Bij Van Krieken Koffie zien we koffie als meer dan een warme oppepper, het is een moment. Koffie zorgt voor beleving en verbinding. Dat dragen we graag uit als Brabantse koffieleverancier.

Koffie in de Nederlandse Taal

De Nederlandse taal zit vol met verwijzingen naar koffie. Dat is niet gek natuurlijk als je kijkt naar onze geschiedenis vol koffiehandelaren. Misschien wel één van de bekendste eerste zinnen uit een Nederlands boek luidt: “Ik ben makelaar in koffie, en woon op de Lauriergracht No.

De Uitdagingen van Koffiezetten en Oplossingen

Een kopje koffie dat te waterig of slap smaakt, is een grote teleurstelling, vooral als je snakt naar die volle smaak. Gelukkig is dit probleem meestal gemakkelijk op te lossen.

Niets is zo teleurstellend als een kopje koffie dat te bitter smaakt. Gelukkig zijn er verschillende oorzaken te benoemen en oplossingen te delen om bittere koffie te voorkomen. Zo kan jij iedere dag genieten van jouw perfecte bakje koffie.

Baal je ervan dat je kopje koffie net niet zo lekker smaakt als je had gehoopt? Vind je het te zure koffie? Geen zorgen, je bent niet de enige! In dit blogartikel gaan we dieper in op de oorzaken van zure koffie en bespreken we handige tips om dit probleem te verhelpen.

Koffie op de Camping: Een Essentieel Moment

Koffie op de camping is een essentieel moment voor koffieliefhebbers. Of je nu geniet van de rust in de natuur of wakker wordt na een frisse nacht in een tent, een goede kop koffie hoort erbij. Hoewel een grote koffiemachine geen optie is, zijn er genoeg manieren om heerlijke koffie te zetten tijdens het kamperen.

Koffie op Kantoor: Onmisbaar

Bestaat er een betere combinatie dan koffie en kantoor? Wij denken van niet. Dit gouden duo hoort bij elkaar. En we kunnen wel duizend redenen bedenken waarom. Koffie is onmisbaar op kantoor. We zien het als olie voor de motor van je auto. Hierdoor blijft de motor optimaal werken.

Een goede kop koffie is onmisbaar op de werkvloer. Een heerlijke bak koffie die je altijd een warm en huiselijk gevoel geeft, ook als je op kantoor bent. Dat is wat je van een koffieapparaat voor bedrijven van Van Krieken Koffie kunt verwachten. Geen bakkie slootwater dat je vlug naar binnen giet, maar een kop kwaliteit.

Onderhoud van de Koffiemachine

In de zakenwereld is een goede kop koffie meer dan alleen een drankje. Het is een symbool van gastvrijheid, een teken van waardering voor medewerkers en een manier om klanten welkom te heten.

Je wil natuurlijk altijd genieten van het lekkerste bakkie koffie. Om daar altijd zeker van te zijn, is het goed onderhouden van je koffiemachine van essentieel belang. Bij Van Krieken Koffie werken we met fullservice koffiebeleving. Bestel je onze koffiebonen bij je koffiemachine? Dan is het onderhoud bij de service inbegrepen.

Koffiezetapparaat voor een Klein Kantoor

Wil jij lekkere koffie op kantoor, maar weet je niet welk koffiezetapparaat het beste is en waar je op moet letten. Geen nood, Bij Van Krieken Koffie helpen we je graag verder. Zeker als je een koffiezetapparaat zoekt voor een klein kantoor. Deze mag niet te groot zijn en veel ruimte in beslag nemen.

Koffieplantage ‘du Haut-Bamoun’ nabij Foumban

Tot in de jaren ’50 gold: als de Europeaan naar de evenaar trok, had hij vijftig procent kans op een bankroet of een voortijdige dood. De hitte was niet te harden. Elk talent en iedere discipline waarover de Europeaan beschikte, spoelde tezamen met het gutsende zweet uit zijn lichaam.

Na een bizarre reis door de zogeheten Franse Sahara en een daarop volgende, nog curieuzere tocht, met twee mondaine dames via Noord-Nigeria en door wat we nu de Sahellanden noemen, kwam mijn vader terecht in - zoals het toen heette - de Franse Kameroen. Met een sterk staaltje bluf had hij een baan weten te bemachtigen als manager van een van de grootste koffieplantages in de omgeving van Foumban. Er was alleen één probleem, hij wist niets van de koffieteelt. Dus nadat hij in de havenstad Douala de twee mondaine dames had uitgezwaaid (zij trokken verder naar Fernando Po), spoedde hij zich naar de plaatselijke bibliotheek. Daar verslond hij alle boeken die hij maar kon vinden over de koffieteelt. Vervolgens reisde hij twee weken later met een uitpuilende ordner met aantekeningen over van alles en nog wat - als het maar koffie betrof - richting Foumban.

Vanaf nu beschikte hij over het lot van een stel Franse assistenten, een paar honderd landarbeiders, honderden stuks vee (de plantage was een blijkbaar een ‘combi-bedrijf’) en honderden koffiebomen. Hoe te beginnen? En vooral hoe om te gaan met de Franse assistenten die veel meer wisten over de koffieteelt dan hij en die vanaf dag één met hun wantrouwende blikken zijn gestuntel volgden. Wat ze vooral dwars zat was dat een niet-Fransoos hun baas werd.

De zojuist opgedane boekenwijsheid zette hij volop in en daarnaast gebruikte hij de rudimentaire landbouwexpertise die hij ooit als tabaksman in Duitsland en Oekraïne had opgedaan. Verder experimenteerde hij maar wat. Zo had nog nooit iemand eraan gedacht om koeienmest aan de voet van koffiebomen te deponeren.

Aan de Afrikanen beleefde hij ook geen plezier. Die dromden maar om hem heen en wachtten met hun bedremmelde blikken op orders. Het gaf hem de kriebels. Deze mensen kwamen hem buitenissig voor, met hun tegengestelde mentaliteit en hun destructieve bijgeloof. Het gaf hem een ongemakkelijk gevoel, dat ze tegen hem opkeken.

En als hij dan toch een poging deed om het ‘leed’ te lenigen, mislukte die grandioos. Hij zag hoe de landarbeiders manden met mest - als gevolg van zijn ‘lumineuze’ idee de koffiebomen te bemesten - op hun hoofden droegen. Ze liepen met hun blote voeten door het kortgeknipte gras, of op onvaste zanderige paden tussen de bomen door. Dat was allemaal heel gebruikelijk. Maar het gebruikelijke ging radicaal over in het ongebruikelijke als de weergoden de ‘arme drommels’ trakteerden op een van die gruwelijke tropische stortregens die zomaar met denderend geraas konden losbarsten.

Mijn vader besloot spontaan tientallen kruiwagens uit het verre Parijs over te laten komen. Verzachting breng je met modernisering, zo dacht hij. De aanschaf en de overtocht van de metalen dingen duurde enkele maanden maar de afkeuring volgde binnen één dag. De Afrikanen weigerden de ‘wiebeldingen’ te gebruiken. Ze vonden de wankele karren domweg onhandig.

Het Plantershuis in Kameroen

Naast het planterswerk moest ook het eigen huishouden geregeld worden. Het dagelijkse werk gebeurde door bediendes maar een deel van de boodschappen moest hij toch echt zelf doen. Boodschappen doen gebeurde ook als je aan de rand van het oerwoud woonde. Alleen anders dan bijvoorbeeld in Driebergen. Ten eerste was de plantage grotendeels zelfvoorzienend. Melk, vlees, vruchten en groentes waren op of dichtbij de plantage beschikbaar.

Naar Foumban rijden, betekende voor mijn vader een autorit van minstens een uur over een gevaarlijke kronkelweg. Hij moest via een deinende brug een zijarm van de Mbam rivier oversteken en van daaruit verder rijden over een nog steeds vervaarlijk kronkelende weg. Het was best zenuwslopend, maar het moest. De broodnodige alcoholvoorraad dreigde anders op te raken. En alcohol was een eerste levensbehoefte in deze ‘negorij’.

Veel kans om dit soort zorgen weg te drukken, kreeg je niet want daar vielen alweer die blanke buren (iedere blanke binnen een straal van vijf kilometer gold als buur), die je kon missen als kiespijn, onaangekondigd en luidkeels je huis binnen. En daarmee begon het groteske gezuip. Ze confronteerden je juist met datgene waar je van weg wilde komen. Maar weerstand bieden was totaal zinloos.

Behalve de alcohol ging het daarbij ook om suiker, zeep, toiletartikelen, waspoeder en - gek genoeg in deze koffiestreek - de keurig uit Europa ingevoerde gebrande koffie, die in feite terug gekeerd was naar zijn bron. Daarnaast trof mijn vader op de markt van Foumban ook aardige snuisterijen aan waarmee hij het lege en ongezellige plantershuis wat kon opfleuren - als tegengif tegen de negativiteit die hier permanent in de lucht leek te hangen.

Mijn vader vond het interessant om met de verkopers van de nijverheidskunst te praten en hun verhalen aan te horen. Hij kocht er Afrikaanse maskers, een fetisj (een kralenpop met vermeend bovennatuurlijke krachten) en wat bewerkt koperwerk. Dit koperwerk bracht een mooi verhaal met zich mee. Zo wist een oude Kameroener hem te vertellen dat de Afrikanen veel meer respect hadden voor de Duitsers - hun eerste kolonisator - dan de Fransen.

Sommige plekken waar mijn vader heen ging waren slechts via de rivier de Noun te bereiken. Langs de oever van de Noun wenkten hem de blanken van de naburige plantages, ‘Kom toch een fles met ons leeg drinken…’ zo galmde het over het water. Altijd maar drinken, vooral whisky en cognac, met sloten tegelijk - de leverwaarden schoten door het plafond. Hoeveel Europeanen waren er niet al door het Franse gezag als alcoholische wrakken afgevoerd.

Auto-ongeluk in Kameroen

Op de rivier mocht het dan niet al te behaaglijk zijn, hetzelfde gold voor de weg. Auto-ongelukken waren aan de orde van de dag. Maar als je jong was, dacht je daar niet aan. Ook niet toen de Afrikaanse voorman wel heel enthousiast op het gaspedaal van de Ford Pick-up drukte, terwijl mijn vader op de bijrijdersstoel zat. Buiten, achterop de laadbak zat een landarbeider te genieten van het voorbij snellende uitzicht en de koele wind die hem vliegensvlug om de neus suisde.

De chauffeur nam geen gas terug. Net toen mijn vader wilde aangeven dat de man wat gas terug moest nemen, raakte het voertuig in de slip. Piepende remmen waren te horen, en die verergerden de zaak. Of het nu op of vlakbij de brug (zonder reling) was, kon mijn vader zich later niet meer herinneren. In ieder geval verloor de chauffeur in of kort na de bocht de macht over het stuur en raasde over de rand van een kloof heen. De pick-up tuimelde zeven meter de diepte in en klapte op de rotsachtige oever van de - in dit seizoen - snelstromende Noun.

Via het versplinterde zijraam klauterde mijn vader naar buiten en werd meteen gegrepen door een woeste vloedgolf die hem langs de neus van de Ford wilde weg sleuren. Met bijna bovenmenselijke kracht wist hij zich af te zetten en de oever vast te grijpen. Toen hij vaste grond onder de voeten had, begreep hij eerst niet wat er was gebeurd. Hij voelde zich gedesoriënteerd en zijn zicht was volkomen vertroebeld - dat kwam zeker omdat zijn bril van zijn hoofd was afgeslagen.

Toen hij boven kwam, zag hij nog steeds nauwelijks iets en hij vervloekte zijn zware bijziendheid. Hij wankelde verder en verder. Hij was zijn gevoel voor tijd kwijt, maar hij merkte wel dat het einde van de middag naderde, want de lichtintensiteit nam af. Na een tijd zo te hebben gelopen, hoorde hij stemmen. Hij herkende contouren van hutjes. Hij naderde een ‘negerdorp’ (zoals ze dat toen nog noemden). Voor hem stonden mensen. Ze kwamen dichterbij en keken hem aan. Hij hoorde verschrikte kreten. Ze renden van hem weg.

De volgende ochtend, bij het ontwaken uit een diepe, beroerde roes, werd het hem allemaal duidelijk. Hij lag in een missieziekenhuis en midden op zijn gezicht drukte een grote prop verband. Zijn neus was volkomen verpletterd maar de dienstdoende arts had er nog iets van proberen te maken. Zijn neusbeen en het kraakbeen waren versplinterd en grotendeels niet meer te redden, maar je kon best zonder, vond de tropenarts.

Het herstel van de tot moes geslagen neus voltrok zich traag. Het duurde weken voordat mijn vader goed kon slapen. Hij ervoer het als een godswonder toen hij zich in bed voor het eerst weer kon omdraaien, zonder gegeseld te worden door kwellende pijnscheuten. Maar intussen moest er wel worden doorgewerkt - de koffieoogst hing aan de bomen te rijpen. Het werk ging dus gewoon door en daarmee ook de ergernis. Ergernis over alle incompetentie waarmee hij omringd werd, inclusief die van hemzelf.

labels:

Zie ook: