Tokio stond al tijden op mijn wishlist, Japan eigenlijk. Ik bedoel, als je van eten houdt, en dat doe ik (ik noem mezelf niet voor niets serious foodie), tja dan is Japan wel een moetje eigenlijk. Noem het onderdeel van een culinaire opvoeding. De beste tempura, goddelijke ramen, yakitori en zelfs pizza.

Zoals bij iedere reis doen we altijd grondig onderzoek. Dus toen mijn vriend en ik het weer hadden over een verre reis, bracht ik Tokio ter sprake. Na wat overtuigende argumenten was hij om en boekten we een retourtje naar Tokyo. Waar te eten in Tokio? Welke restaurants in Tokio mogen we echt niet missen? En toen bam! Ik geloof dat ik nog nooit zoveel tips heb gehad. Waslijsten van must eats. En natuurlijk sprak ik ook zelf mensen en zodra ze hoorden dat ik naar Japan ging, hoppa hier wat tips. Uiteraard benaderde ik zelf ook een paar mensen die ik food wise nogal hoog heb zitten.

En dan kom je in een situatie dat je eigenlijk een overkill hebt aan informatie. Als mensen hun zin begonnen met ‘Oh ga je naar Japan, ik heb nog wel…’. ‘Nee, alsjeblieft niet! Geen tips. We hadden immers maar vijf dagen in deze Japanse hoofdstad. En wat je dan gaat doen is de tips eruit lichten van de mensen waarvan je weet dat je dezelfde smaak hebt of waarvan je weet dat ze superkritisch zijn of behoorlijk wat hebben getest om zo de beste spot eruit te pikken.

Tips van Kenners

Zo kreeg ik tips van Kenchiro Uki. Wellicht heb je mijn interview met hem gelezen. Zijn vader verliet ergens in de jaren ’70/’80 Japan met slechts één noedelmachine en een koffer met spullen en settlede zich in Hawaii. Daar ging hij noedels maken en de deuren langs om zijn noedels te verkopen. Eerst kleinschalig, maar inmiddels is Sun Noodles uitgegroeid tot één van de grootse noedelproducenten. Ze staken de zee over naar Los Angeles en David Chang (ja die van Momofuku) haalde hun noedels naar New York. Zelfs Ivan Ramen gebruikt hun noedels. Toen ik Kenshiro ontmoette op mijn Amsterdam Ramenfestival (waarvoor hij speciaal vanuit New Jersey voor één dag was komen overvliegen) was het duidelijk dat hij verstand heeft van noedels. Dus toen hij met zijn lijst van ramenfavorieten kwam was ik uiteraard mega blij. Ik heb dus zeker een paar van zijn ramenrestaurant tips in Tokio geprobeerd.

Soba Restaurant Nezu Takajo

Eigenlijk hadden we bedacht dat we soba pas in de Japanse Alpen zouden gaan eten. Want dat is waar ze in de bergen bekend om staan: hele goede soba maken. Maar toen we totaal gejetlaged aankwamen in Tokio en we sobarestaurant Nezu Takajo tegenkwamen besloten we plaats te nemen op de grond aan de lange lage tafel. Dit kleine tentje zit in een woonwijk en is best lastig te vinden omdat hij zich schuil houdt in een klein steegje. De zaak is stijlvol minimalistisch en heeft dus alleen lage tafels waar je jezelf onder moet vouwen. Ze spreken nauwelijks Engels (love it) en serveren alleen maar sobagerechten. En dat doen ze behoorlijk goed.

Udon bij Shin Udon

Ik ben gek op udon. Al vanaf de eerste keer dat ik het at. Ik denk dat ik vijf ofzo was. Dus toen ik hoorde over udonrestaurant Shin Udon, moest ik hierheen. Oh yes! Rij of geen rij, we zouden gaan. Toen we bij dit udonrestaurant in de wijk Shinjuku aankwamen stond er een minirij. Ik denk een mannetje of acht. Terwijl we in Nederland meestal linea directa rechtsomkeer maken als je bij een restaurant moet wachten en een note to self maakt dat je voortaan even moet reserveren, kun je bij veel zaken in Japan niet reserveren en betekent een lange rij dat het eten er goed is. Zodra Japanners een rij zien, gaan ze netjes in de rij staan. En wij gedragen ons als echte Japanners, dus we sluiten achteraan aan.

Terwijl we wachten kan ik door het raampje turen naar de udonmeester die stevige hompen deeg rolt tot lappen deeg en deze door de udonmachine haalt. Daarna mogen we aan tafel. Aan bar eigenlijk, want we krijgen twee barkrukken toegewezen. Ik zit nog niet eens of mijn kom met udon staat voor mijn neus. Japanners zijn zo heerlijk efficiënt. Terwijl we buiten in de rij stonden werd ons al een (Engelse) menukaart aangereikt en konden we onze bestelling doorgeven. Mijn keuze: udon met Parmezaanse kaas, ei en een tempura bacon. En wat ben ik lyrisch over mijn keuze, want deze kom udon is de meest mooie fantastische udon dat ik ooit heb mogen eten. De noodles zijn dik en zo chewy. Niet normaal. En dan die romige Parmezaan-ei-saus. Wauw! Extra lekker met de zwarte peper, bosui en een giga stuk krokante tempura bacon.

Shin UdonShibuya-ku, Tokyo Yoyogi 2-chome, No. 20, No.

Verborgen Parel: Eten Onder de Grond

Wist je dat je in Japan de mooiste parels vindt onder de grond? Jawel een heleboel metro- en treinstations in Japan hebben een geweldig restaurant en izakayaanbod. Sommigen hebben een paar goede eetspots terwijl sommige stations een giga foodcourt hebben. Zo heeft Tokyo Station in de hoofdstad meerdere verdiepingen aan restaurants, izakaya’s en foodshops. Er is zelfs een ramenstreet, maar ik had het aanbod aan ramenrestaurants in deze gelijknamige straat wat groter verwacht. Als je van tempura houdt (wie houdt er nou niet van vers gefrituurde veggies en vlees en vis?) moet je zeker eens gaan buurten bij Tenkiyo in Tokyo Station. Tenminste als je het kunt vinden. Wij hadden nogal moeite met het vinden van dit tempurarestaurant, maar het is ons gelukt.

Pizza in Tokio? Jazeker!

Kwijlend bekeek ik de Ugly Delicious aflevering waarin David Chang op zoek gaat naar de perfect pizza. Geheel tegen mijn verwachting in bezoeken ze ook Tokio. Schijnbaar zijn Japanners heel erg goed in het bakken van Napolitaanse pizza. Op zich niet zo gek als je je bedenkt dat Japanners een groot talent hebben voor dingen adopteren en ze te perfectioneren. Seirinkhan in de wijk Meguro City wordt bezocht door David en zijn gang en wij besluiten er te lunchen. Ze gaan open om 11.30 uur en wij arriveren om 11.15 uur. Het personeel is nog aan het eten en wij zijn de eerst wachtenden. Op de begane grond bevindt zich de counter en de houtoven waar krokante pizza’s uit geschept worden. Op de eerste en tweede verdieping van het smalle pand bevinden zich de kleine tafeltjes. Ze hebben maar twee soorten pizza op de kaart staan: Marinara en Margherita. Twee fantastisch mooie en smakelijke pizza’s verschijnen op tafel. Mooie luchtige korst, simpele topping en één en al heerlijkheid.

Superfluffy Pancakes bij Flipper’s

Je hebt fluffy pancakes en superfluffy pancakes! Bij Flipper’s eet je de laatste. En als ik zeg superfluffy dan bedoel ik zo fluffy dat je niet weet waar je moet beginnen. De pannenkoeken zijn een paar centimeter hoog en wanneer je je mes erin zet zakt hij gewoon naar beneden. Flippers heeft behoorlijk wat vestingen in Tokio, maar wij gingen naar hun locatie in Shibuya. De zaak is goed verlicht met roze accenten. Ik nam een bubble tea (in een zakje!) en pancakes met fruit (leek het nog een beetje gezond).

Ohitsuzen Tanbo: Rijst Perfectie

Ik ben opgegroeid met witte rijst. En mijn moeder neemt het stomen van haar rijst heel erg serieus. Rijst is bij ons thuis dan ook niet louter een bijgerecht, het is een gerecht op zich. Ik kan daardoor enorm genieten van een kom goed gestoomde witte korrels. Het zal je niets verbazen dat de Japanners rijst stomen ook tot een sport hebben gebombardeerd. De chefs die volgens velen perfecte rijst stomen houden hun rijststoomtechnieken dan ook angstvallig geheim. Ohitsuzen Tanbo is zo’n zaakje waar ze waanzinnig goede rijst serveren. De Japanse rijst is anders dan de Chinese variant. De rijstkorrels die Chinezen gebruiken zijn lang, iets bol in het midden en lopen smal toe. Terwijl Japanners short grain rice gebruiken. Beiden vind ik prachtig. Ohitsuzen Tanbo is wederom wat lastiger te vinden. Het zit blijkbaar in de kelder van een pand. Schuif de deur opzij en je treft een mini-zaakje aan met een paar tafeltjes. Bestel hun lunchset en eet je perfect gestoomde rijst met zalmeitjes, gepekelde veggies en mooie vis. Giet wat rijstthee bij je rijst en breng het op smaak met wat soja.

Kikanbo: Pittige Ramen Sensatie

Er zijn zo’n 3000 ramenrestaurants in Tokio. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik ze niet allemaal bezocht heb. Ook was het onbegonnen werk om ze allemaal te bestuderen om te beoordelen of ze een bezoek waard waren. Dus vroeg ik Kenshiro Uki van Sun Noodles om tips. Kikanbo is te vinden op Google Maps, maar als je eenmaal voor het restaurant staat staan er alleen maar Japanse tekens op de gevel. Gelukkig is er altijd wel iemand die een foto van de voorkant op Google Maps post en we vergelijken de foto met het pand waar we voor staan. Het lijkt erop. Daarnaast staat er een rij van zo’n acht Japanners. Dus let’s do it! Bij de meeste ramenrestaurants in Tokio bestel je je gerechten en drankjes bij een vending machine. Bij Kikanbo is dat niet anders. Een kom ramen, druk op de knop. Een ei, druk op de knop. Druk op de knop voor een biertje. Je tickets liggen onderin de lade en die geef je dan aan de chef of een andere medewerker. Vervolgens ga je in de rij staan wachten totdat je aan de beurt bent.

Ik kijk omhoog en kijk in de ogen van een paar duivelspoppen. De zaak is behoorlijk donker en inderdaad we konden kiezen uit pittige ramen of hele hele pittige ramen. Ok, ze gaan hier blijkbaar voor een soort van helachtige pittige ramensfeertje. Ik heb mezelf net geïnstalleerd en mijn bowl of ramen staat al voor mijn neus. Slabbertje om en slurpen maar. Ik heb gekozen voor medium pittig en het zijn zakdoek in de hand en deppen maar praktijken hoor. Maar man man wat is dit een fijne ramen. De broth is zo mooi diep van smaak en de pittigheid is zo fijn intens. De noedels zijn lekker chewy en ik vind de sfeer, hoe duister en een beetje vreemd ook, erg prettig.

Shibuya Wine Bar Cabotte

We gaan weer naar onze favoriete wijk Shibuya. Want daar zat ons uber chille hotel The MUSTARD Hotel een kersvers hotel met een ideale ligging als uitvalsbasis om Shibuya te ontdekken. Op steenworpafstand van ons hotel in Tokio lag een te cute wijnbarretje Shibuya Wine Bar Cabotte genaamd. Je moet de kelder in duiken en eenmaal binnen tref je een mini ruimte aan met een bar (met plek voor vier man) en een soort van schiereiland waar weer zo’n zes man kan zitten. De eigenaren zijn helemaal gek van wijnen en maken wijnreizen naar Frankrijk en Franse wijnmakers weten het barretje ook te vinden. Manlief staat achter de bar en schenkt wijnen op glas voor 10 yen. Wil je een fles, vraag dan naar zijn mooie wijnkaart. Zijn vrouw staat in de keuken en kan bijzonder goed koken. Ze maakt verrassende gerechten zoals een stoofpotje van de tweede maag van de koe, maar ze heeft ook een paar mooie veggie gerechten op de kaart staan. Alle gerechten van de dag staan in het Japans op een krijtbord gekrabbeld, maar ze legt graag in het Engels uit wat alles is.

KushiWakaMaru: Yakitori Perfectie

Een yakitori scoren in Japan is niet zo heel erg moeilijk. Er zijn volop yakitoribarretjes en je kunt ook naar Memory Lane (ook wel piss alley genoemd) dat als bijnaam Yakitori Alley wordt genoemd. Deze smalle steeg stikt van de yakitoribarretjes en als je er doorheen loopt zie links en rechts kleine eetstandjes waar kipspiesjes op de houtskoolgrill liggen. Persoonlijk vond ik de steeg nogal toeristisch en druk. Dus het voelde niet helemaal jofel voor ons. Na nog een paar ok-ish yakitori avonturen besloten we een bezoek te brengen aan KushiWakaMaru. Wanneer ik mijn hoofd onder het gordijntje door steek zie ik een vierkantvormige zaak. Links in de zaak een open keuken waar de gasten in een Unoxworst om de yakitorimeester heen zitten (een dik plastic gordijn houdt het rondspetterend vet en de marinade weg bij de gasten) en rechts kleine tafeltjes die allemaal bemand zijn met druk etende mensen. Japanners welteverstaan, want hier is wederom geen niet-Japanner te bekennen. Goedgekeurd dus.

Er is nog een plekje voor twee vrij aan de bar. Yes! We lopen onder het horen van meerdere ‘irasshaimase’ naar de ons toegewezen krukken. Vanaf onze plek hebben we goed zicht op de grill master. Hij heeft bijna continu zijn ogen gericht op het houtskool en de stokjes die erop liggen. Af en toe herschikt hij de gloeiend hete kolen en strijkt hij wat van zijn marinade over de stokjes. De assistent van de grillmeester zet een groot bord met hierop twee citroenpartjes op de verhoging voor onze neuzen neer. Hierop worden later de klaar-om-te-eten yakitorispiezen gedropt. We bestellen van alles. Hart, maag, kipfilet, kippendij, de met kaas gevulde groene pepers ingewikkeld in spek, bosui, mochispiezen, kippengehaktballetjes. De stokjes van de grill worden in een rap tempo op het bord gelegd en wij eten ze gulzig op en spoelen het weg met ijskoud bier. Deze plek is goud! Dit is de beste yakitori dat we ooit gegeten hebben. De kale stokjes gaan in de houten hoge beker, we rekenen af en staan weer voldaan buiten. KushiWaraMaru is geweldig! KushiWakaMaru. The Stick Factory.

Din Tai Fung: Dim Sum in Tokio

Ok, ik had niet verwacht dat ik zou gaan dim summen in Japan. Niet omdat je er niet goed kunt dim summen, Japanners kunnen alles verdraaid goed maken, dus ook dim sum. Nee de reden dat ik dim sum niet op de planning had staan was omdat ik tig andere dingen wilde proberen. Maar tja als Din Tai Fung, de wereldbekende uit Taiwan afkomstige dim sum keten, een vestiging in de buurt van je hotel heeft, tja dan maak je wel even een pitstop om je tanden in hun xia long bao te zetten. Want dat is waar dit dim sum restaurant bekend om staat. Hun xia long bao. Misschien heb je wel de aflevering van Anthony Bourdain in Taipei gezien? Voor wie nog een xia long bao maagd is. Deze dumpling is gevuld met een heerlijke broth. Het deeg is niet te dik, niet te dun, nee hij is perfect. Je wipt de soepdumpling op je porceleinen lepel, giet er wat azijn en gember overheen, bijt voorzichtig in het deeg zodat de broth zich kan mengen met het azijn en hapt dan in één hap alles weg. Ik zweer het je, het is goddelijk.

Mouko Tanmen Nakamoto: Nog Een Ramen Aanrader

Ook aan dit ramenrestaurant wat wederom een tip was van Kenshiro ging een zoektocht vooraf. Geen Engels te bespeuren vanaf de buitenkant. Dus nadat ik de trap ben afgedaald (Mouko Tanmen Nakamoto zit in het souterrain) en mijn hoofd om de hoek heb gestoken en ‘Mouko?’ riep en er ‘Hai!’ als antwoord klonk wisten we dat we goed zaten. Ook hier plaats je weer je bestelling bij de machine. De uitdaging was hier wat groter omdat alles in het Japans stond. Maar we kregen wat hulp van de aardige ober. Het ramenrestaurant heeft een no photo policy, dus we hebben onze kom met ramen in ons geheugen opgeslagen. En dit is er zeker eentje om naar huis te schrijven. Mooie volle spicy broth, fijne chewy noodles en een heerlijke topping. Topzaak.

Namikibashi Nakamura: Izakaya Favoriet

Izakaya’s zat in Tokio, in heel Japan eigenlijk. Maar Namikibashi Nakamura is toch wel onze favoriet. Izakaya’s komen in alle soorten. Super low key, beetje scruffy zelfs tot aan wat meer high end. Namikibashi Nakamura is wat fancier dan de meeste izakaya’s. De zaak is groot voor Japanse begrippen en heeft een open keuken dat de hele breedte van de zaak beslaat. Toen wij kwamen hadden ze nog twee plekjes vrij aan de bar en konden we alleen kiezen uit een vijf- of zevengangen kaiseiki omakase menu. We gingen voor zeven gangen en dit waren zeven geweldige gangen.

Budgetvriendelijke Tips en Overwegingen

Japan heeft de reputatie om bizar duur te zijn terwijl dit eigenlijk best wel mee valt. Ja, je kunt er heel veel sterren eten voor een fortuin, maar je hebt ook voor 8 euro een enorme kom ramen of curry. Tip: de meeste dure restaurants hebben een veel goedkoper lunchmenu.

In Tokyo kan je het eten in een restaurant zo exclusief maken als dat je zelf wilt, een chefkok als Jiro Ono rekent al snel minimaal €150-200 voor enkele stuks sushi bijvoorbeeld. Echter zal het je verbazen dat de gemiddelde prijzen van uiteten gaan in Tokyo z’n 37% lager liggen dan in Amsterdam. Een goedkope maaltijd ligt rond de €7,50 (ramen bowl bijvoorbeeld) en een diner voor twee rond de €37,50.

Gemiddeld gaven wij slechts €26 per persoon per dag uit aan eten en drinken. Vaak haalden we ontbijt of lunch bij de 7-eleven of Family Mart, waar je een hoop verse producten vindt en je eindeloos veel opties hebt voor ieder moment van de dag. Dineren deden we dan wel weer vaak buiten de deur. Daarnaast hebben we een keer tijdens onze reis een zeer luxe, exclusief sushi-diner geboekt en dat is bij dit budget inbegrepen. Ook vind je in Japan een hoop betaalbare bakkertjes en sushi is goedkoper dan in Nederland.

Er zijn genoeg manieren om tijdens je reis door Japan te besparen op de kosten. Reis met bussen en lokale treinen in plaats van met hogesnelheidstreinen. Dit scheelt enorm veel in de prijs. Tijdens mijn eerste reis naar Japan koos ik enkel voor bussen en dit scheelde meer dan de helft qua kosten.

Top 10 betaalbare restaurants in Tokyo

  • Tonkatsu bij Maguro (wijk: Akihabara)
  • Udon bij Mentsu-dan (wijk: Shinjuku)
  • 35 Steps Bistro (wijk: Shibuya)
  • Ramen street (Tokyo treinstation)
  • Sushi bij Midori (wijk: Shibuya)
  • Kaikaya by the sea (wijk: Shibuya)
  • Unagi don bij Unagi Irokawa (wijk: Asakusa)

Gemiddelde kosten per dag per persoon:

CategorieKosten
Eten en Drinken€26
Vervoer (inclusief OV, autohuur, camperhuur, benzine en parkeren)€38,30
Accommodatie€40
Activiteiten€6,80
Overige kosten€2,20

labels:

Zie ook: