De Bijbel en de Appel: Een Misverstand?

Vraag een willekeurig iemand wat Eva in het paradijs aan Adam gaf en het antwoord luidt ‘een appel’. Wat staat er dan wel in de Bijbel?

Geen appel dus maar een niet nader bepaalde ‘vrucht’. Toch is de appel symbool komen te staan voor de zondeval. Mogelijk is de vrucht in de mondelinge verhalen beland dankzij de Griekse en Keltische mythologie, waarin de appel onder meer symbool staat voor de begeerte. In het Oudengels werd het woord æppel gebruikt als algemene benaming voor fruit. Op schilderijen van de zondeval is de appel steevast de ‘verboden vrucht’, maar in werkelijkheid kan het net zo goed een banaan, dadel, perzik, citroen of olijf zijn geweest.

In het Latijn is het woord voor appel(malus), hetzelfde als het woord kwaad (malus). Daarom kreeg de appel in de middeleeuwen de betekenis van de verboden vrucht die Adam en Eva in het paradijs plukten. In het verhaal van de zondeval wordt echter de appel niet genoemd, er is slechts sprake van een vrucht. Het eten van de vrucht werd een nieuw begin voor hun leven op aarde, een zoektocht naar een nieuw paradijs. Het was ‘door de zure appel heen bijten’, op hun weg met ‘doornen en distels’ zoals voorspeld was.

De Vrucht in het Oude en Nieuwe Testament

In onze taal wordt de beeldende kracht van het woord ‘vrucht’ op verschillende manieren toegepast. We plukken de vruchten van onze inspanningen. Hopen dat we bepaalde inzichten met vrucht kunnen aanwenden. We weten uit ervaring dat niet alles lukt wat we begonnen en concluderen teleurgesteld dat onze inzet zonder vrucht is gebleven. Verkeerde inschattingen of berekeningen kunnen ertoe leiden dat we geconfronteerd worden met de wrange vruchten van onze fouten. Het is verleidelijk te proeven van verboden vruchten (vgl. Gen. 3:1-6). Een mens moet wel sterk in zijn/haar schoenen staan, want een verboden vrucht smaakt het lekkerst (vgl. Spr. 9:17). En tenslotte is het ook waar dat men aan de vruchten de boom kent (vgl. Mat.).

Ongeveer 120x is het Hebreeuwse woord perie in het Oude Testament te vinden. Het betekent in de eerste plaats ‘vrucht’ - onder meer van een boom (Gen. 1:29); van een wijnstok (Zach. 8:12); of van een vijgenboom (Spr. 27:18). Een ‘èrèts perie is een vruchtbaar land (Ps. 107:34). De ‘vrucht’ die groeit in de schoot van een vrouw kan eveneens met perie worden aangeduid (Gen. 30:2; Deut. 28:4,11,51; 30:9; vgl. Luc. 1:42). Dat geldt ook voor het resultaat of de opbrengst van het werk dat iemand verrichtte of de inspanningen die hij/zij zich getroostte (Ps. 104:13; Jes. 3:10; Jer. 17:10; Am. 6:12; etc.).

Het Griekse woord voor ‘vrucht’ - karpos - komt in het Nieuwe Testament vooral in de vier evangeliën geregeld voor - in het bijzonder in gelijkenissen heeft karpos een concrete betekenis (Mat. 13:8; 21:34,41,43; Mar. 4:7-8,29; 12:2; Luc. 12:17; 13:6-7; 20:10).

Het woord ‘vrucht’ is een verzamelnaam: veldgewassen brengen vruchten voort (Gen. 4:3; Ps. 72:16; 2 Tim. 2:6); maar dat geldt evenzeer voor bomen en struiken (Gen. 1:29; Mar. 11:14); ook kan gesproken worden van de vruchten van de wijnstok of van de wijngaard (2 Kon. 19:29; Mar.

In het bijbels liefdeslied wordt over vruchten gesproken in relatie tot het liefdesspel. In een beurtzang van bruid en bruidegom bezingt de laatste zijn geliefde: ‘Een gesloten hof ben je, mijn zuster, mijn bruid, een gesloten hof, een verzegelde bron. Je staat in bloei als een lusthof vol granaatbomen met kostelijke vruchten…’ (Hoogl. 4:12-13). In haar reactie spreekt de bruid niet minder poëtisch en niet minder onverbloemd haar verlangen naar haar minnaar uit: ‘Steek op, noordenwind, kom, zuidenwind, en blaas over mijn tuin, zodat de geuren zich verspreiden! Laat mijn lief in zijn tuin komen en er genieten van de kostelijke vruchten!’ (Hoogl.

Ernstiger en aanzienlijk ingetogener klinken de woorden van de Spreukendichter: ‘Mijn vrucht is meer waard dan goud, dan zuiver goud, mijn opbrengst meer dan voortreffelijk zilver’ (Spr. 8:19). Hij geeft prioriteit aan de wijsheid die het recht liefheeft en in eenzelfde geest kan de profeet spreken over ‘de vrucht van gerechtigheid’ (Am. 6:12). Zo opent ook het boek der Psalmen: ‘Gelukkig de mens die niet ingaat op de raad van bozen, niet op het pad van zondaars staat, niet in de kring van schampere spotters wil zitten, maar vreugde beleeft aan de Wet van de Heer, ja, dag en nacht daaruit zacht reciteert. Hij is als een boom, geworteld aan stromend water, die elk seizoen opnieuw vrucht draagt (Ps.

Vrucht symboliseert het resultaat van inspanningen (Spr. 16:30; Rom. 1:13), de consequentie van een bepaalde manier van handelen (Jes. 3:10; Mi. 7:13; Spr. 1:31) of ook spreken: ‘Van de vrucht van iemands mond worden zijn ingewanden verzadigd en hij verzadigt zich met wat zijn lippen opleveren. Dood en leven zijn in de macht der tong; wie zijn tong graag gebruikt, zal haar vruchten eten’ (Spr. 18:20-21; Jes. 57:19; Hebr.

In het Nieuwe Testament komen soortgelijke beelden voor. Zoals in de bekeringsoproep van Johannes de Doper: ‘Breng liever vrucht voort waaruit bekering blijkt’ (Mat. 3:8); en de in de aanhef genoemde passage uit de Bergrede: ‘Aan hun vruchten zul je ze kennen. Men plukt toch geen druiven van doornstruiken en geen vijgen van distels? Zo brengt iedere goede boom goede vruchten voort, maar de zieke boom brengt slechte vruchten voort. Een goede boom kan geen slechte vruchten voortbrengen en een zieke boom geen goede. Iedere boom die geen goede vrucht voortbrengt, wordt omgehakt en in het vuur gegooid. Aan hun vruchten zul je ze dus kennen’ (Mat.

Symbolisch is de strekking van het verhaal over de vijgenboom aan de weg tussen Jeruzalem en Betanië. Hij staat volop in blad, maar heeft (nog) geen vruchten. Volgens de evangelist Marcus was het zelfs niet de tijd van de vijgen (Mar. 11:13). Toch bestraft Jezus de boom: ‘Laat niemand ooit nog vruchten van je eten’ (Mar. 11:14). De volgende morgen constateren zijn leerlingen dat de vijgenboom verdord is (Mar. 11:20-21). Tussen beide passages staat het verhaal over ‘de reiniging van de tempel’ door Jezus (Mar. 11:15-19). Het is onmiskenbaar dat de evangelist een relatie heeft gelegd tussen beide verhalen: de tempel functioneert wel, maar brengt geen ‘vruchten’ voort. Met deze kritiek plaatst Jezus zich in de traditie van de oudtestamentische profeten die het doen van recht en gerechtigheid belangrijker achtten dan het brengen van offers: ‘Barmhartigheid wil Ik en geen offer’ (Mat.

Minder radicaal is de gelijkenis over ‘de onvruchtbare vijgenboom’ (Luc. 13:6-9). De Heer van de wijngaard waarin de vijgenboom staat, ontdekt dat de boom geen vruchten voortbrengt. Hij zegt tegen de wijngaardenier: ‘Dit is nu al het derde jaar dat ik kom kijken of er aan deze vijgenboom vruchten zitten, en er geen vind. Hak hem maar om’. De wijngaardenier vraagt geduld: ‘Mijnheer, laat hem dit jaar nog staan, zodat ik de grond eromheen kan omspitten en bemesten. Wie weet draagt hij dan volgend jaar vrucht. Zo niet, hak hem dan maar om’ (Luc.

Wie tot de volgelingen van Christus behoort -deel uitmaakt van het lichaam van Christus (1 Kor. 12) - brengt ‘vruchten’ (werken) voort die representatief zijn voor die verbondenheid: ‘Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, vertrouwen, zachtmoedigheid, zelfbeheersing’ (Gal. 5:22; vgl. Rom. 6:22; Ef.

In het vierde evangelie speelt het beeld van de vrucht een rol in het kader van een andersoortige ‘christologische voorstelling’: ‘Ik ben de ware wijnstok en mijn Vader is de wijngaardenier. Als een van mijn ranken geen vrucht draagt, snoeit Hij die weg. En als een rank wel vrucht draagt, snoeit Hij die bij, zodat zij gezuiverd wordt en nog rijkelijker vrucht draagt’ (Joh.

Jaarlijks worden in ons land bloemen-, fruit- en groentencorso’s gehouden. Vruchten van bomen, tuinen en akkers, verschillend van vorm, kleur en smaak. Dit alles is het resultaat van ploegen, snoeien, zaaien, onderhouden (beschermen tegen onkruid en ongedierte) en oogsten. Vol verwondering aanschouwen we het prachtige vruchtenspel. Bij de bespreking van het woord vrucht valt te denken aan het verzamelen van vruchten, eventueel in samenwerking met de aanwezigen. Aldus illustreren we wat er allemaal in de schepping aanwezig is. We kunnen van hieruit naar andersoortige vruchten gaan; bijvoorbeeld ideeën, met de hand vervaardigde voorwerpen en activiteiten. Tot slot komen we uit bij de vruchten van de mens, overdrachtelijke vruchten: leven naar de Tora, de Bergrede en de Geest.

Hoe verklaren we het dat zoveel volken op aarde de Hof van Eden kenden en wisten van de schepping en de zondeval? Geleerden breken er al lange tijd hun hoofd over. Wie in de Bijbel gelooft, heeft echter een goede verklaring voor het verschijnsel. De Hof van Eden heeft echt bestaan en de volken komen voort uit Noach. De eerste generaties hebben de geschiedenis van vader op zoon doorverteld.
Aspect Beschrijving
Paradijs Een afgebakende, vruchtbare omgeving geschapen door God.
Boom des Levens Een boom waarvan Adam en Eva onbeperkt mochten eten.
Boom van Kennis van Goed en Kwaad Een boom waarvan het verboden was te eten.
Slang Verleidt Eva om van de verboden vrucht te eten.
Verboden Vrucht Niet gespecificeerd in de Bijbel, vaak geïnterpreteerd als een appel.
Zondeval Adam en Eva eten van de verboden vrucht en worden zich bewust van goed en kwaad.

labels:

Zie ook: