Het verhaal van Xandra Brood, de weduwe van Herman Brood, is er een van een tumultueus bestaan met een fantastische, onmogelijke man. Bijna 15 jaar later verschijnt het verhaal van zijn weduwe, geschreven door Rutger Vahl: Xandra Brood. Rock-‘n-Roll Widow.

Het begin van een onmogelijke liefde

Het was in de vroege jaren 80. Herman Brood wilde alles doen voor die mooie meid achter de bar van de Amsterdamse discotheek Richter, zelfs de glazen ophalen. Als Nederlands popidool voelde hij zich daar niet te groot voor. Maar Xandra Jansen had niet direct interesse in zijn merkwaardige avances. Toen ze toch verliefd op hem werd, waarschuwde de moeder van Brood: "Je bent een veel te leuk meisje, dit is niet goed voor je."

Een veelzijdige persoonlijkheid

"Tot op het allerlaatste moment hield hij zelf de regie", zegt Xandra Brood. "Daarbij was hij de meest bijzondere, veelzijdige en boeiende persoonlijkheid die je je kan voorstellen. Intelligent, lief, egoïstisch, grappig, bot, opgewekt, hard, betrokken, ondernemend, afstandelijk, warm, ongrijpbaar, charismatisch: Herman was het allemaal."

De kennismaking

Als jonge Brabantse kon Alexandra Jansen aan de slag achter de bar in de razend populaire Richter. De baan was haar tegelijk met een woonruimte aangeboden door de bedrijfsleider, haar oom Gert-Jan Dröge, de latere presentator van societyprogramma Glamourland. Ze had nooit een plaat gehad van Herman Brood, of een optreden van hem gezien. Dat veranderde met een bezoek aan een concert van Brood & His Wild Romance in het Vondelpark. Ze was onder de indruk van zijn energieke optreden en vond de muziek leuk.

Op de versierpogingen van Brood in de discotheek had ze terughoudend gereageerd. "Wat moet ik met zo’n man?", vroeg Xandra zich af. Ook dat veranderde, toen ze met een vriendin naar een optreden ging kijken in Club Citadel in de Lange Leidsedwarsstraat in de hoofdstad. Brood woonde erboven, in een rommelig appartement. Xandra is na de show bij hem blijven slapen. De volgende morgen vroeg ze zich af wat ze in godsnaam had gedaan. Maar bij een nieuwe ontmoeting bleek hoe verliefd ze waren.

De waarschuwingen

De waarschuwingen van moeder Bep Brood waren niet onbegrijpelijk. Haar zoon was de schrik van veel Nederlandse moeders en vaders. Een extra mooi gegeven voor schrijver Rutger Vahl. Hij geeft toe: "Het is een fantastisch verhaal. Maar in het begin was mijn contact met Xandra stroef. Het was even wennen."

"Ik sprak ook met mensen uit Hermans omgeving. Mooie anekdotes, maar ook minder leuke dingen. Xandra wilde er geen grote lofzang van maken. Hij was wel een icoon van de tweede helft van de twintigste eeuw. Hij had meerdere gezichten. Hij dikte zijn imago extra aan in de media en op televisie."

Zo heb ik Brood zelf ook beleefd in verschillende ontmoetingen, voor de krant en voor de radio: dierlijk, dwars, toegankelijk, geestig. In 1999 interviewde ik hem voor een serie Tourfans in Radio Tour de France. Het was niet vreemd dat hij doping omschreef als 'highly interesting'.

Door het succes van de talloze optredens en de vele schilderijen konden Herman en Xandra leven in aangename welvaart. Ze kregen Lola, later kwamen Brenda en Holly. Ondertussen bleef het Nederlandse popidool een gulzige vreemdganger.

Het einde van een relatie

Volgens schrijver Vahl versterkte de dope zijn egoïsme. Xandra kon de aanhoudende vernederingen niet meer aan. Ze verloor het gevoel van samen onoverwinnelijk zijn. Toen ze Herman andermaal ontdekte met een paar jonge meiden greep ze naar een zoutvat op frietkot-niveau en smeet die naar zijn hoofd.

Xandra: "Toen had ik iets van: zo ben ik niet, zo agressief ben ik niet. Nu gaat het te ver. We moesten uit elkaar gaan wonen, een eigen leven leiden."

Maar had ze het eigenlijk al niet heel lang volgehouden? "Dat vraag ik mezelf ook af. Van een andere man had ik het absoluut niet geaccepteerd. Maar Herman heeft op een bepaalde manier iets om zich heen dat-ie er mee wegkomt."

"Het was ook niet zo dat het relaties waren. Hij liep gewoon z’n lul achterna, plat gezegd. Daarna kwam hij thuis, Duplo spelen met de kinderen. Of hij nam ze mee naar comedyclub Toomler, dicht bij huis."

De aftakeling

Eind twintigste eeuw begon de aftakeling. De speed werkte niet meer in de vaste mix met alcohol waarop Brood zo lang had geleefd en gewerkt. Hij bleef drinken, veranderde in een alcoholisch wrak, kreeg last van incontinentie. Xandra moest hem luiers omdoen.

Op 11 juli 2001 reed Xandra met Brenda en Holly naar het circus. Lola bleef thuis. Bij het passeren van het Hilton Hotel zagen ze dat er een crisishelikopter was geland.

"Kijk mam, er is iets gebeurd!", riep Holly. Xandra Brood wilde er niet voor stoppen. "Ik had haast, zou sowieso niet zijn gaan kijken. Het was net gebeurd. Ik ben er gewoon langs gereden."

Herman was die morgen van huis gegaan zonder iets te zeggen. "Dat was wel raar", zegt Xandra, bijna vijftien jaar later, met het besef: "Hij had het natuurlijk al helemaal bedacht." Toch had ze niet verwacht dat hij er zo uit zou stappen.

"Ik had eerder gedacht dat hij een hersenbloeding zou krijgen. Dat zou helemaal triest zijn geweest. Ik denk dat hij daar al rekening mee gehouden heeft. Dat hij als een kasplantje had moeten eindigen, verzorgd moest worden.

labels: #Brood

Zie ook: